inpakken & wegwezen: kruidige reisnotities
Uit dankbaarheid voor de hulp bij de bouw van de Aswan dam schonk Egypte deze tempel om te herbouwen in Madrid. Curieus … maar op een mooie plek met een uitzicht over het paleis en de stad. Alhoewel Madrid officieel geen stad is … maar Villa y Corte, dorp en koninklijk hof. Toledo was voordien de hoofdstad ….
Als afscheid van de Nijl, een zalig zeiltripje bij valavond tot aan Luxor tempel. Laveren tussen de bakbeesten van de Nijlcruises en de vele overzetbootjes. Mooi om te zien hoe ze met maar 1 zeil en veel touw-en kettingwerk de boot helemaal naar hun hand zetten. Ook de aankomst aan het hotel was een mooi staaltje van stuurmanskunst en zeiltechniek; zonder motor.
Tegen de avond waren er ook veel vogels bezig: een zwerm op een veld, reigers in scheervlucht en ook kingfishers die boven water ter plaatse fladderen om dan met een duik hun prooi uit het water halen.
… met een fotootje van de kolossen van Memnon.
Toch straf, zo’n beeld gehouwen uit een blokje zandsteen van naar schatting 1000 ton (de beelden zelf zouden elk ongeveer 700 ton wegen). De beelden moesten dienen als poortwachters voor de dodentempel van Amenophis III, bijna 3400 jaar geleden.
Bij het kopje koffie, kijkt hij in een 3de druk (de 1ste kwam uit in 1927) van Alan Gardiner’s Egyptian Grammar, op de kop getikt in een winkeltje onder het Winter Palace. Genieten …
Het is niet meer up to date, vooral qua werkwoordsvormen, maar dit boek wordt nog steeds gebruikt!
We gaan lunchen in het Winter Palace, hét hotel van Luxor.
Het is een pareltje in koloniale stijl, gebruikt voor o.a. de verfilming van Hercule Poiret’s avonturen.
Agatha Christie heeft hier trouwens ook echt gelogeerd, net zoals Albert I & Elisabeth, Lord Carnavon, Tony Blair en tutti quanti.
Het ziet er allemaal spic en span uit.
Maar je drinkt dan een Turkse Koffie (ah – wat verlangden wij naar het sterke koffietje met drab op de bodem van het kopje) …
… en ziet dan het volgende …
Dat vonden wij wel grappig voor zo’n chic hotel.
Alhoewel Luxor – zeker in vergelijking met Cairo – een zeer rustige stad is, sta je wel eens in de file.
Kijk je rond, dan zie je nog mooie gebouwen uit een lang vervlogen tijd.
Er zijn in Luxor verschillende Koptische kerken, die je her en der in het centrum van de stad terugvindt. Mr Schumacher, de chauffeur van dienst, wist ze niet zijn, maar eigenlijk kan je er niet naast kijken – ze worden zwaar bewaakt.
Let ook op de luchter, waar de kerk mee volhangt.
Het geeft het gebouw iets fris, iets feestelijks.
Op ons boodschappenlijstje stond gemalen koffie met kardemom.
En ook gedroogde hibiscus, wat kaneel en pindanootjes.
Merk ook op dat H een débardeur-tje draagt.
Het is hier best wel fris, alhoewel dat we begrijpen dat het in België nog frisser is.
Een beetje kitscherig, zo’n Son & Lumiere – maar het was een manier om Karnak op een andere manier te zien. Om het een beetje moeilijk te maken namen we deel aan de 1ste show van de avond in het Arabisch. Als een groepje jonge Indonesiërs dat kon – wij ook.
Met een enthousiast publiek, die alles wilden filmen, was het precies een ouderwetse optocht met fakkels.
Een zeer mooi museum met uitgelezen stukken die goed en strak opgesteld zijn. Zowat de tegenpool van het Cairo museum aan het Tahrir plein.
Er was net een tentoonstelling afgelopen over de avonturen van Kuifje in Egypte: De sigaren van de Farao. Spijtig, maar we konden bij de uitgang nog genieten van een paar opstellingen. Hergé was toch vaak grappig.
