Categorie: Asia

Bali produceert best wat koffie. De traditionele Balinese koffie wordt op wat wij Turkse wijze noemen, geschonken (niet te grote kopjes met koffiedrap – dus niet roeren!). Er is daar flink wat variatie op gekomen, gaande van koffie gemengd met cacao (ook een lokaal product), vanille, gember, ginseng en nog veel meer.. Het ene meer onze smaak dan het andere.

Ook populair in de toeristenhandel is de verkoop van Kopi Luwak (“civetkat koffie”), ook bekend als “keutelkoffie”. Arme mensen trokken het bos in op zoek naar de uitwerpselen van de civetkat, die erg verzot is op koffiebesjes. De boontjes komen er gefermenteerd langs de andere kant uit in een pakketje. Uitspoelen, boontjes branden en malen en presto: gratis lekkere koffie. Zo lekker dat het snel een exclusief product werd met een jaarlijkse oogst van 300 kg. Ondertussen kweken slimmeriken civetkatten in grote kooien, die ze vooral met besjes voederen …

Anyway, in de koele bergen zijn er veel koffieplantages (veel robusta – minder arabica) met de nodige civetkatten. Je kan dus “luwak koffie” op diverse plekken proeven en natuurlijk ook kopen. Wij hielden halt, proefden en kochten een halve kilo.

We huren hier altijd een busje met chauffeur. Het is simpel en goedkoop; de chauffeurs kennen beter de weg en de wegen zijn eerder smal, soms erg bochtig en dikwijls druk. Je hebt vrachtwagens, (toeristen)bussen, 4x4s, auto’s en zeer veel bromfietsen en lichte motorfietsen. Die laatste categorie wriemelt overal doorheen, dus uitkijken is de boodschap en vooral luisteren. Want de communicatie loopt vooral via de claxon.

Het oogt – naar Europese normen – wat chaotisch, maar het lijkt te werken want in al die jaren dat we hier komen hebben we nooit een ongeval gezien.

Alles wordt vervoerd van een ladder tot en met doerian-fruit op de vloerplank van een scooter. Daarnet passeerden we nog een lading geslachte varkens:

Het ontbijt is zoals in Europa – fruitslaatje, brood/toast en een ‘mata sapi’ (i.e. koeienoog). Maar een dragon fruit smoothie vind je zelden – wat vinden jullie van de paars rode kleur?

Het is vroeg opstaan want we gaan Wim naar Kuta brengen.

Beestjes, overal beestjes? Niet echt. We zitten aan het strand dus is dat wat beperkt tot de tuin en wat miertjes. Het moment om de macro lens even boven te halen.

Het bijtje leek wat lui te zijn, maar de mierenkolonie marcheerde lustig op en neer. Van dichtbij ziet de mier er wel best vervaarlijk uit!

We kijken uit op de zee en dus is kijken naar de passage een terugkerende activiteit.

ik vroeg mij af wanneer de eerste dames en jongens ons hun waar zouden komen aanbieden. Oleh-oleh, noemen ze dat hier: cadeautjes voor de familie en dat gaat van dozen koekjes over T-shirts en namaakbatik tot armbandjes. Dus vandaag waren het armbandjes en kettingen.

Zucht … ik ben al niet goed in het afbieden (tawar in het Indonesisch), maar met de pandemie hebben ze echt niet veel (zeg maar niets) verdiend en ik heb het hart niet om de prijs echt naar beneden te drukken.

Langs de weg zie je trouwens veel gesloten winkels en ook her en der borden voor overname van handelspanden. En in Kuta mag het leven weer op gang komen, hier in het noorden zie je nog niet veel toeristen.

Goedemorgen,
Hoe is het daar in Europa?
Kan je het geloven – het was hier deze ochtend best wel fris – de airco heeft zelfs een aantal uur uitgestaan.

Het is dag 2 en we beginnen echt te relaxen.
Massa’s mogelijkheden in dit huis.

Er is het luxueuze bed, waar je elkaar bijna niet in terugvindt met de traditionele guling (Indonesisch voor ‘Dutch Wife’ – eigenlijk gewoon een rolkussen). Ik vond zojuist dit artikeltje hierover: https://voi.id/en/memori/7100/sejarah-i-dutch-wife-i-indonesia-sebagai-satu-satunya-bangsa-yang-tidur-dengan-guling.

En dan heb je de bale bengong – je vindt ze in alle soorten. Deze is met grote dikke kussens – de ideale plek voor een siesta of om ’s avonds weg te dromen terwijl je naar de lichtjes van de vissersboten kijkt.

De dag is voorbij.

Met een glaasje Balinese wijn (Aga white – Hatten Wines) sluiten wij de dag af.

Om 10:00 a.m. vertrokken naar Singaraja voor 2 SIM-kaarten. Ze zijn nog niet in gebruik (zucht … wij toeristen maken de mensen alhier zenuwachtig en dan lukt er niets meer), maar de WIFI in Villa Burung werkt ondertussen perfect. Zo ziet de villa er trouwens vanuit de lucht uit (fotootje met drone gemaakt).

Onderweg zagen wij een stalletje met kelapa muda (jonge kokosnoot), waar wij niet aan konden weerstaan – wij hebben er 5 mee naar huis genomen.

Na bezoek aan een supermarktje voor wat koffie, brood en nutella (jawel!) terug naar Siririt. Over koffie gesproken – rond ‘ons’ huis wordt er veel koffie gedroogd. Maar daarover later meer.

Lunch met ikan bakar (gebakken vis) – je kiest gewoon welke vis je wilt.

Tegenover het restaurant probeert een boer met repen stof de vogels van zijn rijstveld af te houden.

Morgen golf, terwijl ik aan het zwembad wat ga bijwerken.
Volgens de volgende Pomodoro methode: 25’ werken, 5’ zwemmen 🙂