inpakken & wegwezen: kruidige reisnotities
nog wat fotootjes, gemaakt in Tuhaha, het dorp van onze grootouders.
Schoolmeisjes op terugweg (school is hier van 7:00 a.m. tot 12:00 p.m. of van 10:00 a.m. tot 3:00 p.m.).
Een bord verse vis – een soort tonijn.
Een kom vruchtjes, die qua smaak lijken op litchees.
… met een laatste blik op Saparua.
Saparua, meer bepaald Tuhaha, is en zal altijd thuis zijn voor mijn/onze Indonesische kant. Maar thuis is voor mij, de jongens en de kleindochters ook Europa – van Oost naar West – en sinds 5 generaties Belgie.
Ik vraag mij vaak af wat thuis voor iemand met verschillende afkomsten betekent. Voor mij, mag je nog zoveel heimwee hebben naar durian als je in Damme bent en naar asperges als je op Saparua zit, “thuis” maak jezelf!
We kwamen met de “kapal cepat” (fastboat) die inderdaad sneller is dan de ferry maar er toch anderhalf uur over deed naar de haven van Haria. Lossen en laden ging vlotjes maar er stond veel volk op de kade. Dan volgde een flinke rit naar Tuhaha en onze bestemming voor de nacht in Kulur.
De volgende dag wilden we wat tijd sparen en werden we op het strand opgepikt met een ‘speedboat’: een eufemisme voor een polyester kuip met een buitenboordmotor en een handige chauffeur/kapitein die een fan was van Valentino Rossi – de Italiaanse GP motor coureur- ; de vaart was wat hobbelig. Vooral tussen de eilanden.
Voor alle afstammelingen van dit trotse dorp, is Tuhaha natuurlijk de beste plek in de Pacific.
Tuhaha is in de afgelopen jaren ongelofelijk veranderd. Mooie stenen huizen, een kerk om u tegen te zeggen; het is onherkenbaar ware het niet voor de bailehu – het dorpshuis.
Saparua is supergroen. Een best wel goed aangelegde weg (niet zichtbaar op de foto :-)) verbindt de verschillende dorpjes met elkaar.
Op weg naar Tuhaha, het dorp van mijn vader, vinden wij eindelijk een nootmuskaatboom vol met vruchten. Wij proberen er eentje uit: het smaakt naar nootmuskaat, maar is best bitter.
