inpakken & wegwezen: kruidige reisnotities
Noord, Zuid en Midden Amerika plus Caraïben
Wij zijn weer thuis na een nachtvlucht met constant brullende kinderen – een ware ‘red eye flight’. Maar niet klagen – wat dommelen in de auto en een lekker warme douche – want onze Kapitein en zijn Vrouwe wachten ons op om met hen hun 30ste Valentijn in hartje Damme te vieren,
Onze reis had niet mooier kunnen eindigen. Zonder Marc en Eliane hadden wij namelijk nooit de Caraiben leren kennen – de cirkel is rond …
Wij konden Pointe-A-Pitre niet verlaten zonder dit museum bezocht te hebben.
Het is best wel confronterend voor Fransen, Nederlanders, Portugezen, Spanjaarden en Britten om te beseffen dat niet alleen de Duitsers hun Holocaust hadden… Meer dan 12 miljoen Afrikanen werden als slaven over de Atlantische oceaan vervoerd als vee.
Cultuur, naam en afkomst verdwenen in de mist der jaren. Dankzij DNA onderzoek kunnen velen een tipje van deze sluier lichten om te ontdekken dat Afro-Americans
gemiddeld 20% DNA hadden van Europese voorouders. Eenmaal de slaven import verboden werden ze gekweekt en de kinderen van de slavenhouder die bij slavinnen verwekt werden gingen ook over de toonbank …
Je verlaat het gebouw met een wrang gevoel. Woorden ontbreken even …
Na een echt luie dag wordt het weer wat drukker. J. moest nog dringend zaken regelen voor haar zoon. De bagage ingepakt en dan zien we plots een regenboog en even daarna de leerlingen van de zeilschool – mooi om ons verblijf op Ile Boissard af te sluiten.
Fotootjes maken op het water
Een paar vogels waren een soort dansje aan het uitvoeren. Het leek op iets om de ander te imponeren.
En een beetje verder zat een hagedis huisdier te spelen op de rand van een bloempot
Er wordt enorm geklaagd over de plaag van het Sargassowier. Grote vlekken van dit drijvende wier komen aangezwalpt vanuit Brazilië, waar de ontbossing van het Amazoniëwoud overtollige nutriënten naar de monding stuurt. Vanuit het vliegtuig denk je eerst aan reusachtige olievlekken. Schroeven raken er in vast maar de grootste verliezers zijn de toeristische uitbatingen en stranden.
La Porte d’enfer heeft zelfs een barrage geïnstalleerd die nu door de druk van het wier het begeven heeft. Weg 10.000 EURO. Het wier zelf zou je kunnen gebruiken als een natuurlijke meststof waar de stank van een verwerking zou niet te harden zijn. Het rottingsproces geeft chemicaliën af die elektronische printplaten kapot maken. In de VSA experimenteren ze met schepen die het wier vermalen waardoor het naar de bodem kan zakken. Ook een kostelijke grap.
Na een erg lang durende lunch aan een strandje bij Chez Chantal, wat H. heeft omgedoopt naar Chez Patience omdat er van alles misliep met de bediening, besloten we voor het dessert naar Deshaies te rijden.
Deshaies kennen we al van de populaire TV reeks “Death in Paradise”, maar er is meer. Coluche woonde er ooit en zijn huis & tuin kunnen tegenwoordig bezocht worden.. We waren wat te laat, maar dit staat zeker op ons TO DO lijstje bij een volgend bezoek.
Acht jaar geleden meerden we aan in de baai van Deshaies en toen lagen er amper een handvol zeilboten en 1 reuze motorjacht (een omgebouwde zeesleper). Vandaag is het wat drukker:
En hierboven nog eens blik op de bar die prominent in de TV reeks voorkomt
Vandaag zijn we met onze vrienden Basse-Terre gaan verkennen, maar in de tegenovergestelde richting van zaterdag. Het is toch wel een erg mooi eiland!!
Er was markt in Basse-Terre (de stad) waar we lokale vanille vonden.
Normaal kookt de gastvrouwe Françoise voor ons. Maar gisteren kwam een vriend des huizes meespelen: een Breton uit St-Malo die momenteel op Les Iles Saintes vertoeft om te vissen en zo. Het ene eiland daar (Terre de Haute) heeft nogal wat inwoners van Bretonse afkomst.
Uiteindelijk begon het een beetje op een kookclubje te gelijken…
Ik weet het. Het is een cliché: die zonsondergangen op eilandjes …. Maar wij blijven er hard van genieten!
