Categorie: Indonesia

Back to the Roots

Geplaatst op

Laatste lunch in de Molukken

Kohu-kohu

Wij hebben weliswaar geen papeda gegeten, wat een Ambonse soort “fufu” is (hier gebruiken ze wel sagomeel in plaats van maniok), maar wel kohu-kohu, een soort ceviche.  Waar mijn moeder het altijd maakte met verse vis, maken ze het hier tegenwoordig van gerookte vis.  Hier alvast een receptje

1 gerookte makreel in kleine  stukjes
1 krop ijsbergsla of jonge spinazie heel fijn snijden
500 gram schoongemaakte tauge
3 fijngesneden rode uien
1 bosje fijngesneden selderij
sap van 3 citroenen
1 fijn gesneden lombok
500 gram kokos
dit alles goed door elkaar mengen en op smaak brengen met nog wat zout.

Geplaatst op

Dag 10: Snorkelen

Het terras van ons huisje geeft je al een idee van wat vroeger zeetuinen genoemd werden.

Maar nog beter is natuurlijk snorkelen ietwat verder van de bewoonde wereld af.  We hebben een kleine mantarog gezien, waaiende zeeanemonen, papegaaivissen en nog veel meer moois.  Je keek je ogen uit! Honderden verschillende soorten.

Ons duikplekje
Geen idee hoe het visje heet, maar wel een van de mooiste
Geplaatst op

Dag 9: Ora Beach

Na 2.5 uur rijden en een 5′ overzet, komen wij aan in Ora Beach.

Onze kamer is een paalwoninkje in de zee, beschermd door een steile rots.

Restaurant Ora Beach

Het enige wat je hier hoort is de golfslag en het plonsen van een school vliegende vissen.  En zo nu en dan komt er ook nog een krabbetje op bezoek.

De laatste krant
Geplaatst op

Dag 9 en 10: Incommunicado in Seram

Hallo allemaal,

Sorry voor de lange afwezigheid.
We zijn even op Seram geweest – een 2.5 dag detox van bijna alle mogelijke telecommunicatiemiddelen.

Seram is zeker 3 keer Belgie en nog steeds niet echt ontgonnen.

Niet dat de vorige regeringen dat niet geprobeerd hebben. Zo verkocht men in de jaren ‘70 van de vorige eeuw loten grond aan spotprijzen. Mijn vader en zijn neef Imong (Molukse verbastering van Simon) droomden van na hun pensioen een varkenskwekerij op Seram te beginnen voor export naar China. Ik heb nooit gevraagd hoe ze dat logistiek gingen uitvoeren.

80 km waarvan 70 met meer dan duizend bochten

Want alleen al de gloednieuwe weg van de haven Amahai in het Zuiden naar Ora Beach in het Noord-Westen, klimt tot 700m en meer en slingert dan door de bergen bedekt met oerwoud met hier en daar een kruidnagelplantage, maar ook bananen, cacao en … nootmuskaat in het wild.

Geplaatst op

10 vluchten …

Even de rest van onze reis geboekt . In total gaat het over 10 vluchten en 6 boottochten.

Eerst vlogen we via Bangkok naar Jakarta (2 vluchten). Dan naar Ambon (1).  Saparua (2 boot trips) Seram (nog eens 4). Dan woensdag naar Manado (2 vluchten). Enkele dagen later naar Surabaya (weer eens 2). Om dan de laatste dag van Surabaya terug naar Jakarta te gaan en dan naar huis (3 vluchten).

De collectie vliegtuigen gaat van “dikke beesten” zoals een Airbus 350 en een Boeing 787 tot kleine Canadair en zowat alles er tussen. In Indonesië hebben we Garuda geboekt voor de betere stiptheid en het betalingssysteem dat buitenlandse kredietkaarten toelaat. De low-cost concurrent Lion Air heeft soms een beter vluchtschema en een betere prijs maar laat geen Belgische (buitenlandse?) kaarten toe.

Beide maatschappijen vliegen met recent materiaal. Ooit zaten we op een spiksplinternieuwe Boeing 737; de eerste levering van het laatste type. Lion Air had er toen ook 1000 besteld bij Obama ….

Zonder luchtvervoer of scheepsvaart  raak je in dit land immers niet ver …

Geplaatst op

Van en naar Saparua

We kwamen met de “kapal cepat” (fastboat) die inderdaad sneller is dan de ferry maar er toch anderhalf uur over deed naar de haven van Haria. Lossen en laden ging vlotjes maar er stond veel volk op de kade. Dan volgde een flinke rit naar Tuhaha en onze bestemming voor de nacht in Kulur.

De volgende dag wilden we wat tijd sparen en werden we op het strand opgepikt met een ‘speedboat’: een eufemisme voor een polyester kuip met een buitenboordmotor en een handige chauffeur/kapitein die een fan was van Valentino Rossi – de Italiaanse GP motor coureur- ; de vaart was wat hobbelig. Vooral tussen de eilanden.

Fastboat in Teluhu haven, Ambon

Het ontvangstcomité

Tot nog eens Saparua

Valentino at the wheel

Saparua in de verte

Geplaatst op

Saparua ‘Plage’

Enkele huisjes, schitterend uitzicht en een goeie kok. Wat moet een mens meer op vakantie? Alleen al het ontbijt: pannenkoek met vers fruit en geraspte kokos:

Ontbijt chez Asis

Ontluikende bloem

En dit is het uitgebloeide resultaat

Vriendelijke voorbijvaarders

Het restaurant. Ok. Er is geen Pessac-Leognan bij de vis, maar het was wel erg smakelijk 🙂

Ja! zo ziet het er echt ui!

Zonsopgang

Geplaatst op

Tuhaha

Voor alle afstammelingen van dit trotse dorp, is Tuhaha natuurlijk  de beste plek in de Pacific.

Bailehu in Tuhaha

Tuhaha is in de afgelopen jaren ongelofelijk veranderd. Mooie stenen huizen, een kerk om u tegen te zeggen; het is onherkenbaar ware het niet voor de bailehu – het dorpshuis.

Geplaatst op

Pala found!

Saparua is supergroen.  Een best wel goed aangelegde weg (niet zichtbaar op de foto :-)) verbindt de verschillende dorpjes met elkaar.

Weg van Haria, de haven voor ferries uit Ambon, naar Tuhaha

Op weg naar Tuhaha, het dorp van mijn vader, vinden wij eindelijk een nootmuskaatboom vol met vruchten.  Wij proberen er eentje uit: het smaakt naar nootmuskaat, maar is best bitter.

Pala –

Geplaatst op

Dag 7 & 8: Saparua

Het is gelukt – we zitten op Saparua, het eiland waar mijn vader geboren is.

Het is ondertussen al zaterdag.

De zon komt langzaam op, kleine vogeltjes scheren een laatste keer over de zee voor een stapeltje insecten, krabbetjes steken rond mij hun kopje uit het zand en ik drink gelukzalig mijn kopi tubruk (soort van Turkse koffie) met mijn kaki (voeten) bijna in het water.