inpakken & wegwezen: kruidige reisnotities
Samen met het zwembad van de vereniging van apothekers van Marrakesh (nietwaar Marieke?) en het badje van hotel Sarakawa in Lomé (nietwaar Dominique, Jean-Marie en Pauline?) behoort dit tot onze favorieten.
ideaal na een lange dag en korte nacht in een vliegtuigstoel. En perfect om dan de avond af te sluiten met een fijne hap in het Chinese restaurant en een luwak koffie en gebakken banaan als dessert. En eindelijk terug een echt bed!
Weer een rustige Thaise vlucht van Bangkok naar Jakarta. Tegenwoordig hoef je als Belg, geen visa meer te hebben voor Indonesië, als je verblijf korter dan 30 dagen is. Soms vragen ze aan de grenscontrole om je ticket te zien.
Dan een blauwe taxi in en weer verbaasd kijken naar wat er weeral nieuw gebouwd is op 2 jaar tijd.
Einddoel is Hotel Borobudur, een oude glorie met een mooi zwembad.
Maar eerst – voor het zwemmen – even een lichte lunch met sate – wat anders … 🙂
Thai – smooth as silk – van Brussel via Duitsland, Oostenrijk, Tsjechië, Roemenië. Dan over de Zwart zee naar Georgië en via Bakoe de Kaspische Zee over. Dan werd het al wat exotischer: Iran, Afghanistan, Pakistan en India. Parallel met Nepal (en ons project www.ketaketi.be) over Bangladesh en Birma. Zachte landing in Bangkok.
straks in een Boeing 787 naar Jakarta. tot dan!
Gooood moooooorning!
Het truukje om jetlag te voorkomen: zo snel mogelijk overschakelen naar het uur van je bestemming. Dus gisteren vroeg gaan slapen (toch voor ons doen) en vroeg opstaan.
Dat je wat zit te suffen tijdens de 11 uur durende vlucht naar Bangkok kan geen kwaad, zolang de piloten maar wakker blijven. Jakarta is 6 uur voor op België. we hebben dus wat in te halen …
Veel mensen gebruiken een slaappil voor zo’n vlucht, maar volgens onze arts schijnt dat enkel te helpen wanneer je met je buur niet wil praten …
Morgen is het zaterdag 17/2 en zijn we weg van de kou naar de onweersbuien
1 miljoen Indonesische Rupiah is bijna 60 Euro waard. Zondag kunnen we weer briefjes van 100.000 uit de muur halen. Muntjes gaan we niet nodig hebben …
Ondertussen hebben we een shortlist:
Het loopt wat fout met onze originele plannen. We wilden eens gaan kijken naar dat fameuze eilandje van 5 km groot dat de Nederlanders ruilden voor Manhattan … maar dat lijkt niet te bereiken. Alternatieven aan het zoeken in West-Papoea, Sulawesi en andere Molukse plekjes … Er is te kiezen uit een aanbod van 17.800 eilanden en eilandjes …
Ondertussen al 1 vliegticket verder geboekt tot in Ambon . Met Garuda nog wel, de nationale luchtvaartlijn. Naar Europese normen viel de prijs nog mee, maar we konden ook upgraden naar het duurdere business class, maar dan moesten we ‘bieden’ op eventuele vrije stoelen…. 
Hoe het jaar en de reis naar de “Spice Islands” beter inzetten dan dineren in The Cinnamon Club in London. Een zeer fijne Indiase keuken doordrenkt met kruidnagel, safraan en pala, geserveerd in een bibliotheek. We voelen ons in de hemel.
Op de heenweg worden we gevoerd door een cabbie uit Grenada, die vond dat de naam “Spice Island” op zijn eiland van toepassing was. Nootmuskaat en kaneel maken immers een groot deel uit van hun BNP.