going pala

kreeft is koning hier. Je kan al van bij het ontbijt kreeft-omelet krijgen. Verder kan je ze gestoomd eten, maar ook in een soort sandwich, of als ravioli en natuurlijk als bisque. Allemaal geprobeerd en goed bevonden !

Een kort bezoekje gebracht aan het ICA, Institute of Contemporary Art.  Moderne kunst moet je liggen – maar dit vond ik wel heel mooi

Eigenlijk gaat het voor mij meer om het gebouw  – een mix van het MAS en het Casino van Oostende (het is te zeggen, het idee van zalen met uitzicht op de zee).

Vooral dit zicht is prachtig

Donderdag was een mix van werken, wat lezen en langs het water flaneren.

Ons huidig hotel ligt in het Waterfront District, wat een 15 jaar geleden nog braakland/industriezone was.  Het is een gebied met veel parkjes, tafeltjes en banken. Hierbij wat foto’s – weliswaar maar gemaakt met een iPad.

En een fotootje van het Boston Tea Party Museum, waar iedereen om het zich beter te kunnen inbeelden, thee in de zee mag gooien, jawel!  Wellicht ook in Indianenpak – dankzij Bruno weten Pim & ik nu nl. dat de thee door 100 man in Indiaanse klederdracht in de zee werd gegooid.

Ik kom juist buiten bij Brooks Brothers, te vergelijken met Ralph Lauren, maar ondertussen al 200 jaar oud.  Lijkt binnen een beetje op de vroegere Princess op de Meir – zeer BCBG met prachtige kleedkamers.

En dan loop je de hoek om en zie je dit.  Lijkt Jakarta wel.

Toch maar even gaan lunchen – al heb ik mijzelf beloofd morgen of ten laatste vrijdag nog eens in de bibliotheek binnen te stappen.  ‘k Heb namelijk bij het buiten gaan nog een paar leuke plekjes gevonden.

Lunch dus.  Wat beter dan een Lobster Roll als vlugge hap. Hierbij een receptje – sorry, in het Engels – ik ben even te lui om het te vertalen.

Het waren al Summer Sales bij Neiman Marcus.  Dacht aldaar een trench coat te kunnen vinden, helaas.  Maar niet getreurd, zit met drie zakken vol cadeautjes uit te rusten in de bibliotheek.

Het is zo’n echte bibliotheek, zoals je in de films ziet.  Je mag er gewoon binnenwandelen en gaan zitten.  Je mag er je ‘oren’ opzetten, maar een Starbucks mug of een flesje water op de tafel is niet toegelaten.

Zaaalig, die stilte.  Iedereen gefocust op zijn/haar studie en/of research – je hoort enkel het krassen van de stoelen over de vloer.  Die stoelen zijn ook speciaal.  Ziet er een beetje Quaker-stijl uit – maar wellicht heb ik het mis.

Oh, by the way, eindelijk … scanners aan alle ingangen.

Het congres is dus begonnen.  En terwijl H. zich in z’n Progress-bad onderdompelt, wacht ik in de lobby op een mailtje en bekijk ik het heen en weer geloop van zijn mede-deelnemers.

Ondertussen zie ik dat ook hier er geen zichtbare security aanwezig is.  Trump mag zeggen wat hij wil, maar Europa is beter beveiligd.  Je loopt met je rugzak door een van de grootste Amerikaanse musea en niemand die dat controleert of abnormaal vindt.  Grote hotels, shopping centers – geen scanner in zicht. Hoe kan dit nou?

We hebben de helft van de dag op het water doorgebracht, op zoek naar walvissen.

Waar het de vorige twee dagen miezerig en koud was, is het vandaag een zalig zonnige dag met als beloning een paar walvissen en … een verbrande kop.

Tijdens onze boottocht ontmoetten wij een Dr. Krishnamurthy (nee, ik denk niet dat hij familie is van de “heilige man”), die de afgelopen 8 jaar in Japan heeft gewoond.  We vonden hem zo leuk dat wij hem maar op een lunch met kreeft, coquilles en zwaardvis getrakteerd hebben bij Legal Sea Foods (If it’s not fresh, it’s not legal).

Een Oekraïense chauffeur bracht ons daarna naar het hotel waar wij hartelijk van elkaar afscheid namen in deels Oekraïens en deels Russisch.  Heel de weg hebben hij en Pim namelijk herinneringen opgehaald aan hun jeugd achter het Ijzeren Gordijn, van staatswinkels over grenscontroles tot auto’s.

En nu работа (Werken) – de Progress conferentie is namelijk zojuist begonnen.

Boston is een van de 5 duurste steden in de US, wist een taxichauffeur ons te vertellen.  Maar er zijn zelfs in de begoede wijken van Boston veel daklozen.  Ze staan vaak tegen zichzelf te mompelen of te schreeuwen.  Net zoals in London, zou men de helft beter in een instelling onderbrengen.

In de buurt van China Town liepen wij voor de lol Macy’s binnen, een department store, genre Inno.  Had mij er op verheugd, maar het was troosteloos met een versleten vloer vol losliggende tegels, redelijk lege schappen en weinig kleding van goede kwaliteit.  Waar is de tijd dat Vader D. ondergoed uit Amerika meebracht en B.,  een vriend, zijn hemden alleen in de States kocht?

Maar toegegeven, een gebouw of wat verder, heeft Primark een prachtig oud gebouw volledig gerestaureerd.