inpakken & wegwezen: kruidige reisnotities
En nu het laatste bericht over het Vaticaan:
Bijna bij het verlaten van het Vaticaan is er een mooie nieuwe tentoonstellingsruimte over de Pacific
inclusief 12 afgietsels van taferelen van de Borobudur + 2 stoepa’s, een recent cadeau van de Indonesische regering.
… om nog even terug te komen op het Vaticaan, neem dit gebouw ter nagedachtenis van Pius VII
Pius VII was niet opgezet met Napoleon’s volgelingen en troepen, die talloze kerkelijke bezittingen vernielden. Er werden concordaten getekend, waar geen van beiden zich aan hield. Toegegeven, Napoleon was de eerste die zijn woord brak. Hij annexeerde op een gegeven ogenblik zelfs het Vaticaan aan de Franse Republiek en verhuisde de Paus naar Fontainebleau.
Of andere zuiderse grootsteden … Corona bombardeerde veel cultuursteden tot ‘gevaarlijk en te mijden’, maar dat is nu niet meer zo: een museum geraak je niet binnen zonder covidsafe ticket, er wordt gelet op bezoekersaantallen, het weer is lekker zomers, overal kan je eten in de buitenlucht, hotels zijn zo leeg dat je dikwijls upgrades krijgt, en er zijn weinig andere toeristen. Erg sneu voor de mensen die moeten leven van die sector, maar wel aangenaam als toerist …
De Sixtijnse Kapel kan van de Romeinse (euh – Vaticaanse) bucket list!
Maar geen foto’s – dat is de enigste plaats waar geen foto’s mogen genomen worden!
Niet getreurd – want er zijn zoveel andere mooie stukken, mozaïeken en plafonds te bewonderen en te fotograferen. En ook de uitzichten zijn mooi.
Wat ons opviel …
Hoe Roomser kan het zijn?
Een terrasje met zicht op een convent aan de overkant van de straat en het Vaticaan op 15′ wandelen.
Gisteren na aankomst wat uitgepakt – inclusief een stapeltje boeken.
Revolusi van David Van Reybrouck zou toch echt uit moeten raken.
Restaurantje met terrasje in een zijstraatje gevonden.
Dat is zo leuk aan Rome, je flaneert en wijkt vlug af van de geplande bestemming.
Eindelijk – na 1.5 jaar – vliegen wij er weer uit.
Alhoewel dit wel onwennig aanvoelt – wij zijn zoveel mensen bij elkaar (weliswaar met masker) niet meer gewoon.
… van aan het bureautje in de hotelkamer …
en huiswaarts gaan we, via o.a. Rembures met haar “Noorse” kerkje…
en haar “sprookjes” kasteel…
met nog een laatste stop bij vrienden in Fontaine-le-Sec (we zijn er echter nog niet achter hoe het dorp aan die naam komt).
De volgende reis is – als de pandemie het toelaat – begin september naar Rome.
We moeten namelijk schoenen kopen.
Serieus, om één of andere reden komen wij altijd met een paar schoenen terug.
Tot later!
Dat was vroeger soms een beetje frustrerend: er waren al eens laadpalen in panne op de autostrades en als je snel, snel in het Zuiden wilde zijn … nam je beter het vliegtuig.
Er zijn massa’s laadpalen in Frankrijk, maar je moet ze een beetje weten zijn.
Onze ‘Carmen Elektra’ heeft slechts een bereik van ong. 250 km, maar we zijn daarmee toch bezig aan een rondrit van meer dan 2000 km, zonder stilvallen.
Er staan overal 22kW palen op openbare parkings, ideaal om bij te laden terwijl je iets bezoekt, en ook flink wat aan 50kW waarmee je 80% laadt op een halfuurtje. En veel hotels bieden tegenwoordig laadfaciliteiten aan – indien nodig zelfs een huis-tuin-en-keuken stekkertje,
Het leukst wordt het wanneer de ‘reis de bestemming’ is en je de kleine weggetjes neemt en links en rechts eens afslaat aan een bord ‘chateau’ of iets anders dat je interesseert. Je geniet en maakt foto’s van het indrukwekkende landschap in plaats van te focussen op de nog af te malen kilometers.
Van Chartres naar Rouen.
Het is al 40+ jaren geleden dat wij in Chartres zijn geweest. Het stadje is – althans dat is onze perceptie – fel veranderd, maar de kathedraal is nog altijd even indrukwekkend,
