Dag 15: Tour de Minahasa

Om 8:00 a.m. vertrokken voor een tour door de bergen rond Manado.
Het is best rustig op de weg – ook de honden genieten van het weekend door lekker midden op de weg te gaan liggen.  Alhoewel als hond is je leven in Sulawesi niet veilig: ze lusten hier best wel een stukje hond.

Veel vlaggen in het beeld: in april zijn er namelijk verkiezingen.  Volgens Yohan, onze chauffeur, zijn er wel 200 partijen.  De gele vlaggen zijn van de Golkar partij, de rode van PDI, de partij van Soekarnoputri.

Manado Nightlife

Toevallig een zeevruchten restaurant ontdekt dat we erg leuk vonden. Je komt binnen in een pakhuisachtige sfeer met piepschuimen dozen, aquaria en emmers vol zwarte krabben, langoesten, garnalen en vis.

Levend kreeftje

Eenmaal binnen:

 vooral veel feestende Chinezen (Nieuwjaar: het jaar van de hond) met veel karaoke en selfies.

En wij maar genieten 🙂

Udang Mantis
Geroosterd kreeftje

Dag 14: the Cairo Quickstep

Vandaag allebei een beetje ziekjes, dus best in de buurt van het hotel blijven.  Weet trouwens dat de lobby van ons hotel verbonden is aan de ingang van een privé ziekenhuis aan de achterkant van het gebouw.  Gemakkelijk, toch?

Na onze voorraad pillen in de apotheek te hebben ingedaan, rijdt “onze” chauffeur ons naar één van de oudste boeddhistische tempels van Indonesia, maar daar had een evenement met optocht plaats (met bescherming van de militairen).  Dus wellicht krijgen jullie morgen pas wat foto’s van de tempel te zien.  Maar bekijk alvast de opvallende kledij van sommige deelnemers:

Dan  maar naar een katholiek monument gaan kijken. Een van de grootste Jezus standbeelden in de wereld. Die van Rio De Janeiro is uiteraard groter, maar die “vliegt” niet …

De “gezegende” Jezus, maar aan de huizen te zien, zijn vooral de bewoners van de huizen in deze buurt “gezegend”.

Vooral Chinese katholieken lijken graag te poseren voor het beeld.

Dag 13: Manado city

Vanuit het vliegtuig zie je het al: Manado is een patchwork van huisjes, hoge flatgebouwen, shopping malls, handelsboten aan de kaai en brede drukke straten.

En druk is het: je kan hier naar het schijnt uren in de file staan.  Zo spreekt iemand van 30′ over 5 kms (nou ja … doen we soms ook ‘s morgens richting Bxl – toch?)  Maar het doet wel wat aan Jakarta denken.  En dat zouden de 700K+ Manadonezen wel willen, want ze kijken enorm op naar steden zoals Jakarta en Surabaya.

Nochtans mag deze stad in het Noorden van Sulawesi best trots zijn op haar afkomst: een mix van autochtone Minahasa’s met door de eeuwen heen Hollandse, Chinese, Japanse, Portugese en Indiase inwijkelingen.

De Minahasa zijn verwant met de bevolking van het zuiden van de Filipijnen en werden ook door de Spanjaarden gekoloniseerd.

Manado heeft waarschijnlijk de grootste christelijke bevolking in Indonesië: deze stad zou naar het schijnt wereldwijd in de Top 10 staan van de meeste kerken per inwoner.

We gingen deze ochtend een museumpje doen en werden verrast door een traditionele kulintang (het instrument, een soort xylofoon) muziekgroep die traditionele Minahasa liedjes speelden.

Enthousiaste toeriste en museumbewaker
De bas-kulintang met smartphone
Spontaan dansje