inpakken & wegwezen: kruidige reisnotities
het is niet de Marina Sands Bay, maar een plons in dit hotel is ook niet slecht.
En je blijft kijken …
Aan de achterkant van de toren is een hele woonwijk; volgens Haider, onze Pakistaanse chauffeur, wonen hier vooral expats. De Quatari wonen in een ander gedeelte van Doha, terwijl de Bangladeshi, Pakistani en Ghanezen best ver buiten het centrum wonen.
Voor de voetbalfans onder ons nog een fotootje van een voetbalveld.
Uiteraard zijn hier – dankzij de world cup in ‘22 – massa’s velden.
Terwijl wij in het MIA winkeltje staan (daar kunnen wij nu eenmaal niet aan weerstaan), spreekt een man mij van de andere kant van een kast aan en complimenteert mij met mijn oorbellen.
Hij vraagt daarna waar ik ze gekocht heb. Toen ik zei Egypte en Luxor, haalde hij zijn vrouw erbij. Bleek dat zij half-Egyptisch was en hij een Zuid-Afrikaan.
Komisch toch, zo’n gesprek midden in Doha.
Er loopt een prachtige tentoonstelling over textiel in het oude Iran. Nooit zoveel kostbare stukken in zijde gezien, van tapijten tot kledij.
En verder juwelen en gebruiksvoorwerpen van de Molukken tot Spanje.
Alles van indrukwekkende kwaliteit en breedte van invalshoek.
Er waren zelfs Parijse modeontwerpen die duidelijk een Oosters tintje hadden.
Je mag stellen dat de vaste collectie enerzijds de geschiedenis van de Islam in kunst van het begin tot 15de eeuw in Spanje behandelt en anderzijds kunst groepeert rond een thema: kalligrafie, juwelen, wapenuitrusting, ceramiek, geografie, etc.
Juxtapositie is altijd leuk: oud en nieuw naast elkaar.
Indrukwekkend museum. Het begint al met de architectuur … Er is duidelijk over elk detail nagedacht. En het mocht duidelijk ook wat kosten.
De monumentale trappenhal met uitzicht op de baai is indrukwekkend. De foto’s doen het geen recht aan.
Ik begreep er geen snars van:
gisteren een drukke straat met veel op- en afrijden en wat opstoppingen – vandaag na 9:00 a.m. nog steeds geen verkeer. Het had iets van een Hopper-schilderij – het deed denken aan COVID-tijden.
Wij waren vergeten dat het al vrijdag was en dat het weekend hier natuurlijk op vrijdag begint!!!
Gezien dat het personeel hier niet durft tegen te spreken, stuurden ze ons op weg naar het Museum voor Islamitische Kunst, dat natuurlijk gesloten was.
Maar geen zorgen: deze middag is alles weer open en doen we de geplande visites, inclusief een souk (en neen, we kopen hoogstens wat kruiden; geen tapijt :-))
Na een rustige vlucht van amper 6 uur en een perfecte landing en wat aanschuiven aan de douane (geen visa nodig!), reden we naar de West-Bay area waar ons hotel één van de vele wolkenkrabbers is. We kregen een hoekkamer op de 40ste verdieping met een uitzicht …
Na de “walkie talkie” of de “augurk” in London, vinden we dat dit gebouw iets heeft van een penguin. Wat denken jullie?
We vliegen met Qatar Airlines naar Jakarta. Zij hebben een interessante ‘stopover’ formule waarbij je voor een (zeer) zacht prijsje één of meerdere dagen in Qatar blijft “plakken”. Bovendien verzacht het de jetlag omdat je niet in een keer 6 uur tijdsverschil verwerkt.
We vlogen langs Leuven en pal over Wenen om dan via Roemenië, de Zwarte Zee, Turkije en Irak de Perzische Golf te bereiken.
Het zwembad van Villa Burung leek, in de zon, wat op dat van de David Hockney schilderijen uit zijn Amerikaanse periode. Hierbij onze remake van “Pool with two figures”
… een oude heer doet zijn dagelijks ochtendwandelingetje, de toke gekko (zie tokaygeckoguide.com) laat nog eens van zich horen, Pim zwemt nog een ’lapje’, de koffers zijn bijna helemaal gepakt – nog 4 uur en wij verlaten deze mooie plek in het Noorden van Bali. Villa Burung en haar staf zijn geweldig – een echte aanrader (en wij beginnen toch wel ervaringsdeskundigen te worden 🙂