going pala

Het wereldberoemde plein dat ook UNESCO erfgoed geklasseerd is. Eigenlijk is het een soort dagelijkse kermis, met attracties: slangenbezweerders, musici, verhalenvertellers, dames die handen met henna tekeningen beschilderen, maar vooral verzorgers van de inwendige mens, die elk hard hun best doen om je in te lijven in hun klantenbestand. Ze luisteren en raden meestal feilloos je taal. Soms zelfs accenten en dialecten.

En aan de andere kant, de machtige Koutoubia toren. De Sultan bouwde er twee van: de andere staat in Sevilla en heet daar de Giralda en werd daar gerecupereerd als kerktoren van de kathedraal.

Het voorlopige lijstje: kaftan op maat gemaakt (die van J is 10 EUR goedkoper wegens minder stof), tapijten, berber versie van de Hermès Birkin tas, kommetjes, kussenslopen. Later nog naar de soek van de babouches en nog zwarte zeep, komijn, curcuma en kleine roosjes vinden.

Nog veel mooi handwerk …

Gelukkig zijn de prijzen erg redelijk – zeer redelijk zelfs…
Het lijkt vaak alsof de prijzen in vergelijking met ons vorig bezoek aan Marokko (9 jaar geleden) gedaald zijn. Niet zo goed voor de bevolking …

Jawel, in de soek. Na eerst een bevraging in welke taal we verder gaan, settlen we voor een mengeling van Frans, Engels en Arabisch. Het wordt een grondig werk: haar, oren, neus & baard. The full treatment.

Er kan ook altijd een grapje af: met plukjes haar mijn kaal plekje bedekken.

Opeens wordt de stilte in de riad doorbroken door de oproep tot het gebed. En het was echt eerst muisstil (verbazingwekkend voor zo’n grote dichtbevolkte stad). De eerste muezzin – zo heet zo’n oproeper – klinkt melodieus, maar op de achtergrond hoor je er die klinken als een motor, die optrekt op een parcours. En dan opeens stopt het en hoor je enkel nog in de verte het gekraai van een haan …

De Medina is niet alleen winkel(tje)s met souvenirs (zoals in Brugge …), tapijten (massa’s …), parfums, kookgerief en slagers, maar ook woningen met prachtige deuren …

En achter zulke deuren schuilen ook restaurants.

‘s avonds soms met een dj

Kijk trouwens ook naar de tafel – Marrakesh vindt zich weer uit met een nieuw soort zelige.

Terwijl onze heren aan het golfen zijn (opgehaald door onze chauffeur voor de week Hisham), gaan wij langzaam de Medina verkennen. Langzaam is het woord, want je gaat winkeltje in, winkeltje uit. Niet dat je dit altijd wilt, maar je wordt binnen gevraagd. Pour le plaisir des yeux, Madame …

Wij zijn daardoor nog niet aan Place Jemaa el Fna geraakt, maar hebben al onze adresjes voor leuke kleine geborduurde zakjes, linnen kussens, kaftans op maat en goedkope tapijten (30 EUR?). En dan potjes en kommetjes …

Wij slapen aan de rand van de Medina. We hadden erg goede herinneringen aan de riad “Dar Eliane” waar we vroeger een paar keer verbleven. Maar die is er niet meer. Wij kozen daarom voor Riad Pachavana. Compleet met plonsbadje in de binnenkoer, met daarrond de slaapkamers in traditionele stijl. Het bed is voor ons te groot; we verliezen er mekaar!

Boven is er uiteraard een ruim terras met een “tente caïdale” voor het ontbijt. Van het terras is er het uitzicht met de iconische Koutoubia toren.

Een goed fotoarchief bijhouden heeft zijn nut. Zo wisten we dat het van 2009 geleden was dat we hier nog waren. In 16 jaar is er heel wat veranderd: nieuwe dingen en nieuwe gewoontes, maar gelukkig is er ook veel bij het oude gebleven. Marrakshi zijn de plezantste Marokkanen!

Iets wat nu opvalt is het gebruik van het Engels. Easyjet en Ryanair zitten daar zeker voor iets tussen. Marrakech is nu helemaal internationaal worden. Zie ook de heel moderne luchthaven.