inpakken & wegwezen: kruidige reisnotities
Juist na Troyes gaan we de A26 (aka Autoroute des Anglais) af en rijden wij op “départementales” en “nationales” nog een uurtje verder naar Souhey. Onderweg komen wij Les Riceys tegen …
… de abdij van MOLesme (!!) en een echt ridderkasteel in Montbard. En zo komen wij ook langs Champ d’Oiseau – daar wil je toch gewoon wonen, nee?
Met maar een 15′ vertraging (het plan was om tegen 8:00 a.m. te vertrekken) zijn wij de zomer tegemoet gereden.
Het plan was om in Reims te lunchen, maar tenslotte zijn wij in Laon van de autostrade afgereden. Zo’n prachtig (al dan niet door Corona) stil stadje op een heuvel met in het midden een indrukwekkende kathedraal met 5 torens.
Heel speciaal zijn de koeien (stieren?) of geiten in één van de torens
Sinds Bart Van Loo zijn meesterwerk schreef over de Bourgondiërs zijn we wat bewuster geworden van de links met deze mooie streek en ons vlakke landje. De Hertogen van Bourgondië hebben eigenlijk de Nederlanden gevormd. En wij worden – te pas en te onpas – weg gezet als bourgondiërs … Maar het is vooral de indrukwekkende culturele resten die ons interesseren.
Wij hebben onze “grote vakantie” naar Indonesia voor de zekerheid nog maar een keertje uitgesteld. AMS – DPS wordt vervangen door Damme – Souhey, waar onze vriend Michel Keymeulen, een B&B uitbaat. Wij kijken er al naar uit.
Het fotomateriaal staat al klaar, alsook het stapeltje boeken.
Het verschil tussen “licht” reizen met het vliegtuig en de auto volladen met al wat wenselijk is 🙂
2020 zag er zo veelbelovend uit. Na een leuk weekend in Madrid konden we nog eens naar Spanje in maart… Op ziekenbezoek, en om nog eens te gaan kijken naar het Alhambra in Granada … Met logement in de Parador in het Alhambra … Niet goedkoop, maar wel speciaal. Een beetje lager op de berg heb je ook het Alhambra Palace (ontworpen door Gustave Eiffel) dat een spectaculair zicht heeft op Granada.
Het blijft een heerlijke plek, maar ook wel een ’tourist-trap’ met soms te veel volk. Alhoewel … dat nu waarschijnlijk meevalt…
Ga ook kijken in de stad zelf. Granada was de laatste stad die heroverd werd op de Moren in 1492. Er zijn dan ook veel referenties naar Isabella La Catholica (zelfs in ons hotel), met als orgelpunt de kathedraal. Niet de gezelligste plek, maar wel indrukwekkend. Ook veel typische gepolychromeerde houten beelden.
Na Granada ging de rit langs de Sierra Nevada naar Motril en de Middellandse Zee tot aan Tarifa. Leuk stuk Spaanse Costa. Zalig weekendje, maar de volgende vrijdag was de 13de maart … België op slot, Spanje stuurde alle toeristen weg en we gingen in een collectieve lente-slaap.
Op de planning stond familiebezoek in Indonesië en Manilla … Allemaal afgelast. Terecht. Maar met veel vragen hoe verre reizen er gaan uitzien …
Tot gauw!
Lunch met 6 mensen uit 5 verschillende landen (alfabetisch: Cuba, België, Indonesia, Rusland en Kirgizië) in minstens 3 verschillende talen. Met een totaal verschillende opvoeding en politieke opvattingen, maar zo genieten van elkaars gezelschap.
Een kerstboodschap ….
Na bij een bakker een zakje met de gebruikelijke Allerheiligen koekjes te hebben gekocht (nee, we hebben er nog niet van geproefd!), rijden we verder langs troosteloze velden en saaie industrieparken. Maar opeens schieten we wakker: de bergen zijn inderdaad niet zo ver weg, maar de Mont Blanc op 3 km?
We hebben besloten Barcelona te mijden en hebben een hotel dicht bij Tarragona gereserveerd.
Onderweg stoppen we in Solsona, een stadje van 9000 inwoners, dat werd aangeraden door de gids van de Sant Vicenç kerk. Twee dingen die opvallen als we de parking verlaten: een blauwe koepel prachtig beschilderd met witte lelies en …
… bijna aan elk huis steun aan de Catalaanse regering,
Terwijl wij richting Tarragona (Tarraca in het Catalaans) trekken toch nog even wat beelden van de kerk van Sant Vicenç.
Waarom de kerk buiten twee gedenktekens, een graf en een glas in lood raam, toch nog veel indruk maakt, ligt wellicht aan de hoogte van het gebouw.
Het is echter wel duidelijk dat het in de tijd indrukwekkend was: de gewelven aan de ingang vertonen heiligen in de mooiste gekleurde gewaden.
Na een congres in een Barcelonees hotel werd het tijd voor wat meer cultuur en vrijheid. We zetten onze zinnen op een Parador in de buurt: die van Cardona. Het hotel is een stuk van een oud kasteel, compleet met bolwerk, torens en bloedige geschiedenis (ondermeer een groots gevecht in 1711 n.a.v. de Spaanse Successieoorlog)
Veel Spaanse bezoekers ook. De parking stond vol toen we wegreden. De plek staat ook symbool voor het Catalaanse verzet tegen de Castilliers.
