Categorie: Toscana

Rijdend op de crete (kammen), links en rechts het typische Toscaanse landschap met de cypressen.

De oogst is binnengehaald, de grond is omgeploegd. Je kan er uren naar blijven kijken.

Op terugweg naar het hotel, nog even langs het standbeeld van ereburger Verrazzano, de ontdekker van New York

Daar langs een enorme slagerij met veel charcuterie.

Elke duomo is indrukwekkend, vol marmer met glas in lood ramen en fresco’s.

Tussen de verschillende pilaren de hoofden van bisschoppen en andere notabelen, alsof ze even komen binnenkijken.

Het meest speciale zijn echter wel de ingelegde vloeren met beelden over deugden, sybillen en .weer … een ‘Judithje’. Langs die verschillende verhalen deed je dan op je knieen boetedoening.

Wat een mooie en leuke stad! Langs een heerlijk kronkelweggetje rijden en dan de stad in de verte zien liggen.
De huizen zijn opmerkelijk hoog gebouwd en er is een vreemd plein met aan de ene kant het paleis en aan de andere kant opmerkelijke architectuur. De Palio is de naam van het plein, maar ook een nogal speciale en ruwe paardenkoers.

Nog even terug naar San Gimignano: dat ook een stop voor pelgrims op weg naar Rome was. De duomo is dan ook vol fresco’s met bijbelse taferelen, waardoor Line en ik ons voornemen nog eens de (kinder?) bijbel door te lezen.

De schilderijen en fresco’s zijn ook heel menselijk, heel huiselijk. Kijk nou eens naar bovenstaand fotootje, waar je een net opgemaakt bed ziet.

Ja natuurlijk. De voorlopers van de Romeinen. Ze waren baas in grote delen van Italië rond de vierde eeuw VC en hebben erg veel invloed gehad op de Romeinen. Dat ging van gewoontes, organisatie maar ook de manier waarop kunst gemaakt werd. Ze waren daarin een beetje de tegenhangers van de Grieken.

In Volterrra is er een Etruskisch Museum met een uitgebreide collectie, maar niet altijd goed gepresenteerd. Zo hebben ze erg veel sarcofagen en urnen. Zaal na zaal, na zaal.

Maandagochtend: Line en Pierre-Alain nemen ons mee langs mooie wegjes met prachtige uitzichten naar San Gimignano, “de stad van 100 torens”. Het zijn er nu nog maar een 20-tal, maar het blijft indrukwekkend. Onze perceptie: hoe hoger de toren, hoe groter het ego – een kwestie van afgunst.