Het is gelukt – we zitten op Saparua, het eiland waar mijn vader geboren is.
Het is ondertussen al zaterdag.
De zon komt langzaam op, kleine vogeltjes scheren een laatste keer over de zee voor een stapeltje insecten, krabbetjes steken rond mij hun kopje uit het zand en ik drink gelukzalig mijn kopi tubruk (soort van Turkse koffie) met mijn kaki (voeten) bijna in het water.