Maand: maart 2023

Het wordt een zware dag met 360 kms rijden langs drukke dorpjes en stoffige snelwegen.
Naar het schijnt melden veel chauffeurs zich ziek wanneer ze horen dat ze naar Dendra en Abydos moeten rijden. Mr Schumacher is present, maar de rekening zal op het einde van de dag best gepeperd zijn.

Maar de uren in een warme wagen en de prijs zijn het wel waard.

Om 6:00 uur zit je al in de file, dus massa’s te bekijken: de kindertjes gaan naar school, de boer gaat op zijn ezel zijn dieren voederen, enorme vrachtwagens moeten grote infrastructuurwerken beleveren, de eerste broden liggen al in de stalletjes aan drukke stoffige kruispunten en de temperatuur begint te stijgen.

Een van de attracties, die wij niet gaan doen, is een ballonvaart boven de Vallei der Koningen.
Maar het is wel indrukwekkend al die ballonnen deze ochtend boven de jachthaven te zien,

Zalig om na een heel dagje tempels (straks daar meer over) een citroensapje te nuttigen met zicht op de Nijl en de laatste klanken van het voorlaatste gebed.

Egyptenaren verfraaien dikwijls zaken: je ziet huizen die kunstig beschilderd zijn. Maar ook transportmiddelen …

Maar ook de vogels doen mee: ze bouwen nestjes in de hiërogliefen.

… enfin dat zeggen wij de hele tijd.
Nog voor de lunch zijn wij galabiya’s voor H gaan kopen.
Net zoals een kain het ideaal is voor de Indonesische man, is een galabiya (noem het een soort ‘boubou’) de comfortabele dracht voor een Egyptenaar.
Waar andere toeristen al na een 5 à 10 minuten buiten waren, bleven wij maar afbieden voor een mooi blauw gestreept exemplaar, een witte en eentje voor “de winter”. Uiteindelijk kreeg ik toch nog een linnen sjaal cadeau.

Schumacher had waarschijnlijk medelijden met ons wellicht veel te duur betaalde katoenen (maar het is echt wel mooi katoen!!) galabiya’s en heeft ons getrakteerd op een lunch met zicht op de Nijl.

Al onder de indruk van de Medinet Habu, rijden wij door naar Ramesseum, zoals Champollion (de man die de hiërogliefen ontcijferd heeft) de herdenkingstempel van Ramses II noemde.

Toen Ramses III zijn tempel in de Medinet Habu bouwde heeft hij zich door dit complex laten inspireren.

Een opmerkelijk item is een reuze-Ramses. Zo maar eventjes 18m rechtop. Maar nu ligt de Farao in stukken op zijn rug.

Graffiti-vandalen zijn van alle tijden… Soms tref je Griekse en Koptische aan, maar ook regelmatig Franse (van de soldaten van Napoleon) of Engelse van daarna.

Het is duidelijk dat wij aan het “bijslapen” zijn.
We hebben onze chauffeur moeten waarschuwen dat wij wel 30′ later zouden zijn. Communicatie met hem gebeurt via WhatsApp maar enkel geschreven; wil je praten dan is enkel Facebook Messenger mogelijk of gewoon Proximus, maar dat wordt een dure zaak.

Anyway – rond 9:00 a.m. ongeveer klaar om naar Medinet Habu te vertrekken.
Hatsjepsoet (je weet wel, de vrouwelijke farao van gisteren aan de tempel Deir el Bahri) liet een tempel voor de god Amun bouwen , maar die werd later volledig overschaduwd door de enorme dodentempel van Ramses III.

Het is een klassieke tempel met de gestileerde iconografie van de onoverwinnelijke Farao die de goeden eert met tempels en offergaven, de vijanden van Egypte verslaat, en zorgt dat er “ma’at” is: orde, rechtvaardigheid en evenwicht. Dat laatste is soms letterlijk met afbeeldingen die naar links kijken in de linkerhelft en waar de hiëroglyfen van links naar rechts te lezen zijn en het omgekeerde aan de rechterhelft. Een paar foto’s

Het gebouw is niet alleen indrukwekkend architecturaal maar was ook nog eens beschilderd. En daar is in de schaduwpartijen nog veel van over, meer dan 3300 jaar oud… Egypte was in die tijd gezegend met de rijkste economie en macht van de wereld in die tijd: dank zij de Nijl en natuurlijk de hardwerkende Egyptenaar.

In de late namiddag zagen we een opbouw in de tuin van het hotel. Gevolgd door soundcheck en de aankomst van de eerste gasten ‘in all their finery”.

Daarna begon de productie pas goed op dreef te komen met een camera crew die elke beweging van de bruid volgde en een DJ die het publiek vlotjes meekreeg.

Alles stopte even tijdens de roep van de muezzin om dan nadien pas goed los te barsten… en netjes te stoppen om 22u.

Schumacher sleept ons mee naar een winkel, die volgens hem het echte spul verkoopt: het is een feit dat met de hand bewerkt alabaster zacht – zelfs zepig – aanvoelt. We komen een half uur later dan ook buiten met een kommetje of twee en wat scarabeeën voor de kleinkinderen.

Lunch gaat tegen de zin van Schumacher door in Hotel Al Moudira, een zeer mooi hotel maar super prijzig (www.moudira.com) en best wel ver van de stad. Dus enkel lunch.

Uiteraard kan een vrouw niet weerstaan aan een hotelshop met leuke originele cadeautjes.
Dat vond een rijtje Amerikaanse vrouwen ook, waardoor man en Schumacher een uurtje in de schaduw in de auto hebben gewacht. Zucht.

Ik kwam wel buiten met een verhaal: de gekochte kom is namelijk van Fayoum aardewerk. Blijkt dat 30 jaar geleden een Zwitserse keramiste een pottenbakkerij begon in de oase van Fayoum en dat het hele dorp hier nu van leven kan.