inpakken & wegwezen: kruidige reisnotities
nog wat fotootjes, gemaakt in Tuhaha, het dorp van onze grootouders.
Schoolmeisjes op terugweg (school is hier van 7:00 a.m. tot 12:00 p.m. of van 10:00 a.m. tot 3:00 p.m.).
Een bord verse vis – een soort tonijn.
Een kom vruchtjes, die qua smaak lijken op litchees.
Zoals de lezer ondertussen weet, huren wij een huisje in de buurt van Lovina, Noord Bali. Rustiger dan het zuiden en – niet onbelangrijk – goedkoper.
Ook een ideale plek om mens en dier te observeren.
Het begon al meteen zondagochtend met strand en zee vol met mensen na een ceremonie de avond voordien.
Ook vissers zijn van de partij. Merk zijn jasje op – het is voor de Balinezen best wel koud (maar gemiddeld 28 °C).
Maar we kijken verder … naar het ruime sop met in de verte allerhande schepen en bootjes. Vooral vissers eigenlijk…
En als we naar boven kijken, zie je op de meeste huizen in de nok kroontjes, een referentie naar de vroegere koninkrijken.
En er is ook altijd een gemanicuurde tuin … met frangipani boompjes en bloesems
en veel vogels, die naarstig baltsen en fourageren: mussen, zwaluwen en allerhande. Maar ’s avonds ook vleermuizen.
Verbazingwekkend hoe wij genieten van gewoon naar de zee te kijken, zo nu en dan een boekje te lezen en een dutje te doen.
Het “wij reizen om te leren”-motto is eventjes weg …
En terwijl een militaire kapel oefent voor de nationale feestdag op 12 oktober, nemen wij nog wat laatste foto’s.
Dit laatste bezoek voor we Madrid verlaten laat best indruk na.
Niet alleen hangt Picasso’s Guernica hier, maar het geeft ook een overzicht van de kunstrichtingen aan het begin van de 20ste eeuw.
De thema’s verschillen niet veel van de huidige problemen – alleen het ecologische luik mankeert. Zeer indrukwekkend is de tijdelijke tentoonstelling over Ben Shahn, met foto’s, posters en schilderijen.
Maar soms is het gewoon schoonheid, zoal het beeld hieronder. Je zou het zo naast beelden uit de oudheid kunnen zetten.
Het museum heeft een moderne ingang met zicht op Atocha, het station, getekend door Jean Nouvel. De naam van de bar/bistro vind ik daarom zeer grappig (je weet wel, de “v” wordt in het Spaans “b” uitgesproken.
De nieuwste aanwinst in Madrid naast het Palacio Real. Een indrukwekkende architectuur
en een rijke collectie. Maar het personeel is nog aan het “roderen”: alles wordt naar de letter van de wet gedaan: er waren te veel mensen binnen en dus hebben we drie kwartier op een bankje moeten wachten eer we binnen konden en dan eigenlijk nog omdat we de tickets tenslotte online hadden gekocht.
Maar het was de moeite: wat ze op enkele eeuwen bij elkaar gesprokkeld hadden aan Vlaamse wandtapijten, schilderijen, harnassen, karossen, serviezen en andere kleinoden. Tot zadels van Keizer Karel toe…
En voor de architecten en tegelliefhebbers onder ons, een hele doos met marmerstalen …
Net om de hoek van het postgebouw ligt het scheepvaartmuseum. Weinig bekend en dus weinig buitenlandse bezoekers. Natuurlijk veel over de gloriejaren van de Spaanse Armada, maar ook de verliezen (Trafalgar) en het recentere verleden komen aan bod. Erg veel maquettes in alle formaten. Kaarten van ontdekkingsreizen.
Ons vielen de Maleisische oorlogsprauw op en de Chinese bloemenboot. Deze laatste boot is eigenlijk geen vaartuig, maar een soort theehuis dat idyllisch op een meer/vijver drijft.
Op de plaza de Cibeles staat het monumentale gebouw van Los Correos, de centrale post. Er loopt tot februari een mooie overzichtstentoonstelling van Monet, met veel werken uit de Marmottan collectie, veel (technische) uitleg met foto’s en filmpjes.
Bij het binnenkomen word je al meteen ondergedompeld in een spiegelzaal.
Ondanks zijn geliefde Giverny, reisde Monet graag rond. London – dat weten we – maar ook Scandinavië en Nederland
