inpakken & wegwezen: kruidige reisnotities
De man kreeg een straat naar hem genoemd. Hij blijkt een hoogleraar Romeins recht te zijn geweest. Hij werd begin vorige eeuw in Granada geboren maar had Belgische roots; zijn vader was een Belgisch ingenieur uit Dendermonde.
Volgende halte: Madrid in oktober!
Door vertraging in S’pore en een slechte transfer berekening van KLM, hadden wij 5 uur extra vakantie in Schiphol. Maar wij weten nu tenminste hoe wij – als simpele reizigers – een lounge kunnen binnenraken. Ideaal om bij een koffietje en een sapje rustig bij te komen. Zaalig die stilte na meer dan een halve dag motorgeluid.
De koffers met souvenirs worden nu uitgepakt en de wasmachine draait op volle toeren. Oh ja, bijna vergeten: wij hadden 5 kg overgewicht (de koffers, hè – wij uiteraard 🙂 ), wat bijna niet anders kon met minstens 1.5 kg koffie, blikjes en zakjes thee, 1 groot ‘coffee table’ boek, een voorraad batik en ikat (zo van: een mens kan nooit genoeg stof hebben) en een grote zak golfballetjes (ik kon niet weerstaan aan het kleine jongetje dat ze aanbood).
Maar serieus, het kopen van ikat-stof heeft zijn reden: elke keer dat wij in Indonesia komen, zijn bepaalde typische zaken minder te vinden: ik denk aan juwelen gemaakt van schildpadschild en parelmoer (Molukken), kayu puti olie (toen ik klein was, kocht je dat met de liter) om je in te wrijven als je wat ziekjes bent, ikat (wij weten al van minstens een fabriekje op Bali dat ondertussen gesloten werd). Het zijn cadeautjes voor de kleindochters, om niet te vergeten waar ze vandaan komen …
Soit, de correspondentie wordt bekeken – De Standaard wordt (chronologisch!) gestapeld -, de pakjes van Veepee (natuurlijk, waar zou ik anders kopen) worden geïnspecteerd en wij sluiten de reis af met een pot mosselen!
Wij zijn thuis en genieten nog na.
Volgende stop – als het allemaal een beetje meezit – Zuid-Afrika in oktober.
Check this space en tot ziens.
De bolhoed van Magritte en de gleufhoed van Folon.
Maar hij heeft zo veel meer gemaakt.
Een zalige plaats. Kijk even mee: Fondation Folon – YouTube
En doet dit niet aan Pessoa denken?
Een mooi einde van onze vakantie in eigen land.
Het Museum ligt in het gewestelijk domein Solvay, een prachtig park op een kwartier van Brussel.
En denken dat het zo ver is …
Gewoon even naar het Kasteel van Terhulpen rijden.
Daar stroomt de Zilverbeek (L’Argentine) dicht bij de Stichting Folon.
Lang geleden dat we in de geboortestad waren van de Bex sisters.
Alles is hier flink veranderd. De aankleding van de stad, het station.
Zelfs de straatnaamborden die tweetalig zijn: Nederlands en Leuvens.
Maar het doel was een bezoek aan museum M: een oude patriciërswoning, uitgebreid met een modern deel. Mooi gedaan.
De tentoongestelde collectie had nogal wat religieuze stukken;
Een opvallend stuk is een beschilderd houten beeldje van een man met twee behaarde punten op zijn voorhoofd. Kan iemand ons vertellen over wie het hier gaat?
En wat vinden jullie van de rug van Maria? Wel sexy …
De Abdij van Villers was vaak een schooluitstap.
Het was decennia geleden, dus daar gingen we dan, knapzak incluis.
Onderweg kwamen we langs de Leeuw van Waterloo.
Het blijft komisch dat heel wat Fransen niet van het bestaan van dit wel indrukwekkend beeld op de hoogte zijn.
Nee, we zijn er niet opgeklommen, maar vonden het wel de moeite waard om er even te stoppen en een fotootje van te trekken.
Hoe dieper je Wallonië intrekt, hoe wijdser het landschap.
Inclusief velden met voren, waar je (enfin, ik toch) uren naar kan kijken. Zenvelden dus 🙂
En tenslotte, de Abdij
Waar wij indertijd niet opgelet hebben, is dat de tuinen door een treinspoor worden doorgekruist en dus ontsierd.
Weird, vooral als je verderop tot een Sentier Meditatif wordt uitgenodigd.
In het Hof van Busleyden loopt er een kleine maar fijne tentoonstelling rond de kinderen van de Habsburgers en de Bourgondiërs en hun opvoeding. Er staan curieuze dingen zoals het harnas van Keizer Karel toen hij nog een tiener was, maar ook bijzondere schilderijen die met ‘diplomatieke valies’ Europa rondtoerden om de juiste huwelijken te kunnen afsluiten. Zo slaagden de Habsburgers er in om zowat gans Europa te verenigen.
Het moment ook om even wat in Mechelen rond te lopen. De Rombouts kathedraal, het Groen Waterke …
Het museum staat vol interessante zaken, gaande van geschiedenis, cultuur, geografie tot prachtig videomateriaal over de maatschappij. Echt goed gedaan. Er is ook plaats voor opmerkelijke kunst. Zo staan er twee houten beelden, gekapt uit één enorm blok hout:
Muziek mag ook niet ontbreken. Er is een apart zaaltje met dansvloer waar je diverse soorten Congolese muziek kan laten spelen met bijbehorend groot videoscherm waar dansers de pasjes voordoen. In die zaal hangen ook de bio’s van beroemde Congolese muzikanten. Daar kwamen we een oude bekende tegen: Dizzy Mandjeku, de bejaarde gitarist die ooit bij ons op Hoorndol optrad samen met Rey Cabrera in een combinatie die we de naam Santiago de Congo gaven.
Zaterdag:
Het is al een tijdje geleden dat we in Congo waren, het is al een tijdje dat we Congolese muzikanten zagen, het is al een tijdje … Dus gingen we naar dichtstbijzijnde stuk Congo: het vernieuwde Museum voor Midden-Afrika in Tervuren.
De vernieuwing is erg geslaagd en de controverse rond onze koloniën werd niet geschuwd. Bij het binnenkomen al, valt het onderstaande schilderij op. Een van de eerste zalen staat vol met beelden – op een kluitje bij elkaar – die geen mooie plaats kregen.
Freddy Tsimba toont er nu zijn werk in een retrospectieve. Hij is een opmerkelijke smid die beelden maakt van allerhande ‘oud ijzer’: oude sleutels, lepels, vorken en zelfs kanonkogels. Confronterend – zoals die met de kogels hieronder – of triest poëtisch zoals het koppel met kind, dat door de tralies gezoogd wordt.
