Maand: februari 2019

Op één of andere manier beland ik toch iedere keer wel in één of andere kerk… Deze keer was het voor de herdenkingsmis van de broer van onze vriend Rosan. Zijn echtgenote en mijzelf waren de enige blanken in de kerk. Geen probleem, maar het is eens anders om het buitenbeetje te zijn.

Er werd veel – en goed! – gezongen, begeleidt door een tamtam en een maraca.

Na afloop werden we bij de weduwe van de overledene uitgenodigd voor een ti ponch en een visje.

Het werd helemaal gezellig toen de pastoor ook aanschoof. Hij bleek van Congo-Brazzaville afkomstig te zijn. Onze 3 woorden Lingala kwamen weer van pas …

Onze laatste stek in Guadeloupe. Binnen 3 dagen vliegen we terug …

DIt is echt een idyllisch plekje, vlakbij de hoofdstad. Na een rit door de havenindustrie komen we op een doodlopend straatje met een paar aanlegsteigertjes. We bellen de patron die ons binnen de 5 minuten ophaalt met een bootje. Rustige plek, kabbelende golfslag, watervogels en nu en dan een boot. De eigenaars zijn 80 jaar en hebben op vele plekken gewoond, maar zijn 25 jaar geleden in Guadeloupe blijven hangen…. Geef ze eens ongelijk!

Vanop ons terrasje hebben we recht op een mooie zonsondergang en het ochtendlicht is ook al magisch.

Toen dit feuilleton begon te lopen of BBC herkende we meteen Deshaies. En ja hoor: al 8 jaargangen lang wordt dit Britse exportproduct in Guadeloupe opgenomen. Voor wie het niet kent: het is een humoristische crime reeks rond een onaangepaste inspecteur die vanuit Engeland gestuurd wordt naar de hypothetische kolonie Sainte-Marie. Geen Morse of Montalbano maar wel leuk.

Ondertussen zijn er plekken die je kan bezoeken, zoals het café van de burgemeester, waar de politionele aperitieven genuttigd worden. Toen we er voor het eerst waren 8 jaar terug zaten we te eten naast de gemeenteraad die daar vergaderde …

Rum: je ontsnapt er hier niet aan: of het is een toeristische attractie of je krijgt het voor of na je eten; als ’ti ponch’ of vieux. Het is ook een regionaal twistpunt: op Grande Terre zwaait Damoiseau de scepter en elders is het Bologne.

Distillerijen pakken graag uit met wat erfgoed, proverijen en natuurlijk een winkel. De koffers wegen al zwaarder dan vorige week …

We vertrekken van Grande Terre naar Basse Terre. Guadeloupe is eigenlijk een archipel van 2 grote eilanden, 2 kleine en nog een groepje.

Het grappige is dat Basse Terre hoger is dan Grande Terre

Ons nieuw stekje geeft ons uitzicht op het jachtterrein van enkele pelikanen.

Nog een opmerkelijk stukje Guadeloupe

Het strandje aan het eind van de inham is bezoedeld met Sargassowier. Het schijnt vanuit Brazilië te komen aandrijven. Vanuit het vliegtuig zagen we grote vlekken al. Op de begane grond is het een stinkend hoopje

We vonden er ook een tamarinde boom!

In 2010 maakten we een zeiltrip rond Guadeloupe. We gingen toen ook een paar dagen met een busje terug langs plekken die we gezien hadden vanop de boot. En één van die plekjes was het strand van Sainte-Anne (of Sentann in het Creools).

Even raden welke foto’s van 2010 en welke van 2019 zijn?

Naar verluid, de plaats voor een mooie zonsopgang, maar daar waren we te laat voor. De weg stond al vol met witte (huur)auto’s en menig toerist had de camera en/of smartphone in de aanslag

De “chateaux” zijn de rotsen. Het eiland in de verte is Désiderade. Het blijft een spektakel om de branding te zien inbeuken op de lavarotsen.

Aan het begin van dit schiereiland is Le François met een golfbaan en een vliegveldje. Van rugzaktoerist tot eigenaar van een privé vliegtuig: iedereen komt aan zijn trekken in Guadeloupe.

Er vliegt en fluit hier nogal wat in het rond, Meer vogel- en krekelgeluiden dan verkeer. Onze biologische kennis is ontoereikend.

Zoals eerder gemeld. hebben we kolibries gezien maar fotograferen lukt echt niet. Dan maar foto’s van de bloempjes waar ze aan zaten te slurpen , ,,

,,,,en van hun vlieggenoten: