Het regent en wij eten in de riad een laatste tajine voor lunch.
Het was een zeer fijne vakantie.
Wij komen snel terug.
Tot ziens, Rode Stad
Voor de dierenliefhebbers
Je ziet hier heel weinig honden (is tenslotte “haram”) maar voor de rest vliegt, kruipt en huppelt het allemaal voor de lens.
Het ging nog niet over tapijten …
Tenminste – niet echt.
Je vindt ze hier overal: geknoopt, geweven en in elke mogelijke kleur.
In de Medina, in Gueliz of in ateliers ver buiten de stad, het ene tapijt is al wat moderner als het andere
Net zoals meisjes bij ons leren breien, beginnen meisjes hier al jong tapijten te knopen en/of te weven.
Balletje slaan
Er zijn hier maar liefst 11 golfbanen rond Marrakech. Gelukkig is sinds eeuwen waterhuishouding hier tot een religie verheven. De vijver van de Menara bijvoorbeeld, dateert al van de 12de eeuw en diende toen al om voldoende water te hebben voor de landbouw. Enkele golfbanen kunnen er nog van af. De vele nieuwbouw villa’s met elk hun eigen zwembad, baren mij meer zorgen.
Qua golfbanen is er dus keus te over en er is dus voor elk wat wils. De ene baan is meer technisch, de andere wat langer. Van de drie die we met de vrienden hier verkend hebben is de oudste mij het meest bevallen: spectaculaire achtergrond van de oefenbaan en een baan met veel bomen. En gazellen!
Vier op een rij
Zomaar ….
Kleurrijke impressies
Er is zoveel leuks te zien als je in M’kech rondloopt – eigenlijk is flaneren een beter woord voor het rondwandelen van deze toerist.
Je raakt ook nooit uitgekeken op het creatieve in Marrakech. Keer op keer word je verrast door nieuwe concepten op basis van oude tradities. Jongens, ik lijk wel ChatGPT…
Hoe dan ook, hier wat impressies
Romantische zonsondergang …
Een ander iconisch beeld is dat van de Menara, een 19de eeuws paviljoen aan een waterbekken met daar rond olijfgaarden, alles in de 12de eeuw door Sultan Abd al-Mu’min aangelegd. Wellicht gebouwd voor agrarische doeleinden (waterhuishouding!), maar ook (nog steeds) zeer geliefd bij jonge koppeltjes.
In de verte zie je het Atlas gebergte.
Net zoals in Parijs la Defense in het verlengde ligt van l’Etoile, ligt de Menara in het verlengde van de Koutoubia.
Vlakbij ligt ook de luchthaven en soms zie je het frappante beeld van een opstijgend vliegtuig vlak boven het gebouw.
Nog wat cultuur …
Een van de meest merkwaardige sites in de stad is een begraafplaats van Saadiens die een hele tijd verloren was, verstopt tussen andere gebouwen. Zoals steeds bij moslim begraafplaatsen zijn de graven sober, zonder naam met maximum wat mozaïeken en bij de rijksten nog een marmeren dorpel. Geen grafzerken en kapelletjes zoals bij ons.
La Mamounia
Dit iconisch hotel waar alle groten der aarde verbleven, waaronder Churchill, stond al jaren op onze bucket list. Ik herinner mij nog een foto van Churchill die in de 7 ha grote tuin aan het schilderen was.
We hebben niet veel foto’s kunnen nemen (is verboden – gdpr-gewijs ergens wel begrijpelijk), maar het is toch gelukt een fotootje of twee in de lobby te trekken.
De glimmende oppervlakte is een dun laagje water dat op een ingenieuze manier een klaterend geluid maakt.
Je loopt naar het terras en de tuinen langs een bar, comfortabele fauteuils en zaaltjes met prachtige lusters.
Kijk naar de vloer, hoe die glimt en het plafond hierin weerkaatst.
Beroemdheden werden gevraagd hun impressies op papier te zetten. Hieronder lees je hoe mooi de dochter van Churchill het hotel wel vond.
Tony Curtis liet een tekeningetje achter.
En hier een briefje van Jimmy Page
Even iets cultureels …
Jaren geleden waren we al in het Bahia paleis … toen met zijn vieren … vandaag met 400 …
Het paleis dateert van de 19de eeuw en is somptueus afgewerkt met indrukwekkende plafonds en grote hoeveelheden marmer.
de ideale plek om selfies te nemen
