inpakken & wegwezen: kruidige reisnotities
Deze keer beslisten we om een paar nachtjes in Ubud, centraal Bali te slapen. Vermits het volop toeristisch seizoen is, was de keuze eerder beperkt, maar J maakte een gelukkige keuze met Surya Kembar, een aantal mooie hutjes op een helling. Erg mooi ontworpen en ingericht.
Vermits we de badkamer thuis aan het renoveren zijn was die voor ons belangrijk … na maanden een nooddouche buiten…
Het uitzicht op het terras is euh … erg groen, met een riviertje.
Terug een nachtje in de luchthaven van Jakarta geslapen en al de helft van de jetlag verwerkt, wandelen we naar de file aan de check-in van Garuda, de nationale luchtvaartmaatschappij.
Jakarta is een drukke maar rustige luchthaven. De security werkt veel vlotter dan in Zaventem en je moet er niet eens je laptop en ander elektronisch gerief uit je koffer halen.
Door de lange vlucht en het tijdsverschil van 4 uur komen we om 21:30 in Jakarta aan. Het is altijd een beetje spannend als een paar honderd (vooral) toeristen uit een vliegtuig komen gerold en velen ontdekken dat je eerst moet betalen aan één comptoir en dan naar een andere gaan om je visum te krijgen. Dat moet in theorie ook online lukken, maar de betalingen vanuit België werkten niet. Aandachtspuntje voor de dienst “imigrasi”. Onvermijdelijk heb je dan ook mensen die nieuwe regels van aanschuiven vinden en daar dan luidkeels misbaar over maken. Best wel grappig soms “la condition humaine” …
We kwamen aan in de nieuwe Terminal 3. Low cost maatschappij LionAir zit nu in de oude terminal. Banksy heeft hier een brandblusser ingeschilderd 🙂
De laatste tijd begonnen we erg op te zien tegen de lange nachtvluchten. Leeftijd en zo…
Plus de onvermijdelijke jetlag. En dus probeerden we een alternatief: enkel dagvluchten! Dus i.p.v. na de 6uur Brussel-Doha enkele uren in de transit zone rond te lopen en dan de volgende nachtvlucht te nemen, zijn we blijven slapen in de luchthaven zélf en hebben we de 9 uur durende vlucht erna naar Jakarta genomen.
Beide vluchten waren eigenlijk nogal rustig: geen turbulentie, geen piloot die net uit een F16 gestapt leek. We vlogen langs de Donau (vlak boven Wenen), over het Balaton meer en terug langs de Donau om ten noorden van het Bulgaarse Varna de Zwarte Zee over te steken naar Turkije. In een boogje om Syrië, over Koerdistan en Irak naar de Perzische golf. Recht naar het schiereiland (Al Jazeera) Qatar en de luchthaven van Doha.
Daar vieren ze het 10-jarige bestaan van de Hamad Int’l Airport (HIA) met een raar uitziende beer-mascotte. Maar nog niet zo raar als die we in Vlaanderen verzonnen voor de werken aan de Oosterweel verbinding.
Het Oryx hotel is niet goedkoop, maar de bedden zijn fantastisch en het zwembad op de bovenste verdieping is aangenaam om de zitspieren wat te relaxen.
We weten het … ecologische voetafdruk …. Het is dus een beetje vreemd dat we na een half jaar terug naar Indonesië vertrekken. En neen, het is niet een aanval van YOLO. Maar eerder een familiale … euh … opportuniteit.
De volgende reis is per elektrische auto en later ook eentje met de trein. Echt waar!
De laatste loodjes waren de nachtvlucht van Singapore naar Dubai en de ochtendvlucht van Dubai naar Brussel. De eerste vlucht was met de grote A380 van Airbus. Dat blijft een indrukwekkend toestel dat helaas niet meer gemaakt word. Het was slechts 1/3 vol, wat wel een luxe is op een nachtvlucht.
Het tweede deel ging met de klassieke Boeing 777 met een prachtige start boven Dubai en de bergen van de Verenigde Arabische Emiraten.
Weer zoiets typisch Singaporees: efficiënt spektakel in combinatie met commerce. Vlak naast de hall van de luchthaven hebben ze een koepel gebouwd met daarin spektakelarchitectuur van de bovenste plank: een soort waterval – een beetje zoals een enorme regendouche – van tientallen meter hoog. Efficiënt, want de enige energie kost is een waterpomp die het water terug naar boven pompt. Maak er een lichtshow van, bouw er een luxe shoppingcenter rond, en klaar!
Nog eventjes wat foto’s van dit prachtig “koloniaal” hotel.
Genoemd naar Stamford Raffles, de stichter van de Brits kolonie, maar tegelijk ook de Engelse bestuurder van Java, die in Buitenzorg – nu Bogor – woonde.
Benevens een duur verblijf kan je er ook duur en exclusief winkelen …
We kozen maar voor iets betaalbaarders: lobster roll en frietjes van zoete aardappel.
Perfect geserveerd – net zoals in Boston.
De iced tea krijg je zo – het lijkt een beetje op de zakjes drank, die je her en der in Indonesia langs de kant van de weg kan kopen.
In de jaren ’50 en ’60 van vorige eeuw werd er in Asia Pacific naar S’pore opgekeken. Dat kan nog steeds.
Wij hebben het al gehad over een tourist visa krijgen: QR code scannen, gegevens invullen en hop, je bent binnen.
Iets duty-free kopen: je geeft je paspoort aan de verkoper, je krijgt een bewijs, in de luchthaven scan je je paspoort bij de douane, steek je je creditkaart in het toestel en binnen de week wordt de BTW terug gestort.
Taxi nodig? Er is een app waarmee je een taxi boekt (binnen 4 à 5 minuten daar!!!), een busticket kan betalen en je auto kan chargen.
Roken op straat? Kan, maar op aangeduide plekken.
We hebben hier nooit iets met cash moeten betalen.
Criminaliteit? Niet gezien. Vuiligheid op straat? Evenmin. Racisme? Niet opgemerkt.
En tenslotte: te vroeg op de luchthaven? Early check-in. Zaaalig.
we hebben ons laten gaan:
a. brunch in Raffles met lobster rolls (net zoals in Boston) b. schoenen c. barbier en d. dan toch nog iets cultureels: het Peranakan Museum (we reizen om te leren, toch?)
Het gebouw ligt een kilometertje van Raffles – ideaal om de laatste warmte te voelen (want als we het goed begrijpen, is het thuis super koud). Het museum lijkt op een bonbonnière, gemaakt in Wedgwood porselein.
Het is moeilijk Peranakan te omschrijven. Het begon met de integratie van Chinezen in het Maleise Zuid-Oost Azië. Daar voegden zich dan handelaars bij van Arabische (Jemenitische) en Indiase oorsprong. Het resultaat is een vermenging van culturen die Singapore kenmerkt. Echte Peranakan slagen er in om drie talen in één zin te gebruiken. De collectie behelst gebruiksvoorwerpen maar ook vooral veel luxueuze items.
Wat ook altijd opvalt zijn de schoolbezoeken aan de musea.
