inpakken & wegwezen: kruidige reisnotities
De chauffeur rijdt zo nu en dan van de hoofdweg af en laat ons – te midden van een toch zeer desolaat landschap – iets totaal onverwachts zien:
mangroves, maar hier geen bomen, maar eerder laag struikgewas. In het zeer heldere water zie je wat visjes rondzwemmen. Ik waan me weer op Seram.
Je zou denken dat met het uitsterven van de parelhandel, het vissersleven hier zou uitsterven. Maar niets is minder waar – van quota is hier nog geen sprake. Weliswaar zit er geen Qatari meer aan boord, maar wordt alles door Indiërs geregeld.
We maken een rondrit door het hinterland met een Nepali chauffeur die al 20 jaar in Doha werkt. De eindbestemming is het fort van Al Zubarah, op ongeveer 100 km van Doha.
Het fort werd in de 18de eeuw in een baai gebouwd en had twee tunnels, die naar het dichtstbijzijnde vissersdorp leidden. Het vissersdorp was ook belangrijk voor de parelhandel.
De laatste tijd begonnen we erg op te zien tegen de lange nachtvluchten. Leeftijd en zo…
Plus de onvermijdelijke jetlag. En dus probeerden we een alternatief: enkel dagvluchten! Dus i.p.v. na de 6uur Brussel-Doha enkele uren in de transit zone rond te lopen en dan de volgende nachtvlucht te nemen, zijn we blijven slapen in de luchthaven zélf en hebben we de 9 uur durende vlucht erna naar Jakarta genomen.
Beide vluchten waren eigenlijk nogal rustig: geen turbulentie, geen piloot die net uit een F16 gestapt leek. We vlogen langs de Donau (vlak boven Wenen), over het Balaton meer en terug langs de Donau om ten noorden van het Bulgaarse Varna de Zwarte Zee over te steken naar Turkije. In een boogje om Syrië, over Koerdistan en Irak naar de Perzische golf. Recht naar het schiereiland (Al Jazeera) Qatar en de luchthaven van Doha.
Daar vieren ze het 10-jarige bestaan van de Hamad Int’l Airport (HIA) met een raar uitziende beer-mascotte. Maar nog niet zo raar als die we in Vlaanderen verzonnen voor de werken aan de Oosterweel verbinding.
Het Oryx hotel is niet goedkoop, maar de bedden zijn fantastisch en het zwembad op de bovenste verdieping is aangenaam om de zitspieren wat te relaxen.
Na een rustige vlucht van amper 6 uur en een perfecte landing en wat aanschuiven aan de douane (geen visa nodig!), reden we naar de West-Bay area waar ons hotel één van de vele wolkenkrabbers is. We kregen een hoekkamer op de 40ste verdieping met een uitzicht …
Na de “walkie talkie” of de “augurk” in London, vinden we dat dit gebouw iets heeft van een penguin. Wat denken jullie?
