inpakken & wegwezen: kruidige reisnotities
Na bij een bakker een zakje met de gebruikelijke Allerheiligen koekjes te hebben gekocht (nee, we hebben er nog niet van geproefd!), rijden we verder langs troosteloze velden en saaie industrieparken. Maar opeens schieten we wakker: de bergen zijn inderdaad niet zo ver weg, maar de Mont Blanc op 3 km?
We hebben besloten Barcelona te mijden en hebben een hotel dicht bij Tarragona gereserveerd.
Onderweg stoppen we in Solsona, een stadje van 9000 inwoners, dat werd aangeraden door de gids van de Sant Vicenç kerk. Twee dingen die opvallen als we de parking verlaten: een blauwe koepel prachtig beschilderd met witte lelies en …
… bijna aan elk huis steun aan de Catalaanse regering,
Terwijl wij richting Tarragona (Tarraca in het Catalaans) trekken toch nog even wat beelden van de kerk van Sant Vicenç.
Waarom de kerk buiten twee gedenktekens, een graf en een glas in lood raam, toch nog veel indruk maakt, ligt wellicht aan de hoogte van het gebouw.
Het is echter wel duidelijk dat het in de tijd indrukwekkend was: de gewelven aan de ingang vertonen heiligen in de mooiste gekleurde gewaden.
Na een congres in een Barcelonees hotel werd het tijd voor wat meer cultuur en vrijheid. We zetten onze zinnen op een Parador in de buurt: die van Cardona. Het hotel is een stuk van een oud kasteel, compleet met bolwerk, torens en bloedige geschiedenis (ondermeer een groots gevecht in 1711 n.a.v. de Spaanse Successieoorlog)
Veel Spaanse bezoekers ook. De parking stond vol toen we wegreden. De plek staat ook symbool voor het Catalaanse verzet tegen de Castilliers.
