In een doos vonden wij met de hand geschreven recepten van mijn moeder. Wij gaan ze allemaal uitproberen, maar voegen er ook onze lievelingsrecepten aan toe.
Fluffy Rice
Er zijn verschillende mogelijkheden om rijst te koken, maar onze favoriete manier is de Perzische manier, al dan niet met saffraan.
Ingrediënten
350g basmati rijst, zeezout, 5 eetlepels yoghurt, 1.5 eetlepel zonnebloemolie, 15 gr boter, snufje suiker, enkele draadjes saffraan, 2 eetlepels vers gekookt water
Maal de saffraandraadjes fijn in een vijzel. Meng met een snufje suiker en voeg 2 eetlepels vers gekookt water toe. En laat trekken
Spoel de rijst meerdere keren tot het water helder is en week het een kwartiertje in koud water. Giet het af en zet even aan de kant.
Breng in een ruime pan water aan de kook en voeg daar 2 eetlepels zout aan toe. Voeg de rijst toe en kook het 4 à 5 minuten. Check de rijst: de korrel moet zacht aan de buitenkant zijn, maar nog stevig/hard van binnen. Giet af en spoel kort met lauw water om het kookproces te stoppen.
Meng 5 eetlepels voorgekookte rijst met 3 eetlepels yoghurt.
Smelt de helft van de boter met de zonnebloemolie en 1 eetlepel saffraanmengsel in een anti-kleef-pan, waarna je hierop het yoghurtmengsel aandrukt en daarna de rest van de rijst in een piramide (nou ja, eerder een mastaba).
Maak met de achterkant van een houtenlepel 4 gaten in de rijst, maar niet helemaal tot op de bodem, en doen daar de rest van de boter in stukjes en giet het resterende saffraanmengsel over het geheel.
Maak een theedoek nat en plaats ze over de pan en zet het deksel er op. Kook de rijst op middelhoog vuur gedurende 5 minuten en zet het vuur daarna heel laag en kook nog 15 minuten verder. Haal de pan van het vuur en laat het nog enkele minuten staan.
Stopover: Surabaya
Rechtstreekse vluchten vanuit Ambon zijn beperkt tot de dichtstbijzijnde eilandengroepen en de “heilige Drievuldigheid” Jakarta, Makassar en Surabaya. Om dus naar Bali (eind bestemming van deze reis) te vliegen, kan je niet anders dan over één van deze HUBs te gaan.
Makassar hadden wij al bezocht, Jakarta is te groot voor een stopover, dus werd het Surabaya, waar wij 7 jaar geleden al eens waren.
We kozen weer voor hetzelfde hotel, waar trouwens ooit nog Leopold III logeerde. Dit hotel was namelijk ooit de “place to be” voor de beau monde, die de stichters, de gebroeders Sarkies (ook de oprichters van Raffles in S’pore), graag zagen komen.
Majapahit, zoals het hotel nu heet, verwijst naar het vroegere Hindu rijk, en is zijn naam waardig. Prachtige binnentuinen, waarlangs de kamers liggen, en een enorme balzaal, waar je zo de elegante koppels ziet dansen.
Een plaats, die in stand moet gehouden worden in deze levendige stad, die nog steeds uitbreidt.
Tempo Doeloe …
Bij aankomst worden wij afgehaald door Pak Abba, hoteleigenaar en tevens organisator van trips op Banda Neira en daar rond. Hilarisch is het verhaal van het organiseren van prauwen met Alfoerse krijgers voor de deelnemers aan cruises.
Hij zorgt dat wij vlot terecht komen in Tempo Doeloe, de oude koloniale tijd, ware het niet dat dit hotel pas in de jaren ’60 zou zijn opgericht. Maar het is mooi en gezellig, zonder kneuterig te zijn. Complimenten voor de binnenhuis architect van het Cilu Bintang Hotel.
Eigenlijk kunnen ze zoiets op bijna elk Moluks eiland doen. De Banda archipel heeft echter een net iets gevarieerdere geografie, veel duikgelegenheden en een vreselijke geschiedenis. Dat zijn veel aanknopingspunten voor een geoliede toeristische industrie. Cruiseschepen, grote zeilboten – je ziet het hier allemaal.
Eerste halte: Sutri
Na een kleine omweg, langs de kust en anderhalf uur rijden komen we aan in de Antico Borgo di Sutri. Een gerieflijk hotel met duidelijke ambities als feestlocatie voor huwelijken.
We dachten een snelle hap te krijgen, maar uiteindelijk bleven we ruim 3 uur in het restaurant. Het begon al met een waterkaart met een 20-tal soorten, het ene al wat exotischer (Fiji!) dan het ander. We kozen voor het lokale water van Nepi. Lekker en licht parelend.
