Elke dag wordt het verkeer wel een paar keer opgehouden door schoolgaande jeugd, die al zingend op maat marcheert, al dan niet met de nodige choreografie.
Dit allemaal ter voorbereiding van de nationale feestdag op 17 augustus. Volgens onze chauffeur is er elk jaar een wedstrijd tussen de verschillende school gemeenschappen.
Je kan je afvragen of dit goed is, of dit niet overdreven is.
En ja, op 6/7-jarige leeftijd kende ik de Pancasila, de basisprincipes van de Indonesische Staat, alsook het Indonesisch volkslied uit mijn hoofd. Het scheelt in niets van ieder Amerikaans kind dat de vlag groet en het National Anthem uit volle borst meezingt.
Waar je het sowieso mee eens kan zijn is dat minstens 1 keer per maand – zeker in het Noorden van Bali – de kinderen in klederdracht naar school gaan. Zo hou je – wellicht Pancasila-gewijs – je afkomst in ere.
