Het zwembad van Villa Burung leek, in de zon, wat op dat van de David Hockney schilderijen uit zijn Amerikaanse periode. Hierbij onze remake van “Pool with two figures”
Artistieke epiloog
De zwaluwen zeggen tot ziens …
… een oude heer doet zijn dagelijks ochtendwandelingetje, de toke gekko (zie tokaygeckoguide.com) laat nog eens van zich horen, Pim zwemt nog een ’lapje’, de koffers zijn bijna helemaal gepakt – nog 4 uur en wij verlaten deze mooie plek in het Noorden van Bali. Villa Burung en haar staf zijn geweldig – een echte aanrader (en wij beginnen toch wel ervaringsdeskundigen te worden 🙂
En met deze visser …
… wensen wij jullie nog een fijne dag. Wij gaan slapen 🙂
Nog een laatste balletje slaan
Pim kon het niet laten.
En zelfs ik, als niet-golfer, geef toe: Handara is super mooi en de moeite om meerdere keren te bezoeken.
Air Panas & Boeddhistische tempel van Banjar
Excuses voor de late ‘rapportering’.
Gisteren, 26 juli, hebben wij weinig meer gedaan dan gezwommen en gelezen (‘Operation MinceMeat’ en ‘A Prince in a Republic’ – check it out :-)).
Eén van de 2 chauffeurs, verbonden aan de villa, vond echter dat wij de zonsondergang vanop een heuvel/berg moesten bekijken. Dus om 4:00 p.m. werden we opgehaald.
Eerst naar Air Panas, een vulkanische warmwaterbron. Vooraleer je kan genieten van een behagelijk warm bad, moet je wel eerst langs een ’toeristenfuik’. Er wordt ons van alles aangeboden, tot een hemd met de juiste maat voor Pim.
Daarna gaan we verder de heuvel op – best wel een berg, hoor – om aan te komen bij een Boeddhistisch Centrum van verschillende strekkingen.
De dag eindigt in schoonheid.
17 augustus Parades
Elke dag wordt het verkeer wel een paar keer opgehouden door schoolgaande jeugd, die al zingend op maat marcheert, al dan niet met de nodige choreografie.
Dit allemaal ter voorbereiding van de nationale feestdag op 17 augustus. Volgens onze chauffeur is er elk jaar een wedstrijd tussen de verschillende school gemeenschappen.
Je kan je afvragen of dit goed is, of dit niet overdreven is.
En ja, op 6/7-jarige leeftijd kende ik de Pancasila, de basisprincipes van de Indonesische Staat, alsook het Indonesisch volkslied uit mijn hoofd. Het scheelt in niets van ieder Amerikaans kind dat de vlag groet en het National Anthem uit volle borst meezingt.
Waar je het sowieso mee eens kan zijn is dat minstens 1 keer per maand – zeker in het Noorden van Bali – de kinderen in klederdracht naar school gaan. Zo hou je – wellicht Pancasila-gewijs – je afkomst in ere.
Jawel, nog maar een zonsopgang en een zonsondergang
We kijken recht op de Balizee, met rechts het Oosten en links het Westen. Zowel zonsopgang als zonsondergang is net ‘om de hoek’ en dus uit het zicht. Toch worden wij iedere dag op iets moois getrakteerd.
En twaalf uur later:
Het is bijna gedaan, hoor 🙂
Binnen 3 dagen keren wij naar huis.
Ikat Jacht
Ikat is een typisch Aziatische weeftechniek die ook op veel Indonesische eilanden beoefend wordt. En dus ook op Bali. Na lang zoeken hebben we nog een echt fabriekje gevonden waar ze zelf weven. (Allemaal) dames die met erg antieke weefgetouwen aan de slag zijn om de fijnste stoffen te weven van katoen of zijde.
Moerbei heet “murbai” in het Indonesisch. Dat begrepen we na een snelcursus zijderups, waarbij een medewerker blaadjes voederde aan een collectie zijderupsen.
Hokusai?
Simpel een snede van een schelp.
Mooi in zijn eenvoud
Bootje varen
Bij de villa, die wij huren hoort een boot.
Probleempje: vorig jaar hebben ze op het strand een dijkje met pad aangelegd. Fijn voor de dorpelingen, maar voor de villa betekent het dat de boot letterlijk uit het boothuis, over het dijkje, naar het strand – en dus de zee – gedragen moet worden.
Eenmaal in het water kunnen we een toertje maken. Veel opspattend zout water in ons gezicht. Maar leuk en interessant om de buurt van op zee te verkennen.
