inpakken & wegwezen: kruidige reisnotities
Iedere zondag wordt de anders drukke Paseo del Prado in één richting afgesloten voor het gemotorizeerd verkeer. Plots nemen wandelaars en lopers tot 4:00 p.m. de dubbele baan over. Deze zondag was er nog iets bijzonders: we zagen veel mensen met honden en rugnummers van een “perroton”. Perro is hond in het Spaans, dus een hondenmarathon.
Je zou het niet denken, maar de beste vismarkt in Spanje is in Madrid. Net zoals je in Frankrijk de vroegmarkt hebt in Rungis, ten noorden van Parijs.
Anyway, we zagen een leuk visrestaurant op wandelafstand van de berbertent van de tapijthandelaar en stapten er binnen.
Terwijl een groepje Belgen in een gedeelte van het restaurant een paella kookles kreeg, kwam een jongedame ons aan de andere kant liefdevol de “vangst van de dag” voorstellen. En echt, ze liet ons garnaal per garnaal zien, stelde ons de kreeft voor, die energiek uit de pan “sprong”, venusschepjes – enfin, te veel om op te noemen.
Het werden wat garnalen, oesters en een groene salade.
Als je ooit (weer) eens in Madrid bent, bekijk dan zeker de menukaart van dit restaurant: La Lonja del Mar.
Helemaal niet de bedoeling om hier een Marrokkaans tapijt te kopen … Maar we vielen op een Berber tapijt … Na een lange discussie en een grondige reflectie wat onze toekomstige erfgenamen er van zouden vinden besloten we het te kopen….
Om uiteindelijk een ander te kopen dat kwalitatief beter was …. Het werd netjes ingepakt. Benieuwd wat Iberia er van gaat vinden maandag!
kwestie van proporties … hebben we de verkoper naar een nabije winkel van varkensham gesleept waar ze voor 1 ham meer vroegen dan zijn tapijt kostte: 765 EUR voor 1 ham!
Uit dankbaarheid voor de hulp bij de bouw van de Aswan dam schonk Egypte deze tempel om te herbouwen in Madrid. Curieus … maar op een mooie plek met een uitzicht over het paleis en de stad. Alhoewel Madrid officieel geen stad is … maar Villa y Corte, dorp en koninklijk hof. Toledo was voordien de hoofdstad ….
Vorige maand bezochten we bij Sevilla de privé kerk van de familie Tellez-Giron, beter bekend als de hertogen van Osuna (zie ons reisje in de blogs van vorige maand). Deze familie was puissant rijk en kon dus vlotjes een familieportret door Goya laten borstelen … Nu terug te vinden in het Prado, Zaal 36,
De man kreeg een straat naar hem genoemd. Hij blijkt een hoogleraar Romeins recht te zijn geweest. Hij werd begin vorige eeuw in Granada geboren maar had Belgische roots; zijn vader was een Belgisch ingenieur uit Dendermonde.
Volgende halte: Madrid in oktober!
Lebrija deed bij mij een belletje rinkelen.
In een vorig leven kwam ik daar wel eens omdat een toenmalige klant van mij daar een mijn had, vanwaar wij via el Puerto de Santa Maria heelder scheepsladingen naar Oostende brachten.
Juan Peña El Lebrijano was een bekende Flamenco zanger die één van mijn favoriete platen vol zong samen met het Andalusisch Orkest van Tanger.
Dus moesten we daar even heen.
Wat een verassing. Doña Regla was erg geïnteresseerd in archeologie en oudheidkunde. In die tijd vonden landbouwers, die tractoren begonnen te gebruiken (en dus dieper ploegden), hele Romeinse mozaïeken onder hun machines. Zeer vervelend tot onze vriendin ze van hun kocht. Het hele huis op de benedenverdieping ligt vol met mozaïeken!
Doña Regla recycleerde veel bouwmaterialen wanneer ze haar huis verbouwde: azulejos tegeltjes van het afgebroken Augustijnenklooster, plafonds van andere staatspaleizen uit de buurt, etc.
In die tijd was exotisme in de hogere klasse ook een dingetje. Daarom was er een Marokkaanse kamer en dit portret van haar verkleed als Egyptische prinses, of althans hoe dat bedacht werd in die tijd…
Een laatste dag in Sevilla en omgeving.
Dus dan maar centrum stad de “Setas” gaan bewonderen.
De Plaza de Encarnación in het centrum stond ooit een klooster. Tijdens de Franse overheersing werd die afgebroken en snel opgevuld met een markt. De eerste voedingsmarkt van Sevilla met 400 stalletjes. Met de komst van de supermarkten en de auto werd die markt afgebroken. In 2004 werd een wedstrijd uitgeschreven “Metropol Parasol” om meer schaduw in de stad te krijgen.
Het winnende ontwerp voorzag in de bouw van het grootste houten bouwwerk ter wereld: 150 x 70 meter, 29 meter hoog. Het bestaat uit 3500 delen die met 16 miljoen bouten aaneen gehouden worden. Ze gebruikten Finse spar. In het gelijkvloers is er terug een voedingsmarkt, daarop is er een plein met mobiele plantenbakken en daarboven de eigenlijke zwammen, van waar je op het dak een machtig uitzicht hebt op Sevilla.
Dat zei de gids van het Colegiata, over de calle San Pedro van Osuna. Er stonden wat teveel auto’s in om er echt een mooie foto van te maken, maar er staan best wat indrukwekkende stadspaleizen. En niet alleen hertogelijke gebouwen.
Dit huisje van de Markies van Gomera is nu een mooi hotel. Let ook op het dure rood langs de dakrand!
