We zijn dus in Carmona, een stadje niet ver van Sevilla, dat volgens een lokale gids, het oudste stadje van Europa, of toch ten minste van Spanje, zou zijn.
De Parador, waar we verblijven, is een oud fort – de Alcazar de Arriba of de Alcazar del Rey Don Pedro, hoog op een heuvel met een 180 graden zicht over de vallei.
Het fort bestond al ten tijde van de Feniciërs. Een Moorse koning bouwde er later zijn paleis op en na de Reconquista verbouwde Pedro I van Castilië het nog eens naar zijn smaak.
Door vertraging in S’pore en een slechte transfer berekening van KLM, hadden wij 5 uur extra vakantie in Schiphol. Maar wij weten nu tenminste hoe wij – als simpele reizigers – een lounge kunnen binnenraken. Ideaal om bij een koffietje en een sapje rustig bij te komen. Zaalig die stilte na meer dan een halve dag motorgeluid.
De koffers met souvenirs worden nu uitgepakt en de wasmachine draait op volle toeren. Oh ja, bijna vergeten: wij hadden 5 kg overgewicht (de koffers, hè – wij uiteraard 🙂 ), wat bijna niet anders kon met minstens 1.5 kg koffie, blikjes en zakjes thee, 1 groot ‘coffee table’ boek, een voorraad batik en ikat (zo van: een mens kan nooit genoeg stof hebben) en een grote zak golfballetjes (ik kon niet weerstaan aan het kleine jongetje dat ze aanbood).
Maar serieus, het kopen van ikat-stof heeft zijn reden: elke keer dat wij in Indonesia komen, zijn bepaalde typische zaken minder te vinden: ik denk aan juwelen gemaakt van schildpadschild en parelmoer (Molukken), kayu puti olie (toen ik klein was, kocht je dat met de liter) om je in te wrijven als je wat ziekjes bent, ikat (wij weten al van minstens een fabriekje op Bali dat ondertussen gesloten werd). Het zijn cadeautjes voor de kleindochters, om niet te vergeten waar ze vandaan komen …
Soit, de correspondentie wordt bekeken – De Standaard wordt (chronologisch!) gestapeld -, de pakjes van Veepee (natuurlijk, waar zou ik anders kopen) worden geïnspecteerd en wij sluiten de reis af met een pot mosselen!
Wij zijn thuis en genieten nog na. Volgende stop – als het allemaal een beetje meezit – Zuid-Afrika in oktober. Check this space en tot ziens.
Met een beetje vertraging wordt de volle KLM Boeing 777 geladen en met een brede zwaai over de haven vliegen we richting Verre Oosten. De laatste zon schijnt op de vleugels.
Het duurde even voor we het door hadden. Man veegt om de minuut de wijzer weg en zet er een nieuwe naast, een streep verder. Je blijft kijken.
Na 4 jaar gaan we eindelijk weer naar de ’Oost’. Het bleef tot het einde spannend: Pim kon online geen boarding pass aanmaken – “er moesten documenten geverifieerd worden”. Gisteren minstens een uur met KLM gechat en gebeld en het was daarna nog niet duidelijk. AI heeft het allemaal niet klantvriendelijker gemaakt.
Maar het is gelukt – het betrof de COVID attesten. Singapore is hieromtrent zeer bezorgd; wij zijn wel 3 maal gecontroleerd.
De familie Barberini liet een opzichtig paleis bouwen door de 3 beste architecten van hun tijd. Ondertussen is het omgetoverd tot museum. De familie leverde kardinalen en pausen af. Dit was hun woonst als ze kardinaal waren. Hun wapen toont 3 bijen, die trouwens over heel Rome terugvindt.
Behalve indrukwekkende zalen met ditto plafonds zie je vooral schilderijen vanaf de 15de eeuw met ondermeer veel werk van Caravaggio en zijn volgelingen, of de Venetiaanse Canaletti. Ook opmerkelijk is een standbeeld van een gesluierde vrouw: je moet dat maar doen in steen!
