inpakken & wegwezen: kruidige reisnotities
Kerst is bij ons toch een precair evenwicht tussen een familiefeest en een erg opgeklopt gedoe. Dat is tegenwoordig overal zo: net zo goed in Qatar als in Indonesië. In het hotel gaan ze zelfs een stapje verder … Van de tuin, de lobby, de ingang tot zelfs het personeel … En de zangeres van dienst bij het zwembad “Jingle Belt” zonder ophouden; en zelfs “Feliz Navidad” passeerde de revue.
Op Kerstavond was er ook een heus koor in de lobby.
Ik begrijp nou beter waarom er zo veel volk in het hotel is.
1ste en 2de kerstdag zijn namelijk officiële feestdagen in Indonesia.
Er zijn hier best wel veel officiële feestdagen, want je moet rekening houden met de 5 officiële godsdiensten: islam, christendom, boeddhisme, hindoeïsme en confucianisme.
Niet dat je de hele lijst van feestdagen mag opnemen – bepaalde dagen zijn specifiek voor bepaalde godsdienstovertuigingen.
En voor het geval je het nog niet begrepen hebt: volgens de grondwet kan je geen atheist zijn.
… dus zwembad, een boekje en wat sate.
Eerste taak: pullover uittrekken, wegens niet meer nodig bij 32°C.
Tweede taak: visa betalen en naar de immigratie loketten. Meer dan de helft van het vliegtuig zat vol met Indonesiërs en was dus de rij aan de “foreigners” korter dan bvb de toeristische luchthavens zoals die van Bali.
Derde taak: de douane. Die lijkt strenger dan voorheen. Nu moet je een digitale aangifte doen, liefst voor je vertrekt.
Op naar het hotel.
Je dacht dat Kerstmis al groot werd gevierd in Doha; hier is het ook een groot ding: niet alleen voor de Christenen, maar net zo goed voor de aanhangers van de andere godsdiensten een reden voor een feestje.
Er waren dan ook lange rijen bij de check-in. Ze hadden zelfs een aparte lobby georganiseerd, compleet met personeel met kerstmuts …
Deel van ons pakket met Qatar Airways was deze vlucht in combinatie met een “stopover” waarbij de luchtvaartmaatschappij ons hotel erg goedkoop aanbood. Zij voeren vanuit Doha 3 vluchten per dag uit naar Jakarta, maar die van 2:20 zat in deze deal. We keken er eigenlijk wat tegenop – op onze leeftijd … 🙂 Maar eigenlijk viel dat al bij al nog mee.
Maar eerst de luchthaven: indrukwekkend door de architectuur (à la Singapore – maar deed ook denken aan het vroegere Madridse Atocha) en de organsatie.
Deze vraag stellen wij ons steeds weer als wij een bepaalde stad of land verlaten.
En ja, wij vonden Doha zeer aangenaam en we hebben veel bijgeleerd.
En wij denken ook met veel plezier terug aan onze toevallige ontmoeting met Robby en zijn collega’s, die voor ons een onvergetelijk laatste dessert toverden. Te samen met een voor ons doen redelijke conversatie in het Indonesisch (en soms Ambons), was het weer een stapje dichter naar Indonesia.
Als het even kan komen wij nog eens terug om hen te bezoeken; Inshallah, zei Haider toen hij ons op de luchthaven afzette.
we zijn op dit ogenblik aan het wachten op onze vlucht naar Jakarta en zijn verbaasd hoeveel volk zo laat op de avond (eigenlijk al ochtend) nog een vlucht wil nemen.
Daar naast kijken wij vol verwondering naar de kerstdecoraties en naar de Qatari, Indiërs en anderen die selfies naast een kerstboom nemen.
Voor degenen, die niet naar huis vliegen, zijn er kerstliederen in bijna elk restaurant, waar expats frequenteren. Zo hoorden wij een Brit – wellicht uit heimwee – vele kerstliederen uit volle borst meezingen.
Ik veronderstel dat Moslims in de diaspora hetzelfde voelen bij het Suikerfeest, Indiërs bij Diwali of Nepali bij hun Nieuwjaar.
Onze laatste culturele uitstap is naar dit indrukwekkend museum, dat er aan de buitenkant uitziet als een woestijnroos.
Indrukwekkend van buiten en even indrukwekkend binnen met veel aandacht voor zowel kinderen als volwassenen.
En als intro op onze reis naar Indonesia, was er ook een kleine maar verzorgde tentoonstelling over de geschiedenis van de koffie met uiteraard uitleg over kopi luwak (je weet wel, de civetkatten-koffie) én vermelding van Multatuli. Eduard Douwes Dekker blijft indruk maken.!!
Qatar is altijd met handel bezig geweest. Naast de klassieke zijderoute handel (specerijen, edelstenen) was er tot in de 20ste eeuw een lucratieve parelhandel. Maar daarna kwam natuurlijk het grote geld met olie en gas. Van dat laatste merk je in de West Bay trouwens niets, buiten dan de spectaculaire gebouwen (ja ja, ook voetbal stadia).
Om alles draaiende te houden zijn er veel gastarbeiders. Onze Pakistaanse vaste taxichauffeur werkt 4 jaar en gaat dan 6 maanden naar huis. Overal zie Bangladeshi, Pakistani, Filippino’s en ook Ghanezen aan het werk.
Qatar was altijd een handelskruispunt (al van in de prehistorie), dus hebben ze een soek. Het is niet die van Cairo of Istanbul, maar je vindt er toch behoorlijk wat: gaande van kledij, stoffen, voeding, juwelen tot huisraad en speelgoed. Kortom: het is de lokale supermarkt. Wij hebben wat uitgegeven aan Perzisch saffraan, Oud parfum en een beetje 21 karaats goud (investering voor de kleindochters 🙂 ….
Tijd om wat naar mensen te kijken.
Er liggen twee cruise schepen in de haven en dus zie je een sliert Europeanen achter een “Gruppenführer” lopen die een bordje omhoog houdt met “Mein Schiff”.
In tegenstelling tot de toeristen en mogelijke expats zijn Qatari’s nogal zwart-wit: letterlijk. De dames in lange abaya’s en de mannen in smetteloos witte hemdkleden. Dikwijls ook met mooie hoofddoeken.
Je komt zelfs een valkenier tegen …
