Vanuit het vliegtuig zie je het al: Manado is een patchwork van huisjes, hoge flatgebouwen, shopping malls, handelsboten aan de kaai en brede drukke straten.
En druk is het: je kan hier naar het schijnt uren in de file staan. Zo spreekt iemand van 30′ over 5 kms (nou ja … doen we soms ook ‘s morgens richting Bxl – toch?) Maar het doet wel wat aan Jakarta denken. En dat zouden de 700K+ Manadonezen wel willen, want ze kijken enorm op naar steden zoals Jakarta en Surabaya.
Nochtans mag deze stad in het Noorden van Sulawesi best trots zijn op haar afkomst: een mix van autochtone Minahasa’s met door de eeuwen heen Hollandse, Chinese, Japanse, Portugese en Indiase inwijkelingen.
De Minahasa zijn verwant met de bevolking van het zuiden van de Filipijnen en werden ook door de Spanjaarden gekoloniseerd.
Manado heeft waarschijnlijk de grootste christelijke bevolking in Indonesië: deze stad zou naar het schijnt wereldwijd in de Top 10 staan van de meeste kerken per inwoner.
We gingen deze ochtend een museumpje doen en werden verrast door een traditionele kulintang (het instrument, een soort xylofoon) muziekgroep die traditionele Minahasa liedjes speelden.
