inpakken & wegwezen: kruidige reisnotities
Goedemorgen,
Wakker geworden met de gebeden van de lokale Imam, een uur later gevolgd door de klokken van de kerk, dicht in de buurt.
In Ambon zijn alle godsdiensten goed vertegenwoordigd met kers op de taart een gloednieuwe Hindutempel, hoog boven in de heuvels.
Vandaag is het een rustdag.
Wij zouden vandaag naar Saparua afvaren, maar onze kamer aldaar is nog bezet. Dus planning wat veranderd en een dagje rust in Ambon ingelast.
We wisten al wat Telkom betekent: Telor Komplit, zijnde nasi of bami met groentjes en een omelet
Maar wat is een Warkop? Een Warung Kopi, een koffieshop.
Moeilijk hoor …
het helpt ook altijd om iets eens luidop uit te spreken: kenalpot, pensiun, kulkas, asosiasi of spanduk zijn makkelijk te raden. Maar sommige woorden vergen wat meer inspanning : grey haun, cek, baskul, pabrik, semen en detasemen. 🙂
Even meer fotootjes dan tekst: met de jetlag nog in het lijf, moe van het zoeken naar (vliegtuig) tickets naar één of andere eilandengroep. Helaas zijn er enkel tickets naar Kei Besar, wat volgens een stel Strasbourgiens in het hotel, niet super is.
Nu richten we onze aandacht op het grote eiland Seram, voor veel Molukkers het moedereiland. Zo kunnen we J’s familie herleiden tot een dorpje in het zuiden van Seram.
Om 5:15 am (hey, what’s new :-)) vertrokken naar Soekarno-Hatta airport voor onze vlucht naar Ambon. Aan Terminal 3 afscheid genomen van Suleiman, aka Wim, met wie we Jakarta verkenden en die nu terug gaat naar zijn geliefde Bogor.
All shock & awe over deze gloednieuwe Terminal, speciaal voor meestal interne Garuda vluchten, met voor elk wat wils: mijn favoriete boekenwinkel Periplus (onmiddellijke reactie Pim: nee, Judith – straks hebben we overgewicht), bami eten in een New England style keuken, een grote winkel met koekjes voor de familie (oleh-oleh) en My Pertamina, een stand met pashmina sjaals en tassen. Als ex-directeur van Pertamina, de nationale petroleummaatschappij, zou mijn vader dit wel humoristisch gevonden hebben!
Er was in tijd van de VOC eigenlijk maar 1 goede reden om Jakarta te bouwen: een natuurlijk zeehaven. En die ligt er nog en wordt nog gebruikt voor de kustvaart met …. euh … pittoreske houten schepen voor stukgoed vervoer van kaoline (voor de productie van porselein) tot rollen textiel. En ook hier is het geheime wapen: de dokwerker, nog wit van het klevende kaoline.
Ook grappig is de naam van de douane in Jakarta: die heet “pabea” een verbastering van Pap Jan die ooit eigenaar was van de haven en dus havenrechten eiste door boomstammen voor de schepen te spannen die nog niet betaald hadden. De ligplaatsen worden nog steeds aangeduid met ‘boom’ en een nummer.
Het eerste punt op onze TO DO-lijst in JKT (afkorting voor Jakarta) is voor SIM-kaarten zorgen.
Je denkt dat je wel een winkel gaat vinden in één van de shopping malls, die Jakarta rijk is. Mis poes – hoeft helemaal niet. Je kan dat gewoon in een supermarkt (in dit geval een kleine “Indomaret”) aan de kassa kopen.
Dus bezitten we nou een Indonesisch GSM # en een router met een Indonesische SIM-kaart (tja, IT-oblige …).
Dat allemaal dankzij onze neef, Suleiman Datuk, die ons ook door Pasar Baru (op de ingang stond in de oude Indonesische schrijfwijze Pasar Baroe) gidste, – wat een soort Indonesische souk is met tal van stoffenwinkels – en ons daar ook nog meenam naar een bami-tent, die al meer dan 40 jaar bestaat.
Jakarta heeft net als New York een bijnaam, maar in plaats van “The Big Apple”, is het hier “Durian Besar” (grote doerian). Bedenk maar een reden 🙂
Nu even wat gaan winkelen want het is maandag, dus geen enkel museum open. Bovenaan de lijst SIM kaarten voor de mobiele wifi router: handig (je hebt je eigen wifi altijd bij) en goedkoop. We moeten wel eentje vinden die overal in Indonesië werkt ….
