inpakken & wegwezen: kruidige reisnotities
Terwijl wij richting Tarragona (Tarraca in het Catalaans) trekken toch nog even wat beelden van de kerk van Sant Vicenç.
Waarom de kerk buiten twee gedenktekens, een graf en een glas in lood raam, toch nog veel indruk maakt, ligt wellicht aan de hoogte van het gebouw.
Het is echter wel duidelijk dat het in de tijd indrukwekkend was: de gewelven aan de ingang vertonen heiligen in de mooiste gekleurde gewaden.
Na een congres in een Barcelonees hotel werd het tijd voor wat meer cultuur en vrijheid. We zetten onze zinnen op een Parador in de buurt: die van Cardona. Het hotel is een stuk van een oud kasteel, compleet met bolwerk, torens en bloedige geschiedenis (ondermeer een groots gevecht in 1711 n.a.v. de Spaanse Successieoorlog)
Veel Spaanse bezoekers ook. De parking stond vol toen we wegreden. De plek staat ook symbool voor het Catalaanse verzet tegen de Castilliers.
Het reizen zit er weer op; nou ja, bijna – er is nog een business trip naar BCN en een vriendenbijeenkomst in Madrid. En misschien, als het even lukt, misschien een bezoekje aan een nichtje in Grasse of de Escalade (zoek op!!!) vieren in Geneve of een pre-kerst in Wenen?
We zien wel … nu gaan we eerst koken – dat is ook reizen 🙂
Het was deze ochtend even stress-en. Niet dat de dag niet kalm begon- alles was ingepakt, rustig ontbeten met een laatste goede cappuccino en dan op weg naar Firenze airport.
Alles gaat goed, tot 6 km voor de luchthaven. Meer dan 1 uur hebben we er over gedaan. We waren al alternatieve vluchten aan het zoeken, maar het is toch gelukt .
Ondertussen rijdt H nu naar Mechelen voor een meeting en ik richting Knokke.
Straks onze schatten uitpakken, van boeken over schoonheidsproducten tot grappa!!!
En nog eens denken aan de leuke momenten met de Zwitserse nicht en haar man
Rijdend op de crete (kammen), links en rechts het typische Toscaanse landschap met de cypressen.
De oogst is binnengehaald, de grond is omgeploegd. Je kan er uren naar blijven kijken.
Op terugweg naar het hotel, nog even langs het standbeeld van ereburger Verrazzano, de ontdekker van New York
Daar langs een enorme slagerij met veel charcuterie.
Elke duomo is indrukwekkend, vol marmer met glas in lood ramen en fresco’s.
Tussen de verschillende pilaren de hoofden van bisschoppen en andere notabelen, alsof ze even komen binnenkijken.
Het meest speciale zijn echter wel de ingelegde vloeren met beelden over deugden, sybillen en .weer … een ‘Judithje’. Langs die verschillende verhalen deed je dan op je knieen boetedoening.
Wat een mooie en leuke stad! Langs een heerlijk kronkelweggetje rijden en dan de stad in de verte zien liggen.
De huizen zijn opmerkelijk hoog gebouwd en er is een vreemd plein met aan de ene kant het paleis en aan de andere kant opmerkelijke architectuur. De Palio is de naam van het plein, maar ook een nogal speciale en ruwe paardenkoers.
Nog even terug naar San Gimignano: dat ook een stop voor pelgrims op weg naar Rome was. De duomo is dan ook vol fresco’s met bijbelse taferelen, waardoor Line en ik ons voornemen nog eens de (kinder?) bijbel door te lezen.
De schilderijen en fresco’s zijn ook heel menselijk, heel huiselijk. Kijk nou eens naar bovenstaand fotootje, waar je een net opgemaakt bed ziet.
Ja natuurlijk. De voorlopers van de Romeinen. Ze waren baas in grote delen van Italië rond de vierde eeuw VC en hebben erg veel invloed gehad op de Romeinen. Dat ging van gewoontes, organisatie maar ook de manier waarop kunst gemaakt werd. Ze waren daarin een beetje de tegenhangers van de Grieken.
In Volterrra is er een Etruskisch Museum met een uitgebreide collectie, maar niet altijd goed gepresenteerd. Zo hebben ze erg veel sarcofagen en urnen. Zaal na zaal, na zaal.
