National Gallery: volgende portie cultuur

We hadden het er al eerder over: hier spenderen ze best wat aan natuur en cultuur. Vandaag staat de National Gallery op het programma. Het gebouw huisde eerst het hooggerechtshof. Sommige zalen verwijzen naar de ontstaansgeschiedenis van Singapore en de dekolonisatie. Soms met opmerkelijke verhalen: bv iemand die twee echtgenotes had en na zijn overlijden moest de Engelse (kolonisator) rechter een vonnis vellen over de verdeling. Volgens de Engelse wetgeving bestond enkel een monogaam huwelijk, dus gaf hij beide vrouwen even veel.

Loop je verder naar de andere collecties, kom je eerst langs een installatie met verse aubergines

Er is veel werk van rond de Tweede Wereldoorlog. Zo is er een schilderij van Raden Saleh, dat uit een Nederlands museum geleend is. Het valt trouwens op dat verscheidene van deze artiesten rond 1942 onder de Japanse bezetter gestorven zijn.

Horen, zien en zwijgen … het is een beetje van alle religies zeker?

Er was ook modern werk te zien in diverse media tot en met video kunst.

Maar ook het gebouw zelf is een kunstwerk:

Diwali

Maandag, 20 oktober, vieren de Hindu het feest van het licht: Deepavali of Diwali. Het lijkt een beetje op ons kerstmis met de nodige straatverlichting,

massa’s shoppers, die allemaal hetzelfde willen kopen: koekjes, speelgoed, kleren …

op een echte “kerstmarkt” – het is over de koppen lopen.

Veel goud ook. Het lijkt wel de Grote Bazaar in Istanbul.
Mannen en vrouwen wachten geduldig op de prijs van het gewenste juweel en proberen wellicht af te dingen (169 SGD per gram goud).
Als het even kan stuur ik jullie daar morgen nog wat fotootjes van.

De avond eindigt totaal onverwacht in een vegan Indiaas restaurant. Zaaalig, zelden zo goed Indiaas gegeten. Biryani, tofu hot pot, chapati en cheese nans. Daar nog mango lassi en lemon ice tea bij en het kon niet meer stuk.

Jetlag versla je met Cultuur

Door de stop in Doha, dachten wij van een te zware jetlag verlost te zijn. Niets is minder waar: we werden om 10:30 a.m. wakker.

Wat doet een mens met een jetlag?
Calvinistisch zoals we zijn (enfin, ik toch) , blijven wij niet aan het zwembad liggen.

Het plan was eigenlijk wat extra informatie te vinden over de Banda eilanden in het ISEAS instituut (zie verslagje juli 2022) , maar het wordt het Lee Kong Chian Natural History Museum.

Dit museum dat genoemd werd naar een belangrijke zakenman en mecenas beslaat ook de Raffles Natural History collectie.

Het heeft ook 3 in de VS gekochte dinosaurussen,

Er wordt niet alleen veel aandacht geschonken aan vogels, vlinders en torretjes, er is ook veel aandacht voor het zeeleven.
Hieronder een kaart met de “Koraaldriehoek”, waar de hoogste concentratie van koraalsoorten te vinden is .. maar ook de hoogste dreiging is van het afsterven van dat koraal.

En dan iets totaal onverwachts: een hele hoek over Wallace, de concullega van Darwin die hier en in Indonesië veel onderzocht heeft en parallel (of was hij eerst?) met Darwin de evolutieleer uitvond.

Wij volgen Wallace in zijn zog, over Makassar en Ambon (op de kaart, zoals het eigenlijk heet, Amboina) tot in de Banda eilanden.

Ganzen vliegen weg, Mollen ook :-)

Na heel wat luchtvaart-gepuzzel en een hapering door de nationale staking zijn we weer weg naar het Verre Oosten, met onze vaste stop-over in Doha voor wat slaap in een écht bed en een frisse duik in een zwembad, allemaal in de transferhal van de luchthaven.

Zoals elke vlucht hoort te zijn: er gebeurt niets speciaals.
Maar dan vallen kleine details juist op: zoals bv. dat Qatar Airways veel belang hecht aan Damme (Brugge, eat your heart out!)

Enkele uren later zie je mooi verlichte steden. Zoals Bagdad, met een geheimzinnig paarse waas (de cabine verlichting en de zetel, gereflecteerd in het raampje).

Op weg naar de gate voor de volgende stop, staat er een grappig beeld dat prompt de selfiebrigade over zich heen kreeg. Is het een Afrikaanse versie van de “Bremer stadsmuzikanten”?

British Museum, The Silk Route Exposition

wij hebben juist de tentoonstelling van de zijderoute verlaten en bij een broodje in de Members’ Room met zicht op de inner court zijn wij nog aan het nagenieten van zoveel moois.

Eigenlijk gaat het niet over DE zijderoute, maar over een web van handelsroutes: van de Molukken tot Sutton Hoo – over land , langs rivieren en over zee. Inclusief de Vikingen.

Er zijn prachtige zijden schilderingen van Buddha – zeer fragiel, dus niet te fotograferen -, een Pakistaans bronzen beeldje in Zweden opgegraven, spectaculaire juwelen: goud, zilver, al dan niet met edelstenen (onder andere carneool, teruggevonden in Engeland) en een zeer eenvoudig armbandje van aan elkaar geregen kruidnagel (rechts onder op de foto)

Er zijn ook mantels met zijden applicaties en een schattige schoen ..

Zo veel …

Deze tentoonstelling overtuigt ons ook om in oktober – bij onze volgende reis naar Indonesia – Sumatra, en meer bepaald Padang. te bezoeken. Padang is namelijk een van de havens die vanuit de Molukken naar het Westen werd aangedaan. Maar daar later meer over.

Mangroves

De chauffeur rijdt zo nu en dan van de hoofdweg af en laat ons – te midden van een toch zeer desolaat landschap – iets totaal onverwachts zien:

mangroves, maar hier geen bomen, maar eerder laag struikgewas. In het zeer heldere water zie je wat visjes rondzwemmen. Ik waan me weer op Seram.

Vissers

Je zou denken dat met het uitsterven van de parelhandel, het vissersleven hier zou uitsterven. Maar niets is minder waar – van quota is hier nog geen sprake. Weliswaar zit er geen Qatari meer aan boord, maar wordt alles door Indiërs geregeld.

Al Zubarah

We maken een rondrit door het hinterland met een Nepali chauffeur die al 20 jaar in Doha werkt. De eindbestemming is het fort van Al Zubarah, op ongeveer 100 km van Doha.

Het fort werd in de 18de eeuw in een baai gebouwd en had twee tunnels, die naar het dichtstbijzijnde vissersdorp leidden. Het vissersdorp was ook belangrijk voor de parelhandel.