going pala

… John Constable achterna. Ieder uur ziet het hier anders uit …

Iedereen heet hier (toevallig) Komang: de huishoudster, de chauffeur, de tuinman én de nachtwaker. Hoe komt dat? In Bali bepaalt de volgorde van geboorte de naamgeving.

Het eerste kind heet Wayan, Putu of Gede.
Het tweede kind is Made of Kadek.
Het derde Nyoman of Komang (dus ze zijn hier alle 4 het derde kind)
Het vierde heet Ketut.
Vanaf 5 herbegint het rijtje.

Het probleem is nu dat er minder kinderen geboren worden en er dus minder naamvariatie is. Familienamen zijn ook al geen traditie, dus plakken ze er soms de kaste voor (er zijn nog veel Hindoes in Bali) of de naam van de vader erna.

Het Indonesisch kent geen geslachten voor dingen, het is dan ook niet vreemd dat de namen unisex zijn, wat het probleem van naamvariatie verdubbelt!

Hier in Lovina, aan de kust, regent het zelden, maar tegen de bergflanken kan het er best heftig aan toegaan. We gingen een balletje slaan in de Handara Golf op de flanken van Bedugul berg en daar zagen we een stortbui …. De greens waren een en al water.

Voordeel van een hotel is dat alles voor je gedaan wordt; voordeel van een huisje met zwembad is dat je om het even wanneer een verfrissende “plons” kan maken.

De huishoudster van ons stulpje tot volgende week dinsdag kookt de meeste maaltijden en doet daar ook de nodige inkopen voor. Maar onze neef vindt dat wij zelf voor fruit moeten zorgen en zo komen we op de markt in Singaraja terecht.

Wij gaan tenslotte naar huis met 2 kilo mango (en echt, zo lekker hebben wij ze zelden gegeten) en 1 kg salak (snake fruit).

We zochten ook naar mangosteen, maar die was op. Morgen keren wij terug voor nog wat meer fruit en dan nemen wij wellicht nog wat bakbananen mee.

Na een paar weken “island-hopping” tijd om even op een vaste stek te logeren. Onze voorkeur gaat uit naar één van de vele villa’s, die je ka huren in het Noorden van Bali, tussen de rijstvelden en de zee.

Deze lijkt één van de oudste – mogelijk in de jaren ’90 gebouwd met een leasehold van 25/30 jaar. Je mag hier in Indonesia namelijk geen huiseigenaar zijn als je niet de Indonesische nationaliteit hebt.

Dit diertje zorgt voor één van de duurste koffies ter wereld: kopi luwak. Mochten jullie het niet weten, deze civetkat eet het vruchtvlees van de koffiebes, waarna de intacte pit door het maag-darmkanaal passeert. De pitten worden hierna teruggevonden in de ontlasting, en daarna gewassen, gedroogd en ontdaan van hun schil.

Te bedenken dat dit ooit de enige soort koffie was die arme mensen zich konden permitteren.

Wij vonden het dan ook denigrerend dat een zaak (het moet gezegd worden, met een prachtig terras en een zeer goed gedocumenteerde tuin) “Poo Hunter” heet. Maar uiteraard slaat zo’n naam commercieel wel aan.