going pala

De hoofstad van het land met een meest indrukwekkend gebouw: the Unions Buildings.

Gebouwd tussen 1910 en 1913, herbergt het de kantoren van de President.
Sinds 2013 staat er enorm beeld van Mandela, ongeveer op de plaats waar hij zijn eerste redevoering als president hield.

Daar waar er nu tussen de bomen jongens voetballen, stond het toen zwart van het volk.

Er staan nog wat monumenten, zo ook een herdenking aan de Zuid-Afrikaanse soldaten die sneuvelden in Frankrijk. Het origneel staat daar, dit is een kopie.

Zuid-Afrika is een prachtig land; zo uitgestrekt, zo’n prachtige natuur.
Als toerist zie je meestal de mooiere plekken in een land, maar zo nu en dan valt iets op – een gated community met prikkeldraad, een township langs een autostrade of een dorpje met verharde wegen. Mensen, langs de weg – in the middle of nowhere – te voet met enorme pakken – niet alles is sinds Mandela’s ‘terugkomst’ veranderd.
COVID heeft zeker niet geholpen; neem nu hier, in Graskop. Eerst een goudmijn kamp, daarna een toeristisch stadje. Je ziet dat het welvarend was – nu wat stoffig en desolaat, met maar een 10-tal mensen in ons hotel.

Stop met het negatieve –
Hier de laatste foto’s van Pondoro

Zonsondergang is vroeg in Zuid-Afrika (het is hier trouwens nu, door de instelling van het winteruur afgelopen week, een uur vroeger).
‘s Avonds heb je soms onverwachte ontmoetingen. Prachtig toch?

Na een laatste safari tocht met onderweg een eerste koffie met Amaroela (een soort Baileys op basis van de Maroelabes) verlaten wij Pondoro, richting Graskop.

Langs sinaasappelplantages en bossen met een speciaal soort pijnboom, rijden wij de Blyde River Canyon in. Een van de groenste in zijn soort, behoort het tot de top naast onder meer twee in Nepal en de Grand Canyon. Prachtige vergezichten tot aan Bourke’s Luck Potholes, waar de Treur Rivier en de Blyde rivier samenkomen.

Gisteren avond was onze laatste ontmoeting met een paar leeuwinnen, die rustig een impala oppeuzelden. Van ons trokken ze zich niets aan.

Je hoorde de botten kraken. Maar ooit worden ze zelf voedsel voor de hyena’s en de vliegen.

Niet alleen de fauna is hier de moeite.

Gisteren kwamen we een grote kudde olifanten tegen. Iedereen vertederd natuurlijk door de baby olifantjes. Nog opvallend was een stier met maar een slagtand.

Wat een variëteit! Maar ook het moeilijkst om te fotograferen. De grappigste is een soort waarvan het mannetje luid aankondigt dat hij iets speciaal gaat doen en dan een spectaculaire salto maakt om een vrouwtje te imponeren.

Een andere soort verwelkomt iedere jeep.
Wellicht waarschuwt hij zijn medegenoten: ”mensen ahoi”.

De schattigste zijn natuurlijk de lokale ‘bambi’s’!