going pala

Wat doet een Egyptische obelisk voor een barokke kerk? Het plein begon eigenlijk als een atletiekpiste en de toenmalige keizer Domitianus was verzot op de Egyptische cultuur. Het concept ‘farao’ stond niet ver van ‘keizer’ vond hij. De obelisk werd dus versierd met een reeks hiëroglyfen met zijn naam, die van zijn vader en van zijn broer. Met het verval van Rome brak de obelisk in twee en sukkelde die onder de grond. (steden bouwen verder op afval en puin).

Paus Innocentius X woonde als kardinaal aan het plein en plaatste er de fontein, groef de obelisk op en zette die op zijn fontein. Een mooi voorbeeld van culturele recyclage.

De teksten waren een mysterie tot Champollion ze kon vertalen na 1822 ….

Deze kerk, vlakbij de Piazza Navona, begon als een kerk voor Duitse pelgrims. Later werd het verbouwd van een ‘hallenkirche’ naar een barok gebouw. Binnen vonden we deze herinneringen:

Of andere zuiderse grootsteden … Corona bombardeerde veel cultuursteden tot ‘gevaarlijk en te mijden’, maar dat is nu niet meer zo: een museum geraak je niet binnen zonder covidsafe ticket, er wordt gelet op bezoekersaantallen, het weer is lekker zomers, overal kan je eten in de buitenlucht, hotels zijn zo leeg dat je dikwijls upgrades krijgt, en er zijn weinig andere toeristen. Erg sneu voor de mensen die moeten leven van die sector, maar wel aangenaam als toerist …

Hoe Roomser kan het zijn?
Een terrasje met zicht op een convent aan de overkant van de straat en het Vaticaan op 15′ wandelen.

Gisteren na aankomst wat uitgepakt – inclusief een stapeltje boeken.
Revolusi van David Van Reybrouck zou toch echt uit moeten raken.

Restaurantje met terrasje in een zijstraatje gevonden.
Dat is zo leuk aan Rome, je flaneert en wijkt vlug af van de geplande bestemming.