going pala

Deze vraag stellen wij ons steeds weer als wij een bepaalde stad of land verlaten.

En ja, wij vonden Doha zeer aangenaam en we hebben veel bijgeleerd.
En wij denken ook met veel plezier terug aan onze toevallige ontmoeting met Robby en zijn collega’s, die voor ons een onvergetelijk laatste dessert toverden. Te samen met een voor ons doen redelijke conversatie in het Indonesisch (en soms Ambons), was het weer een stapje dichter naar Indonesia.

Als het even kan komen wij nog eens terug om hen te bezoeken; Inshallah, zei Haider toen hij ons op de luchthaven afzette.

we zijn op dit ogenblik aan het wachten op onze vlucht naar Jakarta en zijn verbaasd hoeveel volk zo laat op de avond (eigenlijk al ochtend) nog een vlucht wil nemen.

Daar naast kijken wij vol verwondering naar de kerstdecoraties en naar de Qatari, Indiërs en anderen die selfies naast een kerstboom nemen.

Voor degenen, die niet naar huis vliegen, zijn er kerstliederen in bijna elk restaurant, waar expats frequenteren. Zo hoorden wij een Brit – wellicht uit heimwee – vele kerstliederen uit volle borst meezingen.

Ik veronderstel dat Moslims in de diaspora hetzelfde voelen bij het Suikerfeest, Indiërs bij Diwali of Nepali bij hun Nieuwjaar.

Onze laatste culturele uitstap is naar dit indrukwekkend museum, dat er aan de buitenkant uitziet als een woestijnroos.

Indrukwekkend van buiten en even indrukwekkend binnen met veel aandacht voor zowel kinderen als volwassenen.

En als intro op onze reis naar Indonesia, was er ook een kleine maar verzorgde tentoonstelling over de geschiedenis van de koffie met uiteraard uitleg over kopi luwak (je weet wel, de civetkatten-koffie) én vermelding van Multatuli. Eduard Douwes Dekker blijft indruk maken.!!

Qatar is altijd met handel bezig geweest. Naast de klassieke zijderoute handel (specerijen, edelstenen) was er tot in de 20ste eeuw een lucratieve parelhandel. Maar daarna kwam natuurlijk het grote geld met olie en gas. Van dat laatste merk je in de West Bay trouwens niets, buiten dan de spectaculaire gebouwen (ja ja, ook voetbal stadia).

Om alles draaiende te houden zijn er veel gastarbeiders. Onze Pakistaanse vaste taxichauffeur werkt 4 jaar en gaat dan 6 maanden naar huis. Overal zie Bangladeshi, Pakistani, Filippino’s en ook Ghanezen aan het werk.

Qatar was altijd een handelskruispunt (al van in de prehistorie), dus hebben ze een soek. Het is niet die van Cairo of Istanbul, maar je vindt er toch behoorlijk wat: gaande van kledij, stoffen, voeding, juwelen tot huisraad en speelgoed. Kortom: het is de lokale supermarkt. Wij hebben wat uitgegeven aan Perzisch saffraan, Oud parfum en een beetje 21 karaats goud (investering voor de kleindochters 🙂 ….

Tijd om wat naar mensen te kijken.
Er liggen twee cruise schepen in de haven en dus zie je een sliert Europeanen achter een “Gruppenführer” lopen die een bordje omhoog houdt met “Mein Schiff”.
In tegenstelling tot de toeristen en mogelijke expats zijn Qatari’s nogal zwart-wit: letterlijk. De dames in lange abaya’s en de mannen in smetteloos witte hemdkleden. Dikwijls ook met mooie hoofddoeken.

Je komt zelfs een valkenier tegen …

het is niet de Marina Sands Bay, maar een plons in dit hotel is ook niet slecht.

En je blijft kijken …

Aan de achterkant van de toren is een hele woonwijk; volgens Haider, onze Pakistaanse chauffeur, wonen hier vooral expats. De Quatari wonen in een ander gedeelte van Doha, terwijl de Bangladeshi, Pakistani en Ghanezen best ver buiten het centrum wonen.

Voor de voetbalfans onder ons nog een fotootje van een voetbalveld.
Uiteraard zijn hier – dankzij de world cup in ‘22 – massa’s velden.

Terwijl wij in het MIA winkeltje staan (daar kunnen wij nu eenmaal niet aan weerstaan), spreekt een man mij van de andere kant van een kast aan en complimenteert mij met mijn oorbellen.
Hij vraagt daarna waar ik ze gekocht heb. Toen ik zei Egypte en Luxor, haalde hij zijn vrouw erbij. Bleek dat zij half-Egyptisch was en hij een Zuid-Afrikaan.
Komisch toch, zo’n gesprek midden in Doha.