inpakken & wegwezen: kruidige reisnotities
De hoofdattractie is en blijft natuurlijk het zicht op de Lombok Straat met het maritieme verkeer, de Agung vulkaan van Bali, het veranderende licht en de occasionele visser/surfer/zwemmer.
Ik was vergeten hoe ver de zee zich ’s ochtends terugtrekt, waardoor stukken koraalrif bloot komen te liggen. Je durft er (uiteraard met schoenen) niet zo overheen te lopen, want hier en daar zie je nog een rode anemoon en nog meer moois.
12.5 jaar geleden waren we hier al eens. Het is er nog even mooi als toen, goed onderhouden en goed georganiseerd. Het enige zichtbare verschil zijn hier en daar de vernieuwde strooien daken.
De Lombokse bevolking is zeer gelovig; per dorp zijn er – dixit onze chauffeur – wel 3 moskeeën.
Ze doen dus zo niet mee aan de kerst-gekte.
Maar zo’n “gestyleerde” kerstboom in het restaurant kan er wel van af.
Verbazingwekkend hoe wij genieten van gewoon naar de zee te kijken, zo nu en dan een boekje te lezen en een dutje te doen.
Het “wij reizen om te leren”-motto is eventjes weg …
Vandaag verkassen we twee eilanden verder: van Java naar Lombok. Vlucht van Garuda vanaf de immense Terminal 3, de nieuwe luchthaven.
Zoals meestal: een rustige vlucht, maar deze keer met een heel contingent van gepensioneerde Mekka reizigers op weg naar huis. Zeg maar de Indonesische variant van een OKRA bus naar Lourdes.
Weer een spiksplinternieuwe luchthaven in Lombok. Door het erg grote ontvangstcomité van de Mekka reizigers vonden we niet meteen onze chauffeur terug. Na een ritje met een stortbui kwamen we aan in het hotelletje waar we 12 jaar eerder al eens waren.
In de plaats van de “beroemde driemasters” uit de VOC tijd vind je hier prauwen, de lichte zeilboten, waarmee hier eeuwen handel gedreven werd en waarmee de Indonesiërs zelfs Madagaskar koloniseerden rond de 8ste eeuw.
Zonder moderne hulpmiddelen maakten ze zeewaardige boten.
De zitbanken in de vorm van een sloep zijn ook erg leuk.
In de oude pakhuizen van de Hollandse VOC hebben ze een leuk museum gemaakt, met een lokale insteek i.p.v. de klassieke koloniale kijk. De haven van “Batavia” (de koloniale naam van Jakarta die verwees naar de stam van de Batavieren – de Nederlandse versie van de Eburonen).
Er is een uitkijktoren, waardoor de toenmalige nulmeridiaan loopt. Nu gebruikt iedereen die van Greenwich, maar toen had iedereen zijn eigen nulmeridiaan om te navigeren.
Vanuit de toren heb je zicht op de oude haven.
Vlakbij is er ook een vreemd instrument waarmee ze -letterlijk- het vuil uit de rivier vegen. Hydraulische veegborstels voeren de rommel omhoog langs een schuine wand. Heel curieus.
Aan het zwembad vochten twee duiven het uit.
Kerst is bij ons toch een precair evenwicht tussen een familiefeest en een erg opgeklopt gedoe. Dat is tegenwoordig overal zo: net zo goed in Qatar als in Indonesië. In het hotel gaan ze zelfs een stapje verder … Van de tuin, de lobby, de ingang tot zelfs het personeel … En de zangeres van dienst bij het zwembad “Jingle Belt” zonder ophouden; en zelfs “Feliz Navidad” passeerde de revue.
Op Kerstavond was er ook een heus koor in de lobby.
Ik begrijp nou beter waarom er zo veel volk in het hotel is.
1ste en 2de kerstdag zijn namelijk officiële feestdagen in Indonesia.
Er zijn hier best wel veel officiële feestdagen, want je moet rekening houden met de 5 officiële godsdiensten: islam, christendom, boeddhisme, hindoeïsme en confucianisme.
Niet dat je de hele lijst van feestdagen mag opnemen – bepaalde dagen zijn specifiek voor bepaalde godsdienstovertuigingen.
En voor het geval je het nog niet begrepen hebt: volgens de grondwet kan je geen atheist zijn.