…we denken elke keer aan jou als wij naar de hoge kraan tegenover het hotel kijken. Op de achtergrond Manado Tua, het eiland waar de oorspronkelijke bewoners van de stad vandaan komen.
Dag 14: the Cairo Quickstep
Vandaag allebei een beetje ziekjes, dus best in de buurt van het hotel blijven. Weet trouwens dat de lobby van ons hotel verbonden is aan de ingang van een privé ziekenhuis aan de achterkant van het gebouw. Gemakkelijk, toch?
Na onze voorraad pillen in de apotheek te hebben ingedaan, rijdt “onze” chauffeur ons naar één van de oudste boeddhistische tempels van Indonesia, maar daar had een evenement met optocht plaats (met bescherming van de militairen). Dus wellicht krijgen jullie morgen pas wat foto’s van de tempel te zien. Maar bekijk alvast de opvallende kledij van sommige deelnemers:
Dan maar naar een katholiek monument gaan kijken. Een van de grootste Jezus standbeelden in de wereld. Die van Rio De Janeiro is uiteraard groter, maar die “vliegt” niet …
De “gezegende” Jezus, maar aan de huizen te zien, zijn vooral de bewoners van de huizen in deze buurt “gezegend”.
Vooral Chinese katholieken lijken graag te poseren voor het beeld.
Dag 13: Manado city
Vanuit het vliegtuig zie je het al: Manado is een patchwork van huisjes, hoge flatgebouwen, shopping malls, handelsboten aan de kaai en brede drukke straten.
En druk is het: je kan hier naar het schijnt uren in de file staan. Zo spreekt iemand van 30′ over 5 kms (nou ja … doen we soms ook ‘s morgens richting Bxl – toch?) Maar het doet wel wat aan Jakarta denken. En dat zouden de 700K+ Manadonezen wel willen, want ze kijken enorm op naar steden zoals Jakarta en Surabaya.
Nochtans mag deze stad in het Noorden van Sulawesi best trots zijn op haar afkomst: een mix van autochtone Minahasa’s met door de eeuwen heen Hollandse, Chinese, Japanse, Portugese en Indiase inwijkelingen.
De Minahasa zijn verwant met de bevolking van het zuiden van de Filipijnen en werden ook door de Spanjaarden gekoloniseerd.
Manado heeft waarschijnlijk de grootste christelijke bevolking in Indonesië: deze stad zou naar het schijnt wereldwijd in de Top 10 staan van de meeste kerken per inwoner.
We gingen deze ochtend een museumpje doen en werden verrast door een traditionele kulintang (het instrument, een soort xylofoon) muziekgroep die traditionele Minahasa liedjes speelden.
Nieuwe woordjes Indonesisch
Indonesisch maakt dikwijls combinaties voor nieuwe woorden. Soms grappig, soms inventief.
Een voorbeeld met als basis het woord “mata”wat “oog” betekent.
“Hari” betekent “dag”. Mata hari is dan het “oog van de dag” en dus de zon. (En ook de artiestennaam van de bekende Nederlandse verleidster en spionne Margarethe Zelle.
“Kaca” (katja uitgesproken!) is “glas” of “ruit”. Wat is een “kaca mata”? Inderdaad een “ruit voor het oog”, dus een bril!
“Sapi” betekent “koe”. “Mata sapi” is dus een “koeienoog”, wat in Vlanderen hetzelfde is als een “paardenoog”, een “spiegelei”!
Nog eentje om het af te leren: “air” betekent “water” (inderdaad verwarrend als je het ziet staan, wordt uitgesproken als “ajier”) . “Air mata” is dan water van het oog: een “traan” dus!
Dag 12: naar Manado (Noord Sulawesi)
Bye bye Ambon. Of in het Ambonees: “amatoo”.
We vliegen met Garuda naar Manado via Ternate. Het eerste deel doen we met een ATR72-600 een turboprop toestel. Een paar weken geleden crashte een dergelijk vliegtuig in de buurt van Isfahan, Iran. Aaaarggghhhh!
Het tweede deel legden we af met een CRJ1000, een jet voor regionale vluchten van Bombardier. Ook leuk, maar vliegt een stuk hoger van de ATR72 en dus minder interessant voor de foto’s.
Jalur evakuasi
Deze borden waren ons al opgevallen in Jogjakarta. Maar je ziet ze op vele plaatsen, waaronder ook Ambon.
Ondertussen lezen jullie al vlot Indonesisch en weten jullie dat dit een evacuatie hoofdweg betekent. Op Java had dit meestal te maken met een vulkaan. In Ambon gaat dit over een tsunami.
Eind oktober was er nog een aardbeving van 6.3 op de schaal van Richter.
Wel goed dat Indonesië voor elk gebied de risico’s bekijkt.
Dag 11: Terug naar Ambon …
… met een laatste blik op Saparua.
Saparua, meer bepaald Tuhaha, is en zal altijd thuis zijn voor mijn/onze Indonesische kant. Maar thuis is voor mij, de jongens en de kleindochters ook Europa – van Oost naar West – en sinds 5 generaties Belgie.
Ik vraag mij vaak af wat thuis voor iemand met verschillende afkomsten betekent. Voor mij, mag je nog zoveel heimwee hebben naar durian als je in Damme bent en naar asperges als je op Saparua zit, “thuis” maak jezelf!
Laatste lunch in de Molukken
Wij hebben weliswaar geen papeda gegeten, wat een Ambonse soort “fufu” is (hier gebruiken ze wel sagomeel in plaats van maniok), maar wel kohu-kohu, een soort ceviche. Waar mijn moeder het altijd maakte met verse vis, maken ze het hier tegenwoordig van gerookte vis. Hier alvast een receptje
1 gerookte makreel in kleine stukjes
1 krop ijsbergsla of jonge spinazie heel fijn snijden
500 gram schoongemaakte tauge
3 fijngesneden rode uien
1 bosje fijngesneden selderij
sap van 3 citroenen
1 fijn gesneden lombok
500 gram kokos
dit alles goed door elkaar mengen en op smaak brengen met nog wat zout.
Dag 10: Snorkelen
Het terras van ons huisje geeft je al een idee van wat vroeger zeetuinen genoemd werden.
Maar nog beter is natuurlijk snorkelen ietwat verder van de bewoonde wereld af. We hebben een kleine mantarog gezien, waaiende zeeanemonen, papegaaivissen en nog veel meer moois. Je keek je ogen uit! Honderden verschillende soorten.
Dag 9: Ora Beach
Na 2.5 uur rijden en een 5′ overzet, komen wij aan in Ora Beach.
Onze kamer is een paalwoninkje in de zee, beschermd door een steile rots.
Het enige wat je hier hoort is de golfslag en het plonsen van een school vliegende vissen. En zo nu en dan komt er ook nog een krabbetje op bezoek.
