inpakken & wegwezen: kruidige reisnotities
De laatste loodjes waren de nachtvlucht van Singapore naar Dubai en de ochtendvlucht van Dubai naar Brussel. De eerste vlucht was met de grote A380 van Airbus. Dat blijft een indrukwekkend toestel dat helaas niet meer gemaakt word. Het was slechts 1/3 vol, wat wel een luxe is op een nachtvlucht.
Het tweede deel ging met de klassieke Boeing 777 met een prachtige start boven Dubai en de bergen van de Verenigde Arabische Emiraten.
Weer zoiets typisch Singaporees: efficiënt spektakel in combinatie met commerce. Vlak naast de hall van de luchthaven hebben ze een koepel gebouwd met daarin spektakelarchitectuur van de bovenste plank: een soort waterval – een beetje zoals een enorme regendouche – van tientallen meter hoog. Efficiënt, want de enige energie kost is een waterpomp die het water terug naar boven pompt. Maak er een lichtshow van, bouw er een luxe shoppingcenter rond, en klaar!
Nog eventjes wat foto’s van dit prachtig “koloniaal” hotel.
Genoemd naar Stamford Raffles, de stichter van de Brits kolonie, maar tegelijk ook de Engelse bestuurder van Java, die in Buitenzorg – nu Bogor – woonde.
Benevens een duur verblijf kan je er ook duur en exclusief winkelen …
We kozen maar voor iets betaalbaarders: lobster roll en frietjes van zoete aardappel.
Perfect geserveerd – net zoals in Boston.
De iced tea krijg je zo – het lijkt een beetje op de zakjes drank, die je her en der in Indonesia langs de kant van de weg kan kopen.
In de jaren ’50 en ’60 van vorige eeuw werd er in Asia Pacific naar S’pore opgekeken. Dat kan nog steeds.
Wij hebben het al gehad over een tourist visa krijgen: QR code scannen, gegevens invullen en hop, je bent binnen.
Iets duty-free kopen: je geeft je paspoort aan de verkoper, je krijgt een bewijs, in de luchthaven scan je je paspoort bij de douane, steek je je creditkaart in het toestel en binnen de week wordt de BTW terug gestort.
Taxi nodig? Er is een app waarmee je een taxi boekt (binnen 4 à 5 minuten daar!!!), een busticket kan betalen en je auto kan chargen.
Roken op straat? Kan, maar op aangeduide plekken.
We hebben hier nooit iets met cash moeten betalen.
Criminaliteit? Niet gezien. Vuiligheid op straat? Evenmin. Racisme? Niet opgemerkt.
En tenslotte: te vroeg op de luchthaven? Early check-in. Zaaalig.
we hebben ons laten gaan:
a. brunch in Raffles met lobster rolls (net zoals in Boston) b. schoenen c. barbier en d. dan toch nog iets cultureels: het Peranakan Museum (we reizen om te leren, toch?)
Het gebouw ligt een kilometertje van Raffles – ideaal om de laatste warmte te voelen (want als we het goed begrijpen, is het thuis super koud). Het museum lijkt op een bonbonnière, gemaakt in Wedgwood porselein.
Het is moeilijk Peranakan te omschrijven. Het begon met de integratie van Chinezen in het Maleise Zuid-Oost Azië. Daar voegden zich dan handelaars bij van Arabische (Jemenitische) en Indiase oorsprong. Het resultaat is een vermenging van culturen die Singapore kenmerkt. Echte Peranakan slagen er in om drie talen in één zin te gebruiken. De collectie behelst gebruiksvoorwerpen maar ook vooral veel luxueuze items.
Wat ook altijd opvalt zijn de schoolbezoeken aan de musea.
We zijn gelogeerd in een oudere buurt van Singapore met veel “shophouses”, een idee van Mr. Raffles: benedenverdieping zijn winkeltjes en daarboven woon je. De benedenverdieping heeft een arcade zodat er schaduw was.
De buurt werd vooral bewoond door Maleiers en andere moslim groepen zoals de Jemenieten, vandaar de moskee op het einde.
Hieronder het zicht van op ons terras.
Jongens, toch.
Enkele fotootjes ter bevestiging …
Er wordt in het openbaar niet gegeten, en ook niet in een taxi. Er zijn hier trouwens ook geen eetstalletjes aan de kant van de weg, zoals in Jakarta.
plastic zakjes voor je paraplu …
en in de toiletten …
Iedere keer valt het ons op: hoeveel Singapore doet voor cultuur. Je associeert een eerder rechts controlerend regime niet direct met anti-racisme, milieubehoud en cultuurbeleving, maar hier dus toch.
Vandaag bezochten we het Nationaal Museum. Dat begin je best van boven naar beneden. Er stond een showcase rond dementie: bewustwording, informatie en acceptatie.
In een afgesloten cilinder was er een soort projectie gebaseerd op de botanische tekeningen van de eerste Engelse gouverneur van Singapore: William Farquhar. Erg mooi gedaan:
Vervolgens ging het over de geschiedenis van Singapore: van de prehistorie tot nu. Bij de eerste onafhankelijkheid werden Maleisië en Singapore één staat. Na minder dan twee jaar bleken er teveel verschillen te bestaan; o.m. omdat Singapore altijd erg multicultureel was door handel: Chinezen, Maleiers en Indiërs leven en werken er samen. De basis van de staat is erg tegen racisme.
Er was ook een kaart te zien van Ortelius waar “Cincapura” vermeld staat; ook Ambon en Ceram zijn terug te vinden – het eiland Run (dat van de eerste nootmuskaatplantages) niet.
Ook juwelen en andere kleinoden
En ook een cursus Maleis voor “Mems”, afkorting voor Memsahib, Mevrouw in de koloniale tijd.
Het deed mij om één of andere reden denken aan mijn eerste les Engels – Rip Van Winkel, weet je wel
Net als in Vlaanderen waren er hier nooit leeuwen. Wel regen. Met bakken. Het belooft een natte dag te worden.
We worden wakker in deze hyperefficiënte stad na een korte vlucht en een recordtijd tussen landen en de taxi: top 30′. Even online de immigratiekaart invullen, paspoort inscannen en hop we mochten binnen met een digitaal visum voor 90 dagen. Tegen dat we aan de bagageband kwamen, waren onze koffers er al.
In de Ngurah Rai luchthaven van Bali verliep de check-in ietsje chaotischer, maar we hadden een leuke babbel met twee bemanningsleden van cruise schepen. Ze vertrokken voor een contract van 8 maanden. De ene vloog door naar Santo Domingo en de andere naar Houston, allebei via Amsterdam.
De vernieuwde vertrekhal in Bali is wel mooi geworden.
We zijn te vroeg om in te checken op de KLM vlucht, maar we hadden geen keuze, want neef Wim vloog 3 uur eerder terug naar JKT.
Dan maar uitrusten in de “Premium Check-in”, met een koud drankje en een koekje.
Ideaal om over de laatste avonturen te vertellen.
De chauffeurs krijgen overal waar ze met toeristen komen wellicht een percentage van de omzet. Nu, het kon ons deze keer niets schelen, want de ‘kopi luwak’ zaak (zie hier een kopje koffie met een ubi-beignet (ubi is Indonesisch voor zoete aardappel)
en daarna het restaurant met zicht op de padi’s waren perfect.
