inpakken & wegwezen: kruidige reisnotities
Bij de villa, die wij huren hoort een boot.
Probleempje: vorig jaar hebben ze op het strand een dijkje met pad aangelegd. Fijn voor de dorpelingen, maar voor de villa betekent het dat de boot letterlijk uit het boothuis, over het dijkje, naar het strand – en dus de zee – gedragen moet worden.
Eenmaal in het water kunnen we een toertje maken. Veel opspattend zout water in ons gezicht. Maar leuk en interessant om de buurt van op zee te verkennen.
Meestal worden we even na zessen hier wakker (zonder wekker) en dan is de lucht een mooie variatie van pasteltinten.
Ontbijt is ook altijd feest: lekker en mooi. Vandaag pannenkoekjes met banaan of ananas!
Deze foto is een beetje ’artistiek’ (tenminste dat is mijn mening …) Je zou hem kunnen gebruiken als background in een Aziatische fotostudio of nog meer voor een selfie. Je ziet zo een koppeltje langskomen met een parasol, toch?
Maar als koppel kan je jezelf ook in een groot nest plaatsen
of wat denk je van een schommel met een rijstveld als achtergrond?
Dat zijn bootjes in alle vormen en maten. De grootste zijn trekbakken met kolen voor de centrale wat verder op: enorme badkuipen, getrokken door een zeesleper.
En natuurlijk erg veel vissersbootjes in alle kleuren en alle momenten van de dag/nacht.
Met de huishoudster op weekend, heb ik de kans om een deel van een recept van Ottolenghi uit te proberen.
Hij noemt het pickles, ik noem het – op z’n Indonesisch – atjar (of op z’n modern Indonesisch geschreven: acar).
Men neme 100 ml witte wijnazijn, dito water, een 1/2 theelepel zout, de schil van 4 limoenen + 1 knoflookteentje. Warm het op tot het zachtjes pruttelt. Zet het af en laat het afkoelen.
Snij 150 gr ananas in kleine stukjes (O spreekt over reepjes van 4 op 0.5 cm – nou, ja …) een kleine rode ui in dunne ringen en 1 rode chili, ontdaan van zaad, in julienne reepjes.
Meng het gezeefde azijnmengsel met de ananas, de rode ui en de chili en laat min. twee uur trekken.
Persoonlijk vonden wij het een beetje te zuur en hebben wij er een eetlepel suiker bijgedaan.
Wil je eerder een Indonesisch recept?
Here you go, acar van komkommer
Selamat Makan!
Smakelijk eten 🙂
Gesproken over voeding, op de terugweg van Ubud, zijn wij gestopt aan een saté kraam.
Het is voor de chauffeur een soort van MacDo. Een doosje fruit en een zakje saté.
Tourist traps noem ik vaak toeristenfuiken.
Maar soms brengt zo’n chauffeur (sopir) je wel naar iets leuks.
Restaurant ietwat buiten Ubud met tafeltjes rond een rijstveld met wat Balinese parasols, ideaal voor selfies.
Er lopen hier ook ‘johnnies’ rond die graag opvallen. Zowel locals als buitenlanders. In Ubud kwam plots deze goudkleurige BMW voor ons rijden. Onder veel bekijks. De nummerplaat eindigde op “luv” wat al vragen deed rijzen over deze grijsharige puber.
Een nieuwigheidje hier zijn getunede 4x4s met een gewijzigde vering, waardoor ze de auto kunnen doen ‘springen’.
Er is geld in dit land –
Maar het koppel dat in onze villa voor het huishouden zorgt, heeft maar een scooter. Gisteren moesten ze voor een schoolevenement van een van hun kinderen ’s avonds nog 40+ km in het donker rijden. Ze zijn zulke dingen gewoon, maar ik heb het hier toch moeilijk mee. ik had hun misschien de auto kunnen aanbieden, maar dan krenk je hun trots; moeilijk …
Halverwege de vorige eeuw viel het een Nederlandse artiest op welke talenten er waren bij de plaatselijke jeugd. Hij gaf ze verf, borstels en canvas en zo ontstond een geheel eigen stijl met veel oog voor detail. Het schilderij links is een voorbeeld daarvan. En nee, dat hebben we niet gekocht, wegens boven budget.
Maar we kochten wel iets in een andere stijl waar we vroeger al naar keken, maar niet durfden te kopen. Leuk detail: we kochten het bij dezelfde galerij en dezelfde verkoper als ons eerste Indonesisch werk. Tussen beide foto’s liggen 14 jaar.
We reden vandaag naar Ubud, de artiestenstad in het centrum van Bali. Een dikke twee uur rijden van hier langs bochtige wegen, over een bergkam, door het apenbos, door de mist en tussen de andere deelnemers aan het verkeer.
een klein stukje hebben we gefilmd:
Nog een paar foto’s van wat ons onderweg opviel
