Leven aan het strand

Zoals de lezer ondertussen weet, huren wij een huisje in de buurt van Lovina, Noord Bali. Rustiger dan het zuiden en – niet onbelangrijk – goedkoper.

Ook een ideale plek om mens en dier te observeren.
Het begon al meteen zondagochtend met strand en zee vol met mensen na een ceremonie de avond voordien.

Ook vissers zijn van de partij. Merk zijn jasje op – het is voor de Balinezen best wel koud (maar gemiddeld 28 °C).

Maar we kijken verder … naar het ruime sop met in de verte allerhande schepen en bootjes. Vooral vissers eigenlijk…

En als we naar boven kijken, zie je op de meeste huizen in de nok kroontjes, een referentie naar de vroegere koninkrijken.

En er is ook altijd een gemanicuurde tuin … met frangipani boompjes en bloesems

en veel vogels, die naarstig baltsen en fourageren: mussen, zwaluwen en allerhande. Maar ’s avonds ook vleermuizen.

Shoppen …

Terwijl de mannen onderweg waren, zijn de meisjes gaan shoppen.

Niets leukers dan in het buitenland in winkeltjes te gaan snuisteren of zelfs in een warenhuis naar snoepjes, kruiden en zeepjes te kijken.

‘k Weet het, zulke zeep mag je nooit gebruiken – maar het ging om het doosje met een mooi jaren ’60 lay-out.
En wat denken jullie van deze snoepjes, die kinderen helemaal naar hun smaak kunnen versieren?

Ook niet gezond, maar wel leuk.

Maar vandaag lag de focus op een juwelenwinkeltje.
De chauffeur wist wat voor genre passagiers hij in zijn auto had en reed de winkeltjes aan de “fuik” (de plaats waar je als toerist onmiddellijk wordt aangeklampt) voorbij en stopte bij het huis van een zilversmid.

Wij hebben wellicht de helft te veel betaald (zegt neef Wim) – maar voor Belgische normen best goedkoop. Dus reden wij gelukkig terug naar huis met onze buit van ringen en oorbellen.

Extra sport

Ja, ja, golf is ook sport. Zelfs in Bali.
We hadden een logistieke combinatie gemaakt tussen Neef Wim ophalen in Denpasar en een potje golf. Op papier leek het zo perfect: zijn vliegtuig landde om 14:30 – tijd genoeg om van de Handara golf op de Bedugul berg mij daar om 12u te droppen en 3 uur later Wim op te pikken. Dat lukte ook.

Maar op de terugweg liep het verkeer helemaal vast omdat er de volgende dag een groot feest – één van de vele feesten in Bali – was en dat dus half Bali op weg was naar de familie elders. Ik had gerekend op een uurtje met een boekje en een drankje op het terras…. het werd meer.

Handara is een mooie golfbaan. Door de glooiende bergflanken is het wel een uitdaging, maar je wordt echt goed geholpen door de -verplichte- caddies.

Het lange wachten leverde ook mooie beelden op: in de avond komen er mooie mistbanken tussen de toppen en nog later zag ik een mooie zonsondergang achter de berg, met zicht op het Buyan meer en een stukje van hole #18. Dat maakt toch wat goed!

Dolfijnen en hun fans

6:00 a.m. WITA (Centraal Indonesische tijd)

Echt waar, om 5:00 a.m. tijdens de vakantie opstaan – geen haar op ons hoofd dat dit in normale omstandigheden zou doen, maar nichtje wil dolfijnen zien …

De zonsopgang is sowieso de moeite waard

Het was een bootje voor ons alleen en er was geen andere boot op “ons” stukje strand te bekennen, maar dan opeens … een hele “flotielje”.

Hadden we geen dolfijnen gezien, dan was dit al vertier genoeg geweest.
Maar na veel varen en de einder afzoeken, waren ze er dan ….

en het mooiste: moeder en kind …

en een kunstje

Watersport

Zoals eerder gezegd is er best wat te doen in en rond Lovina. Er is ook meer watersport dan duiken en snorkelen. Dit bijvoorbeeld:

Of dit

Villa in Lovina

Zoals de vorige keren proberen we het een weekje rustig te houden in het noorden van Bali. Lovina is een beetje druk met duikcursussen, trektochten, jetski, kooklessen, yoga en andere typische bezighoudingen, maar een beetje verder heb je – wat wij kampong blanda (Hollands dorp) noemen met een resem villa’s, die je voor een aantal dagen kan huren.

Ideaal om vrienden en familie te ontvangen. Deze week hebben we bezoek uit Singapore en Bogor (Java).

Villa Paradijs (het heet echt zo) ligt aan het strand, vlakbij de villa waar we in 2008 al verbleven. Lekker warm zwart zand. Met nog restjes van de ceremonie gisteren. En een breed uitzicht op de Balizee.

En achterom kijkend

Vuurdans

Samen met de kecak dans was er ook dit spektakelstuk. Eerst werd er een vuurtje gestookt met een berg kokos schelpen. Dan komt de danser het hoopje vuur uit mekaar schoppen en gaat er dan zelfs even bij zitten, terwijl de gensters in het rond vliegen. De assistenten harken het hoopje gloeiende kool weer bij mekaar waarbij de danser het terug uit mekaar schopt.

Kecak

Binnen de verschillende dansvoorstellingen, die Bali te bieden heeft, is de kecak dans wel één van de meest indrukwekkend.
Het is een ritueel, dat in de jaren ’30 door de Duite schilder , Walter Spies, aangepast werd. Hij voegde er dans aan toe, gebaseerd op de Ramayana. Wij konden een verkorte versie in het centrum van Ubud bijwonen.

Antonio Blanco

De Dali van Ubud. Ook een Spanjaard, maar dan geboren in de Filipijnen, in Azië gebleven en tenslotte gesettled in Ubud met een Balinese danseres.

Michael Pas heeft hier nog een televisieserie overgemaakt. Hier een link naar een interview in De Standaard van 2002:
https://www.standaard.be/cnt/dst14062002_192

De ingang is de grootste handtekening ter wereld: hij krabbelde zijn handtekening, plooide het papier, met de nog natte inkt, dubbel en dat was het ontwerp.

Antonio Blanco’s huis is bombastisch – Dali’s museum in Figueres is er niets bij. Spijtig genoeg mochten wij er binnen niets van fotograferen. Dit fotootje is “in het geniep” gemaakt. Van de gids mochten wij wel in de studio een mede-bezoeker fotograferen die per se Antonio Blanco in schilderspose na wilde bootsen.