inpakken & wegwezen: kruidige reisnotities
Maandagochtend: Line en Pierre-Alain nemen ons mee langs mooie wegjes met prachtige uitzichten naar San Gimignano, “de stad van 100 torens”. Het zijn er nu nog maar een 20-tal, maar het blijft indrukwekkend. Onze perceptie: hoe hoger de toren, hoe groter het ego – een kwestie van afgunst.
… tijd om nichtje Line en haar man Pierre-Alain te gaan zoeken in Castellina in Chianti. Even uitleggen, Line is een Zwitserse nicht aan de Hollandse kant van de familie – kunnen jullie nog volgen?
In ieder geval, komen Line & Pierre-Alain hier al 12 jaar, waardoor ze bij de slager, de resto’s en de wijnhandelaar als oude vrienden worden onthaald.
Er is deze week het festival van de Heilige Fausto, die op een of andere manier had gezorgd dat er in Castellina na een lange droogte weer regen viel. De toenmalige bewoners waren wel blij, maar hebben hem toch omwille van zijn kunnen een kopje kleiner gemaakt. Klinkt niet erg logisch…
Zoals gezegd gingen wij op zoek naar David en scheerzeep. Bij Senteurs d’Ailleurs in Brussel (echt, je moet dat zeker eens bezoeken als je in de hoofdstad bent) leerden we de scheerzeep van Santa Maria Novella kennen. Op dus naar het cosmeticaheiligdom vlak achter de gelijknamige abdij om een voorraadje zalfjes en cremes in te slaan …
Nog een optrekje van de Medici met een enorme tuin er bij …
Het viel ons op dat de Medici veel elegante gebouwen lieten optrekken, maar dat hun eigen huizen (euh, paleizen) wel eens zeer zwaar overkomen – zou te maken hebben met hun voorliefde voor de Etrusken
Soms zie je toch wel opmerkelijke zaken. Wat mij opviel in Firenze:
We begrijpen niet hoe wij David over het hoofd hebben kunnen zien (hij staat op het einde van de Uffizi!!!), maar tevreden lopen wij naar het hotel terug. We worden onderweg overtuigd om in een Anticha Trattoria (“5 Generaties, Signori!”) onze laatste avond in Firenze door te brengen.
Biefstukken dat deze jongens verorberen! De T-bones (Bistecca Fiorentina) vliegen hier de deur uit. We wagen ons echter aan konijn en gehaktballetjes in een pittige saus. Met wat Chianti Classico uiteraard …
Twee uur later lopen wij verder.
Langs glaswinkels (goed dat de zaak dicht is) en osterias,
waar ze tot buiten staan te babbelen en te drinken.
We hebben tenslotte meer dan 13K stappen gedaan. De familie mag trots op ons zijn 🙂
… over scheerzeep en David.
Scheerzeep (een van de beste, die wij kennen) van Santa Maria Novella (vandaar het bezoek aan de abdij) en David.
Nou zijn er in Firenze van da Vinci’s David wel drie exemplaren: een marmeren, een koperen en eentje van plaster. En na twee dagen hadden we er nog altijd geen gevonden.
Hoe groot was onze blijdschap toen wij opeens om de hoek van nog een andere piazza, Davidje zagen staan 🙂
Het heeft zeker 28 jaar geduurd voor David af was. Da Vinci heeft het standbeeld tenslotte afgemaakt omdat het grote dure stuk marmer te veel plaats innam in de militaire opslagplaatsen.
Een beetje moe na 2 dagen slenteren, komen wij aan de Piazza Santissima Anunziata. Verstopt op de 5de verdieping van de Instituto degli Innocenti (zijn wij toch??), dit prachtige terras.
In de ondergaande zon, een fris drankje met wat versnaperingen. Zouden ze bij ons ook mogen doen …
En terwijl wij verder wandelen, komen wij aan een grote porselein winkel. Met fantastische kopjes in allerlei kleuren met dekseltjes. We gaan tenslotte buiten met een bestelling voor twee koppen met onze initialen.
We hebben de kapel niet gezien, want er was juist een huwelijksfeest. Een feest voor het oog – geef toe, hoe modieus en trendy kan een vader zijn?