inpakken & wegwezen: kruidige reisnotities
Spanje
Na bij een bakker een zakje met de gebruikelijke Allerheiligen koekjes te hebben gekocht (nee, we hebben er nog niet van geproefd!), rijden we verder langs troosteloze velden en saaie industrieparken. Maar opeens schieten we wakker: de bergen zijn inderdaad niet zo ver weg, maar de Mont Blanc op 3 km?
We hebben besloten Barcelona te mijden en hebben een hotel dicht bij Tarragona gereserveerd.
Onderweg stoppen we in Solsona, een stadje van 9000 inwoners, dat werd aangeraden door de gids van de Sant Vicenç kerk. Twee dingen die opvallen als we de parking verlaten: een blauwe koepel prachtig beschilderd met witte lelies en …
… bijna aan elk huis steun aan de Catalaanse regering,
Terwijl wij richting Tarragona (Tarraca in het Catalaans) trekken toch nog even wat beelden van de kerk van Sant Vicenç.
Waarom de kerk buiten twee gedenktekens, een graf en een glas in lood raam, toch nog veel indruk maakt, ligt wellicht aan de hoogte van het gebouw.
Het is echter wel duidelijk dat het in de tijd indrukwekkend was: de gewelven aan de ingang vertonen heiligen in de mooiste gekleurde gewaden.
Na een congres in een Barcelonees hotel werd het tijd voor wat meer cultuur en vrijheid. We zetten onze zinnen op een Parador in de buurt: die van Cardona. Het hotel is een stuk van een oud kasteel, compleet met bolwerk, torens en bloedige geschiedenis (ondermeer een groots gevecht in 1711 n.a.v. de Spaanse Successieoorlog)
Veel Spaanse bezoekers ook. De parking stond vol toen we wegreden. De plek staat ook symbool voor het Catalaanse verzet tegen de Castilliers.
Maandag middag lunch aan de gezellige haven. Alles komt hier samen: horeca, yachting, commerciële haven en cultuur!
In de haven is er ook een speciale show over Vincent VG. Een multimedia spektakel met 40 hoge definitie projectoren
Interessante tentoonstelling in het Picasso museum over zijn eerste vrouw, de Russische ballerina Olga. Haar familie maakte veel mee in de revolutie, waar haar vader en broer officier waren in het leger van de Tsaar.
Nog een oud besje (500 jaar) met elementen van Moorse, Gotische en Barokke architectuur.
Malaga is een oude stad. Ongeveer 2800 jaar oud. De Fenicïers stichtten haar als Malaka en die naam bleef praktisch ongewijzigd onder de Romeinen, de Visigoten en de Moren. In het Spaans werd de “k” een “g” en dat was het. Het is ook de stad van Picasso. En een stad in beweging waar in zowat elke straat er wel wat verbouwd wordt.
In het oude stadsgedeelte zijn er veel leuke hoekjes en kantjes en het beroemde El Pimpi, een cluster van bars en zaaltjes met heerlijke tapas en typische gerechten
De weg terug naar beneden heeft de meeste stopplaatsen aan onze kant. reden om nu en dan de camera boven te halen en de variaties in het landschap vast te leggen:
De Parador ligt pal aan het ravijn bij de Puente Nuevo. Als je op tijd reserveert kan je een tafel krijgen bij het raam en dan heb je driedubbel spectakel: het ravijn, de inhoud van je bord en de nooit aflatende film van voorbij paraderende, lopende, slenterende en selfie’s makende toeristen.
en dit koppel viel mij op door haar broek, die mij deed denken aan de beschildering van antiek Turks aardwerk van Iznik
