inpakken & wegwezen: kruidige reisnotities
Iedereen wil Ubud gezien hebben met haar tempels, rijstvelden en kunstenaars. Houtsnijwerk, zilversmeden, dans, muziek, je noemt het – het is er allemaal.
De stad puilt dan ook uit: je doet er uren over – ik overdrijf, een uur – om aan de andere kant van de stad te raken. Het is één grote souk met rijen mensen, motorfietsen en auto’s. En het lukt allemaal – niemand tiert, niemand vloekt, niemand stapt uit. Ah neen, dan wordt het alleen nog erger.
Een tip van golfmaatje Filip was eens dineren bij Syrco Basè, de getalenteerde chef van het voormalige Pure C in Cadzand. Die is namelijk in Ubud neergestreken en heeft er een indrukwekkend etablissement. Vooral de organisatie en vakkennis van het personeel vielen op.
het werd een mooie avond met een paar opmerkelijke cocktails – hieronder een stukje van de menu kaart.
geserveerd met fantastische hapjes zoals gegrilde aubergine met een speciaal sambal sausje, sate, een garnalen slaatje en zelfs vis croquetjes.
Netjes geserveerd in de bar. Met de – toch nog – aanwezige jetlag, leek de full-option 8 gangen menu geen slim idee. Het leuke trouwens aan een bar is dat je leuke gesprekken met de barmensen kan hebben, gaande van Indonesische grammatica tot een soort gininfuus met nootmuskaat – pala dus 🙂 …
De ene barman bleek trouwens afkomstig van het dorp waar we morgen naar toe verkassen en de andere waar we volgende week naar toe gaan.
Deze keer beslisten we om een paar nachtjes in Ubud, centraal Bali te slapen. Vermits het volop toeristisch seizoen is, was de keuze eerder beperkt, maar J maakte een gelukkige keuze met Surya Kembar, een aantal mooie hutjes op een helling. Erg mooi ontworpen en ingericht.
Vermits we de badkamer thuis aan het renoveren zijn was die voor ons belangrijk … na maanden een nooddouche buiten…
Het uitzicht op het terras is euh … erg groen, met een riviertje.
We zijn te vroeg om in te checken op de KLM vlucht, maar we hadden geen keuze, want neef Wim vloog 3 uur eerder terug naar JKT.
Dan maar uitrusten in de “Premium Check-in”, met een koud drankje en een koekje.
Ideaal om over de laatste avonturen te vertellen.
De chauffeurs krijgen overal waar ze met toeristen komen wellicht een percentage van de omzet. Nu, het kon ons deze keer niets schelen, want de ‘kopi luwak’ zaak (zie hier een kopje koffie met een ubi-beignet (ubi is Indonesisch voor zoete aardappel)
en daarna het restaurant met zicht op de padi’s waren perfect.
Ik kan van allerlei dingen zen worden: omgeploegde velden, windmolens, maar je wordt het helemaal als je de ‘pool boy’ aan het werk ziet. je wordt gewoon rustig van zijn bewegingen.
Het is durian en mango tijd en dan zijn er veel vliegen.
Je wordt er gek van. De ventilators aan het plafond helpen niet – je moet ze tijdens het eten zelfs uitzetten en op kaarsen overstappen. Aaaarggh …
Maar … het wordt donker en eensklaps zijn ze verdwenen. Als iemand ons dit fenomeen kan uitleggen?
Het is dan wel de tijd voor muggen en mogelijk mieren – maar daar heb je dan muggenmelk voor 🙂
Bali is sowieso al een tuin op zich, maar de villa heeft een mooie, erg verzorgde tuin, die dagelijks onderhouden wordt. Het groeit en bloeit hier dan ook uitbundig. Naast de alomtegenwoordige kokospalm, frangipani en bamboe staat er ook een tamarinde boom en vier “pisang kipas”, letterlijk “waaierbanaan”.
Naar het schijnt regent het de laatste tijd veel in België. Hier is het regenseizoen en dat betekent dat je de meeste dagen wel eens een regenbui meemaakt. Dat is dan meestal geen slavlaagje maar een tropische regenbui. Spelende kinderen hebben er geen last van, de vele bromfietsers des te meer. Je ziet wel eens creatieve regenkledij.
Gisterenavond viel nog een forse bui. Hieronder foto’s van het zwembad om een idee te krijgen.
En vandaag, nog wat regen tijdens de laatste massageronde.
Ik wou dat de dames zo nu en dan naar België zouden kunnen komen.
Het is onze voorlaatste dag en we gaan nog wat shoppen.
De ikat in Bali is anders dan die in Lombok en de winkel dichtbij Singaraja heeft een mooie collectie ikat, al dan niet in zijde.
Er is ongelofelijk veel keuze – manlief wordt er moe van. Dus lunch in een Indonesisch restaurant naast een rijstveld
Links restafle (leuk, hè – hoe rijsttafel hier tegenwoordig geschreven wordt)
De chauffeur vraagt bij het naar huis rijden of wij niet bij zijn neef willen binnenspringen, want die heeft een “galerij”.
Wij gaan tenslotte met eentje naar huis, maar aan goedkopere prijzen dan in Ubud.
We hebben pas vandaag de foto’s en filmpjes van het snorkelen binnengekregen. Volgens de mede-snorkelaars was Pulau Menjangan trouwens de mooiste duikplek binnen Bali.
