going pala

Si nous avons bien compris, Oncle Jules est né à Sainte-Luce.
Donc après Saint Pierre, nous avons pris la route pour le Sud, en passant tout d’abord par le rocher du Diamant, apparemment incontournable pour ceux qui veulent ramener des belles photos de la Martinique. Au moins c’est impressionant!

Nous continuons la route et arrivons après 10 minutes max à Sainte-Luce.

Et puisque , l’histoire de notre famille est bien liée à la réligion (oh la la – dit H. : ‘moet dat nou??’), une photo de l’église …

Et puis (ceci dit avec un accent bien belge :-)) , on a fait des recherches anthropologiques en visitant la cimetière en face. Pas mal de Salomon, mais aucune trace de notre famille.

Saint-Pierre was tot 1902 de hoofdstad van Martinique … tot de Mont Pelée uitbarstte en met een hete gaswolk 30.000 mensen ineens doodde. Naar verluid waren er slechts 3 overlevenden waarvan 1 gevangene! Fort de France werd de nieuwe hoofdstad, op veilige afstand van de vulkaan.

We lunchten boven de overdekte markt. Speciaal dak.

We wilden het noorden van het eiland eens bezoeken en dus namen we via google maps de ’toeristische route’ met veel haarspeldbochten, stukken oerwoud en mooie vergezichten. Bijna zo leuk rijden als in El Hierro … (Bart & Marina – commentaar alsjblieft!!) tot we een bus tegenkwamen, die zijn bocht niet juist genomen had en vast kwam te zitten omdat zijn linker achterwiel in de lucht hing. De bus zat vol met oudere dametjes die terug moesten instappen een aan één kant gaan zitten om toch tractie te hebben.. Het lukte niet. Uiteindelijk zijn we moeten omkeren en hebben wij de ‘hoofdweg’ genomen.

Toch nog wat extra foto’s van Habitation (sjjjjtttt …. Pim schreef het met een ‘c’ – op z’n spaans) Clément. Ze doen daar nl. niet alleen in rum en kunst, er is ook een arboretum.

Accra, gegrilde vis en rum van Clément. Bij Milo dus. Een druk beklante zaak met toeristen en locals en … een lookalike van Etienne Schouppe. Of was hij het toch zélf?

Het restaurant ligt vlakbij een jachthaventje in een volgende baai, rechts van ons hotel.

Het wordt ons verweten dat wij het nog niet over drankjes & hapjes hebben gehad …

Met een glaasje ’ti ponche (recept van Rosan volgt later, wanneer wij in Guadeloupe zijn) zijn de accras de morue wel een leuk idee. Hieronder een receptje – weliswaar in het Frans, maar door het late uur, ontbreekt mij de energie om het te vertalen.

Er lezen teveel kenners mee, dus waag ik mij niet aan de determinatie… Dit exemplaar stond mij aan te kijken vanuit de vijver. Even daarvoor vloog hij wat en …. opstijgen vanuit het water is toch niet simpel!

Je rijdt het domein binnen langs een weg met statige palmbomen.
Het is een tourist trap – maar de tuinen zijn zo groots en de beelden zo mooi, dat je alles om je heen vergeet.

Het mooiste is een gelaat in brons, dat naar gelang van waar je het bekijkt, verdrietig, deemoedig of zelfs bezweet (jawel!) overkomt.

Bij het aanvliegen gisteren zag J een ‘olievlek’. Van 5000m leek dat ook een beetje daarop, maar eigenlijk was het een pluk drijvend zeewier.

Vlakbij de kust heb je ook zoiets gelijkaardigs