Categorie: Martinique

Er lezen teveel kenners mee, dus waag ik mij niet aan de determinatie… Dit exemplaar stond mij aan te kijken vanuit de vijver. Even daarvoor vloog hij wat en …. opstijgen vanuit het water is toch niet simpel!

Je rijdt het domein binnen langs een weg met statige palmbomen.
Het is een tourist trap – maar de tuinen zijn zo groots en de beelden zo mooi, dat je alles om je heen vergeet.

Het mooiste is een gelaat in brons, dat naar gelang van waar je het bekijkt, verdrietig, deemoedig of zelfs bezweet (jawel!) overkomt.

Bij het aanvliegen gisteren zag J een ‘olievlek’. Van 5000m leek dat ook een beetje daarop, maar eigenlijk was het een pluk drijvend zeewier.

Vlakbij de kust heb je ook zoiets gelijkaardigs

Mijn nichtje, Line, vindt dat wij vooral niet moeten vergeten Distillerie Saint James te bezoeken, terwijl een collega, die met een Martiniquais getrouwd is, Habitation Clément naar voren schuift.

Wij besluiten deze laatste rhumerie te bezoeken – vooral omdat deze ook bekend is voor de kunstwerken, die binnen en buiten zijn opgesteld.

Ja ja, dit is eigenlijk Frankrijk, dus spreken ze Frans. Maar ook (en vooral) Creools. Een opmerkelijk mengeling van Afrikaanse talen en Frans (met soms on-Franse regels).

Zo is bijvoorbeeld ‘geen probleem’ iets geworden met een dubbele negatie: ‘pa ni pwoblem’. (het helpt om het luidop te zeggen)

Bitasion is Habitation
Nwel vieren ze op 25 december

En de “inwoners” zijn …

We zitten aan de oostkant van het eiland dus een paar foto’s van het ochtendgloren …

J. had een leuk hotelletje gevonden aan de andere kant van het eiland, in Le François. Met zeezicht! Een ritje van een half uur en wat zoeken.
Na een deugddoende douche en een welkomstdrankje (Planteur …) werd het tijd om de inwendige mens te versterken. De hotelier stuurde ons naar een resto op 10 minuten wandelafstand (weliswaar in het pikkedonker), waar een Ethiopische/Senegalese jongen ons Colombo en bord vol Ethiopische gerechtjes voorzette.
Daarna geslapen als een marmot …

Na een kort nachtje ging om 4 uur de wekker af. Onze chauffeur was er superstipt en 5 minuten eerder vertrokken we richting Charles de Gaulle. Alles liep vlot tot in Seclin waar een spookrijder een ongeval veroorzaakte … er waren 3 auto’s tussen ons en het ongeval….

De autostrade werd afgesloten tot 11u, lazen we achteraf. Het ongeval werd veroorzaakt door een 45 jarige Fransman. Er waren 3 zwaargewonden.

Na bijna 2 uur wachten mochten we uiteindelijk toch door op een lege autostrade. We konden in het voorbijrijden een glimp opvangen van de schade en het mag een wonder heten dat er geen doden waren. We lazen later dat er 2 auto’s waren, maar wij dachten er 3 gezien te hebben: zo’n afgrijselijke scene was het.

Onze chauffeur was best trots dat hij ons nog net op tijd aan de luchthaven bracht.

Normaal vertrekken de meeste vluchten naar de Franse Antillen vanuit Orly (aan de andere kant van Parijs) en dus dachten we slim te zijn en te boeken bij XL Airways, want die vlogen vanuit CdG. Alles netjes online. Simpel.

Te simpel zo bleek …. In een moment van onoplettendheid had ik mijn naam en voornaam omgekeerd in gevuld. “Votre nom de famille est H…?” vroeg de dame aan de incheckbalie. We konden niet vertrekken, zonder een wijziging van het ticket (betalend). Dat kon alleen via het callcenter van de maatschappij….

Uiteindelijk geraakten we nog net op het vliegtuig … als laatste!

halverwege de vlucht werd er omgeroepen of er een dokter aan boord zat… Blijkbaar was een passagier onwel geworden. Bij het verlaten van het vliegtuig moesten we nog even wachten tot de hulpdiensten die passagier van boord hadden gehaald.

Je kan onze verwondering begrijpen dat we de koffers gewoon terugvonden. En ja de sticker van “dernier bagage” hing er nog aan!