Iedere keer valt het ons op: hoeveel Singapore doet voor cultuur. Je associeert een eerder rechts controlerend regime niet direct met anti-racisme, milieubehoud en cultuurbeleving, maar hier dus toch.
Vandaag bezochten we het Nationaal Museum. Dat begin je best van boven naar beneden. Er stond een showcase rond dementie: bewustwording, informatie en acceptatie.
In een afgesloten cilinder was er een soort projectie gebaseerd op de botanische tekeningen van de eerste Engelse gouverneur van Singapore: William Farquhar. Erg mooi gedaan:
Vervolgens ging het over de geschiedenis van Singapore: van de prehistorie tot nu. Bij de eerste onafhankelijkheid werden Maleisië en Singapore één staat. Na minder dan twee jaar bleken er teveel verschillen te bestaan; o.m. omdat Singapore altijd erg multicultureel was door handel: Chinezen, Maleiers en Indiërs leven en werken er samen. De basis van de staat is erg tegen racisme.
Er was ook een kaart te zien van Ortelius waar “Cincapura” vermeld staat; ook Ambon en Ceram zijn terug te vinden – het eiland Run (dat van de eerste nootmuskaatplantages) niet.
Ook juwelen en andere kleinoden
En ook een cursus Maleis voor “Mems”, afkorting voor Memsahib, Mevrouw in de koloniale tijd.
Het deed mij om één of andere reden denken aan mijn eerste les Engels – Rip Van Winkel, weet je wel