inpakken & wegwezen: kruidige reisnotities
Mijn nichtje, Line, vindt dat wij vooral niet moeten vergeten Distillerie Saint James te bezoeken, terwijl een collega, die met een Martiniquais getrouwd is, Habitation Clément naar voren schuift.
Wij besluiten deze laatste rhumerie te bezoeken – vooral omdat deze ook bekend is voor de kunstwerken, die binnen en buiten zijn opgesteld.
Ja ja, dit is eigenlijk Frankrijk, dus spreken ze Frans. Maar ook (en vooral) Creools. Een opmerkelijk mengeling van Afrikaanse talen en Frans (met soms on-Franse regels).
Zo is bijvoorbeeld ‘geen probleem’ iets geworden met een dubbele negatie: ‘pa ni pwoblem’. (het helpt om het luidop te zeggen)
Bitasion is Habitation
Nwel vieren ze op 25 december
En de “inwoners” zijn …
We zitten aan de oostkant van het eiland dus een paar foto’s van het ochtendgloren …
J. had een leuk hotelletje gevonden aan de andere kant van het eiland, in Le François. Met zeezicht! Een ritje van een half uur en wat zoeken.
Na een deugddoende douche en een welkomstdrankje (Planteur …) werd het tijd om de inwendige mens te versterken. De hotelier stuurde ons naar een resto op 10 minuten wandelafstand (weliswaar in het pikkedonker), waar een Ethiopische/Senegalese jongen ons Colombo en bord vol Ethiopische gerechtjes voorzette.
Daarna geslapen als een marmot …
Na een kort nachtje ging om 4 uur de wekker af. Onze chauffeur was er superstipt en 5 minuten eerder vertrokken we richting Charles de Gaulle. Alles liep vlot tot in Seclin waar een spookrijder een ongeval veroorzaakte … er waren 3 auto’s tussen ons en het ongeval….
De autostrade werd afgesloten tot 11u, lazen we achteraf. Het ongeval werd veroorzaakt door een 45 jarige Fransman. Er waren 3 zwaargewonden.
Na bijna 2 uur wachten mochten we uiteindelijk toch door op een lege autostrade. We konden in het voorbijrijden een glimp opvangen van de schade en het mag een wonder heten dat er geen doden waren. We lazen later dat er 2 auto’s waren, maar wij dachten er 3 gezien te hebben: zo’n afgrijselijke scene was het.
Onze chauffeur was best trots dat hij ons nog net op tijd aan de luchthaven bracht.
Normaal vertrekken de meeste vluchten naar de Franse Antillen vanuit Orly (aan de andere kant van Parijs) en dus dachten we slim te zijn en te boeken bij XL Airways, want die vlogen vanuit CdG. Alles netjes online. Simpel.
Te simpel zo bleek …. In een moment van onoplettendheid had ik mijn naam en voornaam omgekeerd in gevuld. “Votre nom de famille est H…?” vroeg de dame aan de incheckbalie. We konden niet vertrekken, zonder een wijziging van het ticket (betalend). Dat kon alleen via het callcenter van de maatschappij….
Uiteindelijk geraakten we nog net op het vliegtuig … als laatste!
halverwege de vlucht werd er omgeroepen of er een dokter aan boord zat… Blijkbaar was een passagier onwel geworden. Bij het verlaten van het vliegtuig moesten we nog even wachten tot de hulpdiensten die passagier van boord hadden gehaald.
Je kan onze verwondering begrijpen dat we de koffers gewoon terugvonden. En ja de sticker van “dernier bagage” hing er nog aan!
Het was een lang dagje. Eerste opdracht was de Raad van Bestuur van de Provinciale Vereniging van Willemsfonds afdelingen van West-Vlaanderen in het verre Roeselare. Dan terug naar Damme en 10′ gratis bijtanken in de Lidl van Sijsele (waarvoor dank). De laatste eindjes voor de activiteiten van de avond aan elkaar knopen.
Het was een hartelijk weerzien met Bao, Mola en Wouter bij de soundcheck. Alle elementen waren er om een schitterend concert te hebben. Wat ook gebeurde!
Nagenietend hebben we nog snel de Cultuurfabriek opgekuist, terwijl J de koffers pakte.
9:05 am CET – 27 januari 2019 – Damme
Regen – ideaal om de koffers te pakken. Want volgende week vertrekken wij, in het kielzog van Columbus, naar de Caraïben. Wij volgen zijn route naar Martinique – het eiland van mijn nichtjes en neef aan Nederlandse kant (jawel – onze familie is zeer internationaal!) en Guadeloupe, waar onze vriend, Rosan, is geboren.
Maar meer daarover in de volgende dagen, Eerst het concert van Tamala, op 2 februari, in de Cultuurfabriek.
De weg terug was een beetje lang. Onze vlucht maakte eerst een sprongetje naar Tenerife Sur, om dan na lossen en laden door te vliegen naar Oostende. Bij het publiek dat van Tenerife vloog zaten er toch nogal wat opmerkelijke figuren. Zoals een dame die de ganse vlucht niet zweeg en met luider stemme haar ganse leven uit de doeken deed inclusief een detailbeschrijving van haar eigendommen. Of de besnorde dame die krukken mee had, maar die ik niet zag gebruiken.
De luchthaven van Las Palmas (Gran Canaria) is wel erg druk
Paradores zijn dikwijls speciale hotel. Deze ligt op 1 uur van de luchthaven langs een kronkelweg langs ravijntjes en zo. Mooie streek ook. Maar dan kwamen we aan, net bij zonsondergang …. Zeg nu zelf …
Fantastisch hotel dat helemaal vernieuwd werd na een brand. Nu even naar het restaurant voor de laatste “papas arrugadas”; een Canarische specialiteit van aardappelen gekookt in zout water (zeewater?) waardoor ze een gerimpeld velletje krijgen. Hmmm
El Hierro Parador is een leuke plek met goede herinneringen, maar als hotel is deze toch wel een streepje voor … Achteraf bekeken hadden we hier 2 nachten moeten boeken …
Weer een vluchtje met Binter naar Gran Canaria.