Maar dan begon het … de chef wou duidelijk zijn kunsten tonen.
Allemaal lekker en verfijnd: bijvoorbeeld een ravioli van konijn met lokale saffraan. Een tafel verder zat een eenzame Hamburger die de fazant wou eten, maar dat werd enkel voor 2 personen geserveerd. Vrouwlief nam de 2de portie. De man was vanuit Zurich vertrokken met zijn Yamaha om naar Zuid Italië te rijden, een toer rond Sicilië te maken en via Lecce naar Albanië te reizen, en dan terug noordwaarts via Kroatië terug te keren. Een ritje van 3 weken.
De avond eindigde met een “rummetje”, opgewarmd boven een glas warm water met een bloemetje. Daarbij kreeg je stukjes chocolade en gepofte chocoladebonen. Gewoon perfect.
Als je ooit in de buurt van Sutri bent, is Nuovo Vino e Cucina zeker aan te raden.
La Mamounia
Dit iconisch hotel waar alle groten der aarde verbleven, waaronder Churchill, stond al jaren op onze bucket list. Ik herinner mij nog een foto van Churchill die in de 7 ha grote tuin aan het schilderen was.
We hebben niet veel foto’s kunnen nemen (is verboden – gdpr-gewijs ergens wel begrijpelijk), maar het is toch gelukt een fotootje of twee in de lobby te trekken.
De glimmende oppervlakte is een dun laagje water dat op een ingenieuze manier een klaterend geluid maakt.
Je loopt naar het terras en de tuinen langs een bar, comfortabele fauteuils en zaaltjes met prachtige lusters.
Kijk naar de vloer, hoe die glimt en het plafond hierin weerkaatst.
Beroemdheden werden gevraagd hun impressies op papier te zetten. Hieronder lees je hoe mooi de dochter van Churchill het hotel wel vond.
Tony Curtis liet een tekeningetje achter.
En hier een briefje van Jimmy Page
Van V&A naar F&B
Tussen dit alles zou men wel eens vergeten “de inwendige mens te versterken”. Mensen, die ons kennen, weten dat dit bij ons echter niet het geval is … 🙂
London heeft voor ons veel leuke plekjes: Ottolenghi in Islington en Spitalfields is zeer lekker, maar evengoed zitten wij graag aan de toog bij Moro’s op Exmouth Market.
Maar laten wij het even over kaas hebben.
Wij kenden al La Fromagerie, maar Neil’s Yard Dairy is nog iets anders.
Jawel, deze “kaasboer” zit hier om de hoek, met honderden m² om kazen te affineren.
Luxe …
Een tip van golfmaatje Filip was eens dineren bij Syrco Basè, de getalenteerde chef van het voormalige Pure C in Cadzand. Die is namelijk in Ubud neergestreken en heeft er een indrukwekkend etablissement. Vooral de organisatie en vakkennis van het personeel vielen op.
het werd een mooie avond met een paar opmerkelijke cocktails – hieronder een stukje van de menu kaart.
geserveerd met fantastische hapjes zoals gegrilde aubergine met een speciaal sambal sausje, sate, een garnalen slaatje en zelfs vis croquetjes.
Netjes geserveerd in de bar. Met de – toch nog – aanwezige jetlag, leek de full-option 8 gangen menu geen slim idee. Het leuke trouwens aan een bar is dat je leuke gesprekken met de barmensen kan hebben, gaande van Indonesische grammatica tot een soort gininfuus met nootmuskaat – pala dus 🙂 …
De ene barman bleek trouwens afkomstig van het dorp waar we morgen naar toe verkassen en de andere waar we volgende week naar toe gaan.
Raffles
Nog eventjes wat foto’s van dit prachtig “koloniaal” hotel.
Genoemd naar Stamford Raffles, de stichter van de Brits kolonie, maar tegelijk ook de Engelse bestuurder van Java, die in Buitenzorg – nu Bogor – woonde.
Benevens een duur verblijf kan je er ook duur en exclusief winkelen …
We kozen maar voor iets betaalbaarders: lobster roll en frietjes van zoete aardappel.
Perfect geserveerd – net zoals in Boston.
De iced tea krijg je zo – het lijkt een beetje op de zakjes drank, die je her en der in Indonesia langs de kant van de weg kan kopen.
Jeeva Klui
12.5 jaar geleden waren we hier al eens. Het is er nog even mooi als toen, goed onderhouden en goed georganiseerd. Het enige zichtbare verschil zijn hier en daar de vernieuwde strooien daken.
