Categorie: Bali

Vorig jaar vonden we goede kwaliteit vanille op het Molukse eiland Seram en kochten we er een halve kilo. Kwestie van de (klein)kinderen blij te maken met vers ijs. Deze reis vonden we enkel “toeristenvanille” met veelal uitgedroogde, dunne stokjes, in plaats van de volle. Tot vandaag dus. We kochten meteen een hele kilo van de boer, die goed bekend was met sociale media …

De vanille plant wordt handmatig bestuifd, waarna de boontjes groeien tot wel 20cm, na het plukken volgt nog een fermentatie en rijpingsproces dat minstens 8 maanden duurt.

Het hardwerkendste personeelslid van de villa is écht wel de tuinman! Weekdag, zondag , Pak Komang komt elke dag twee keer langs. Overal oprapen wat afgewaaid is, zwembad reinigen, gras onderhouden, water geven, etc. Het resultaat mag gezien worden:

Het strand ligt er verlaten bij en op het water is haast geen (vissers)boot te zien. Men voorspelt regen – mogelijk zelfs weer storm.

De opmerking van de hotelier op de Banda-eilanden wordt opnieuw bevestigd: op het weer valt niet meer te rekenen. Tot nu toe was het, ongeacht het seizoen, steeds aangenaam zonnig met af en toe een tropische bui. Deze keer kwam daar echter een flinke storm bij. Soms leek het meer op de Noordzee dan op de Balizee.

Indonesië heeft door al haar vulkanen sowieso meer zwaveldeeltjes in de lucht hangen waardoor er ook meer bliksems zijn. Enkele dagen terug zagen we urenlang een mooi lichtspektakel boven Java en de laatste dagen ook wat boven Singaraja.

… John Constable achterna. Ieder uur ziet het hier anders uit …

Iedereen heet hier (toevallig) Komang: de huishoudster, de chauffeur, de tuinman én de nachtwaker. Hoe komt dat? In Bali bepaalt de volgorde van geboorte de naamgeving.

Het eerste kind heet Wayan, Putu of Gede.
Het tweede kind is Made of Kadek.
Het derde Nyoman of Komang (dus ze zijn hier alle 4 het derde kind)
Het vierde heet Ketut.
Vanaf 5 herbegint het rijtje.

Het probleem is nu dat er minder kinderen geboren worden en er dus minder naamvariatie is. Familienamen zijn ook al geen traditie, dus plakken ze er soms de kaste voor (er zijn nog veel Hindoes in Bali) of de naam van de vader erna.

Het Indonesisch kent geen geslachten voor dingen, het is dan ook niet vreemd dat de namen unisex zijn, wat het probleem van naamvariatie verdubbelt!

Hier in Lovina, aan de kust, regent het zelden, maar tegen de bergflanken kan het er best heftig aan toegaan. We gingen een balletje slaan in de Handara Golf op de flanken van Bedugul berg en daar zagen we een stortbui …. De greens waren een en al water.

Voordeel van een hotel is dat alles voor je gedaan wordt; voordeel van een huisje met zwembad is dat je om het even wanneer een verfrissende “plons” kan maken.

De huishoudster van ons stulpje tot volgende week dinsdag kookt de meeste maaltijden en doet daar ook de nodige inkopen voor. Maar onze neef vindt dat wij zelf voor fruit moeten zorgen en zo komen we op de markt in Singaraja terecht.

Wij gaan tenslotte naar huis met 2 kilo mango (en echt, zo lekker hebben wij ze zelden gegeten) en 1 kg salak (snake fruit).

We zochten ook naar mangosteen, maar die was op. Morgen keren wij terug voor nog wat meer fruit en dan nemen wij wellicht nog wat bakbananen mee.

Na een paar weken “island-hopping” tijd om even op een vaste stek te logeren. Onze voorkeur gaat uit naar één van de vele villa’s, die je ka huren in het Noorden van Bali, tussen de rijstvelden en de zee.

Deze lijkt één van de oudste – mogelijk in de jaren ’90 gebouwd met een leasehold van 25/30 jaar. Je mag hier in Indonesia namelijk geen huiseigenaar zijn als je niet de Indonesische nationaliteit hebt.